Dreigende lucht boven Blessebrugschans (2)

Ik was naar de Blessebrugschans gereden in de hoop een kleurrijke zonsondergang vast te leggen. Het was spannend of de zon tussen de wolken door zou blijven schijnen of dat de wolken voor de zon zouden schuiven.

Er kwam steeds meer bewolking en het kon niet anders dan dat de zon achter de bewolking verdween. Desondanks heb ik genoten van deze dreigende lucht.

De donkere wolken met neerslag kwamen in een rap tempo dichterbij. Ik was net op tijd bij de auto voordat de bui boven mijn hoofd losbarstte.

Dreigende lucht boven Blessebrugschans

Op een mooie namiddag besloot ik een zonsondergang bij het water te fotograferen. Daarvoor reed ik naar de Blesbruggeschans. Zie Google Maps. De gevolgen van de overvloedige regen waren hier ook duidelijk zichtbaar, de landerijen rond de schans stonden volledig onder water.

De Blessebrugschans is aangelegd ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog in 1582 en is daarmee één van de oudste schansen van de gehele Friese Waterlinie. Een eeuw later, in de rampjaren 1672-1673, speelt de schans wederom een belangrijke rol in de verdediging van het Friese land en de Friese steden.

In het boek ‘Toneel des Oorlogs’ uit 1675 staat de Blessebrugschans afgebeeld als een halve sterreschans. Ondanks verwoede pogingen van de bisschop van Münster, beter bekend als Bommen Berend, om Friesland binnen te vallen, bleek de Friese Waterlinie in staat om zijn invasieleger tegen te houden. En hoewel de Blessebrugschans in 1673 door Münsterse troepen werd vernield en de linie werd doorbroken, slaagde de bisschop van Münster er niet in om Friesland te veroveren. Bron zie deze site.

Dit filmpje wat gemaakt is met een drone laat mooi de Blessebrugschans en de omgeving zien.

Wordt vervolgd. 

Wilde zwanen

Vanochtend ging ik vroeg in de ochtend een fotokuier maken in de Catspoolder. Ik was bewust heel vroeg gegaan, omdat ik daar in de vroege ochtend op zondag enkele overvliegende wilde zwanen had gespot. Die foto’s zijn vanwege het bewolkte weer en de instelling op één van de camera’s niet goed gelukt…

Vanochtend hoopte ik dat ik de wilde zwanen weer zou treffen.  Mijn eerste stop was wederom bij de plas tussen De Blesse en Wolvega.

Na bovenstaande korte stop reed ik verder naar de nieuwe vogelkijkhut in de Catspoolder. Ik liep onderaan de dijk naar de vogelkijkhut. De vogelkijkhut zet ik een volgende keer in de kijker.

Vanuit de kijkhut zag ik een groep wilde zwanen. Ze zwommen mooi in het ochtendrood. Helaas zaten ze op flinke afstand van de vogelkijkhut en tot overmaat van ramp zwommen ze nog verder bij de hut vandaan. Gelukkig had ik op het laatste moment mijn Nikon met sterke zoom in mijn fototas gestopt en dat kwam nu goed van pas.

De wilde zwaan is een wintergast in Nederland. Ze broeden in Fenno-Scandinavië en Rusland en overwinteren op Nederlandse weiden en op wateren in het duingebied. Wilde zwanen zijn slanker dan knobbelzwanen en groter dan kleine zwanen. De wilde heeft een grote, driehoekige gele plek op de snavel. Sinds 2005 broedt de vogel in Nederland. Sindsdien werden enkele jongen in ons land groot. Bron: site van de vogelbescherming.

En deze portie buitenlucht van anderhalf uur had ik maar mooi te pakken voordat mijn werkdag in het ziekenhuis begon. Dit is voor herhaling vatbaar.

Een vlammende zonsondergang en zonsopkomst

We kunnen momenteel genieten van de mooiste zonsondergangen en zonsopkomsten. Gisteren hadden we mijn fotomaatje, Jan en zijn vrouw, Aafje op visite. terwijl Jan, Aafje en ik gezellig bij de houtkachel zaten te kletsen, bereidde mijn eega de maaltijd. Op een bepaald moment kwam mijn eega vanuit het achterhuis in de woonkamer met de tip dat er vanuit de achtertuin een prachtige zonsondergang was te zien. Jan en ik snelden met onze fotocamera’s naar buiten en maakten een fotoserie. Dit was de kers op de taart tijdens dit gezellig samenzijn.

Vanuit de woonkamer had ik al een paar ochtenden een vlammende zonsopkomst gezien. De zonsopkomst kun je echter niet mooi vastleggen vanuit onze tuin, daarvoor is er aan de voorkant van ons huis teveel bebouwing. Op het moment dat je de mooiste kleuren ziet en je stapt dan nog in de auto om een fotoserie te maken in het open veld dan ben je te laat. Vanochtend was ik zo wijs om te zorgen dat ik op het juiste moment in het open veld stond.

Klik op de foto voor groot formaat.

Op een bepaald moment begonnen ook de tegenoverliggende wolken mooi te kleuren.

Wachten op de dageraad

Vandaag was ik vroeg uit de veren om te beginnen aan een volgende noodzakelijke klus. Deze klus is buiten. Ik ben sowieso niet zo van de donkere dagen, maar als ik ook nog moet wachten totdat het licht wordt voordat ik aan de klus kan beginnen dan vind ik dat extra vervelend. De kortste dag is dit jaar op 22 december, maar we moeten nog tot 4 januari wachten totdat de zon ‘s ochtends weer eerder opkomt. Op deze site is dat mooi te zien.

In afwachting van de dageraad keek ik door het raam naar buiten. De lucht kleurde bij de opkomende zon prachtig rood. Ik ben snel in de auto gestapt en naar het Jodenveentje gereden. Daar maakte ik deze foto.  Zie Google Maps.

Fotograferen of genieten?

Op het resort waar we onze vakantie vierden kwamen ook veel gasten die op doorreis waren. Op een namiddag arriveerde een groep Aziaten die Efeze hadden bezocht. Kenmerkend voor toeristen uit een Aziatisch land is wel het continu fotograferen van zichzelf.

Als ik ze zo bezig zie dan heb ik sterk de indruk dat ze meer bezig zijn met het fotograferen dan met het genieten van de omgeving.

De man nam de meest bijzondere poses aan en de vrouw maar fotograferen. Dit ging zo tijden door.

Na enige tijd verscheen er nog een Aziatische vrouw ten tonele. Zij had haar mobiel op een statief geplaatst. Ze activeerde haar zelfontspanner…

en nam haar positief in. Dan liep ze weer naar haar mobiel, activeerde de zelfontspanner en nam weer haar positie in. Dit herhaalde zich tientallen keren.

In aanvang controleerde de man op de telefoon of de foto’s van hem waren gelukt. Hij leek niet tevreden.

De andere fotograaf werd om hulp gevraagd. Zij mocht nu proberen goede foto’s te maken van de springende man.

En gaat het bij deze mensen nu om het fotograferen of om het genieten, vraag ik me dan af. Nadat ik de verrichtingen van deze toeristen had vastgelegd liep er een klein kereltje door mijn beeld. Geef mij maar zo ‘n spontaan fotomodelletje. Het rood van de ondergaande zon scheen op zijn krullen. Dat vind ik genieten !

Modellen bij zonsondergang

Een zonsondergang lokte iedere dag fotografen en modellen naar het strand. De meeste modellen probeerden de ondergaande zon te vangen in hun handen net zoals deze ‘flamingo’.

Deze modellen wisten niet dat ik de fotograaf was.

De fotograaf van het resort koos steevast de zonsondergang voor de fotoshoot.

Ik vond het grappig om te zien zoals de mensen bezig waren met het vastleggen van zichzelf bij zonsondergang.

Toen ik mijn spullen bij elkaar pakte om naar de kamer te gaan kwam deze visser over het strand aanrijden. Ik kon nog net op tijd mijn camera grijpen en er een foto van maken. Dit was mijn laatste model van deze dag.

Zonsondergang

Aan het einde van de middag verliet bijna iedereen het strand. Ik bleef achter met een handjevol mensen en een zwerfhond.

Ik bleef wachten op de zonsondergang. Voor deze zonsondergang sleepte ik mijn strandbed naar de vloedlijn.

Bij het vallen van de avond gooide een visser zijn netten uit.

Aan het einde van een zonsondergang zakt de zon razendsnel achter de horizon. Het is net als met het leven, als je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan.

Aan de horizon is het Griekse eiland Samos te zien. Nadat de zon was verdwenen pakte ik mijn boeltje bij elkaar en ging ik naar de hotelkamer.

Dat was dus te vroeg. Ik had nog een tijdje op het strand moeten blijven. Nadat de zon was ondergegaan kleurde de lucht namelijk prachtig rood. Gelukkig hadden we een kamer met zeezicht. Vanaf het balkon maakte ik onderstaande foto.