Wegdromen in het rietland

We blijven nog even in het rietland van Klaas Jan.

Tussen het fotograferen door was er regelmatig een moment van rust. Jan had daarvoor een mooi plekje gevonden. Ook Klaas Jan pauzeerde regelmatig. Schijnbaar vinden we het alle drie wel gezellig en zinvol om bij te praten.

Rhena, die van jongs af aan meegaat naar het rietland, heeft een leeftijd bereikt waarop ze het rustig aandoet.

Terwijl Jan nog wat langer bleef zitten wandelde ik alvast verder het rietland in .

Op de linker foto is aan de horizon de toren van de Grote kerk van Blokzijl te zien.

Klaas mag dan wel ‘aangesteld’ zijn als aspirant rietteler, hij mag het op z’n jonge leeftijd nog rustig aandoen. Hoe ouder hij wordt hoe meer hij zal kunnen helpen. Nu is het nog vooral spelen en wegdromen…

‘Kijk tante Jetske, het lijkt net een trap’ en hij wees naar de wolken. Voor mij was dat een déjà vu. Toen ik als klein meisje met mijn vader mee ging naar het rietland lag ik ook regelmatig weg te dromen terwijl ik naar de wolken keek. Waardevol dat ook Klaas daar van kan genieten…

Smienten in Jan Durkspolder

Jan en ik wandelden naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder.

Vanuit de kijkhut hadden we zicht op mooie wolkenluchten.

In de verte dobberden wel honderden smienten op de plas. In Nederland broeden slechts enkele paartjes, maar in de winter is de smient talrijk aanwezig. Smienten komen vanuit Scandinavië en Siberië naar Nederland om te overwinteren. Een aanzienlijk deel van de Noordwest-Europese populatie overwintert hier: het zijn er honderdduizenden. Zo staat er op deze site vermeld.

Plotseling ging de hele groep op de vleugels om vervolgens een eindje verder weer neer te strijken. Dit proces herhaalde zich een aantal malen.

Nadat we daar best een tijd hadden gezeten werden we toch zo langzamerhand wat koud en besloten we op te breken.

We wandelden terug naar de auto en vervolgden onze weg richting Earnewâld.

Op de Friese vlakte

Een paar weken geleden was ik te gast bij Jan en Aafje. Het weer werkte goed mee, dus gingen Jan en ik met onze camera’s op stap.

Ik geniet altijd van de weidse blik over de Friese vlakte.

Op advies van Henk heb ik een gedeelte van de voorgrond verwijderd. De foto ziet er dan zo uit. Wat vinden jullie mooier.

Behalve de grote hoeveelheid brandganzen zagen we ook een buizerd op een paal.

Jan en profiel. Het lukt niet altijd om Jan zo netjes op de foto te krijgen hoor, hij is namelijk een meester in het gekke bekken trekken. 🤪

Onze volgende stop was bij een weiland waar tegen de middag vaak reeën zijn te zien. Ondanks dat de lunchtijd al was verstreken waren ze toch nog aanwezig.

Ze stonden wel ver weg.

Gelukkig had ik mijn Nikon bridgecamera met sterkte zoom meegenomen.

Wordt vervolgd.

Door het Drents-Friese Wold

Op een mooie, lichtbewolkte dag had ik het plan opgevat om een fietstocht te gaan maken. Het punt was echter dat het nogal hard waaide en dat vond ik op mijn gewone fiets toch wat minder aantrekkelijk. Terwijl ik dat hardop uitsprak kreeg ik spontaan een e-bike aangeboden. Zij gingen die dag toch niet fietsen en ik mocht dus op die dag gerust de e-bike gebruiken. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. En zo fietste ik op mijn gemakje door het Drents-Friese Wold. Op een gegeven moment stuitte ik op dit bordje….

…..en dit bordje. Ik liet me niet zomaar omleiden, ik wilde het eerst met eigen ogen zien.

Dit was toch wel een serieuze vijver die de doorgang belemmerde.

Het leek met toch verstandig om de raad op het bordje op te volgen. Het was nog niet eenvoudig om dit ATB-pad te overwinnen, zeker niet als je al wat op leeftijd bent zoals deze mensen.

Ik heb overigens nu al meerdere malen gehoord dat een campinggast te val is gekomen op een fietspad in Drenthe met ernstig letsel tot gevolg. Met 2.100 kilometer fietspaden is provincie Drenthe is dé fietsprovincie van Nederland, maar dat wil nog niet automatisch zeggen dat alle fietspaden goed zijn onderhouden.

Ik passeerde een omgevallen boom.

Men had daar heel creatief een bank van gemaakt met heuse voetenbankjes.

Na een mooie fietstocht arriveerde ik in Appelscha.

Op een bankje bij de sluis heb ik mijn broodje genuttigd.

Vanuit Appelscha fietste ik naar het Aekingerzand. In het Aekingerzand had ik eerder wel meerdere keren een wandeling gemaakt, maar ik was er nog nooit op de fiets geweest. Ik was aangenaam verrast, zo mooi was deze fietstocht door dit gebied.

Met een blik op het landschap met de zandverstuiving sluit ik deze fietstocht af.

Zangers bij de Horsmeertjes

Op dag 6 maakte ik nogmaals een wandeling bij de Horstmeertjes. Deze keer was ik alleen.

Ik stond boven op de duin te kijken naar de windveren boven de veerhaven toen er een bruine kiekendief laag langs kwam zeilen.

Tijdens mijn wandeling trof ik een blauwtje, een grasmus, een rietzanger, een graspieper, een blauwborst, nog een grasmus, een fitis? en een kneu.

Ik keek vaak naar boven en genoot van de mooie wolkenluchten.

Een grutto en een bijzonder patroon in de lucht

Boven de Waddendijk op Texel hadden de wolken een mooi patroon gevormd. Texel is bekend om de Texelse schapen. Een schaap en een lammetje mogen dus niet ontbreken in deze fotoserie over onze vakantie op Texel.

Binnendijks stond een grutto te foerageren. Het foerageren werd zo nu en dan onderbroken voor een korte poetsbeurt.

Aan de overkant van het water werd een scholekster mij gewaar en begon alarm te slaan. Dat was voor de grutto het moment om op de wieken te gaan.

Toen ik weer in de auto wilde stappen viel mijn oog op wel een heel bijzonder patroon in de lucht. Ik denk dat dit een grapje van een piloot was.

Bergeenden met jongen

Vanaf de Waddendijk op Texel had ik een mooi uitzicht op de Waddenzee waar twee vissersboten uit Yerseke en Zierikzee aan het vissen waren.

Toen ik weer bij de auto binnendijks kwam zag ik in de verte bergeenden met jongen zwemmen. Vorig jaar trof ik meerdere bergeenden met jongen, maar toen waren we drie weken later in de tijd. Op dag 6 van deze vakantie had ik dan eindelijk geluk en kon ik ‘mijn’ eerste jongen bewonderen.

Ik ben voorzichtig hun kant opgelopen om ze niet te verstoren. De sterke zoomfunctie van de bridgecamera deed de rest.

Asperitas, wolkenlucht

Ik zag de lucht aankomen terwijl ik een besloten tuin stond. Als een heuse wolkenjager greep ik mijn cameratas, sprintte naar de auto en reed naar een open plek. Bij de Dwingelerstroom had ik vrij zicht op de imposante wolkenlucht. Een kenner liet mij via Twitter weten dat het om een asperitas ging.

De wolkensoort ‘Altostratus undulatus asperitas’ is een vrij recente en zeldzame wolk, die zich laat zien als een gelaagd, ruwe golf patroon in de lucht. In onze regio worden deze wolken meestal in verband gebracht met onweersbuien of fronten (waar temperatuursinversies zich voordoen), maar de precieze ontstaansmechanismen zijn nog niet helemaal gekend. In ieder geval levert het steeds spectaculaire en fotogenieke luchten op! Bron is deze site. Daar kun je er meer over lezen.

Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik onder de indruk was en heb genoten van dit natuurverschijnsel. In de verte regende het, maar ik hield het mooi droog.

Fochteloërveen

Op 11 juli reed ik met de auto met de fiets achterop naar natuurgebied het Fochteloërveen. Nadat de laatste bui was weggetrokken stapte ik op de fiets.

Een aantal vogelaars ‘wezen’ mij de weg naar de grauwe klauwier. Het paartje was druk met het voeren van hun jongen.

Bij dit ven hoorde ik een vogel roepen. Na speuren ontdekte ik het vogeltje, het was een rietgors.

Tijdens mijn fietstocht hoorde ik de kenmerkende roep van een kraanvogel. Ik stapte van de fiets en tuurde naar boven. Twee kraanvogels cirkelden op grote hoogte boven mijn hoofd.

In dit gedeelte parkeerde ik mijn fiets en ging ik te voet verder.

Ik hoopte dat ik het veenhooibeestje zou zien vliegen. Helaas is dat niet gelukt. Desondanks heb ik wel genoten en andere mooie flora en fauna gefotografeerd. Een schorpioenvlieg, een zweefvlieg, stijve ogentroost en een oranje zandoogje.

Ondanks de dreigende wolkenluchten bleef het de rest van de fietstocht droog.