Speelbos Sparjebird

May 10, 2020May 10, 2020 / Jetskefotografie / 11 Comments

Afgelopen woensdag was ik te gast bij mijn fotomaatje in Fryslân. Ik vroeg aan Jan of hij mij een gebied in Fryslân kon laten zien waar ik nog niet eerder was geweest… En zo gebeurde het dat hij mij meenam naar Speelbos Sparjebird. Het speelbos is eigendom van Staatsbosbeheer. In een speelbos kunnen kinderen kennis maken met de natuur en deze spelend laten beleven. Behalve dat dit stukje bos voor mij helemaal nieuw was vertelde Jan dat hij er ook al tientallen jaren niet meer was geweest.

Door het hele bos staan 10 uit hout gezaagde dieren. Als eerste kwamen we langs een omgevallen das. Behalve de omgevallen das lag ook er ook een aanwijsbordje op de grond. Was hier sprake van vandalisme?

Nadat we de onfortuinlijke das van alle kanten hadden vastgelegd volgden we het spoor in het lente-groene bos.

Halsbandparkiet in het Amsterdamse Bos

May 6, 2020May 6, 2020 / Jetskefotografie / 8 Comments

Met het bezoek aan onze zoon in het Amsterdamse Bos had ik behalve het weerzien met onze zoon nog een doel voor ogen en wel het vastleggen van de halsbandparkiet. Na de wandeling om de Bosbaan liepen we naar de parkeerplaats. In de bomen op die parkeerplaats hoorden we de parkieten roepen. Met de Nikon in de aanslag liep ik richting de boom waar het geluid vandaan kwam. Toen ik bij die boom was gearriveerd gingen de parkieten er vandoor en streken neer in een volgende boom. En zo ging ‘het spel’ een tijdje door. Net toen ik de moed begon op te geven zag ik iets bewegen in een hoge boom. Het viel niet mee om kijkend door de zoeker de groene parkiet tussen de groene blaadjes te ontdekken. Kunnen jullie de groene vogel tussen de lente-groene blaadjes ontdekken?

Halsbandparkieten zijn afkomstig uit India en Centraal-Afrika. Nadat de eerste halsbandparkieten in de jaren ’60 van de vorige eeuw door de mens zijn losgelaten of ontsnapt uit kooien, bleek de soort zich in Nederland vrij goed te kunnen handhaven.

Het klimaat in Nederland wordt door de wereldwijde temperatuurstijging steeds gunstiger voor de tropische vogelsoort. Tijdens een langdurige koude periode zullen halsbandparkieten doodgaan, maar door het ontbreken daarvan kunnen ze zich steeds makkelijker handhaven.

Aanvankelijk waren ze alleen te zien in Amsterdam en Den Haag, maar de parkiet verspreidt zich de laatste jaren snel in Nederland. Fruittelers zien hun oogsten opgegeten worden door de tropische vogels. In tegenstelling tot schade die door inheemse diersoorten wordt aangericht, kunnen fruittelers geen aanspraak maken op een vergoeding die door een exoot, zoals de halsbandparkiet is aangericht. Het hele verhaal is te lezen op deze site.

4 en 5 mei, onderduikershol in Diever

May 4, 2020May 4, 2020 / Jetskefotografie / 14 Comments

Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, van oorlogssituaties en van vredesmissies. Op 5 mei vieren we 75 jaar vrijheid. Het zou een jaar worden met vele festiviteiten, maar het corona-virus zette een streep door de planning. Ik ben er van overtuigd dat de herdenking en de vrijheidsviering door de huidige moeilijke situatie extra betekenis gaat krijgen. In het kader van het herdenken en het vieren neem ik jullie mee naar het onderduikershol in Diever.

Het verhaal over dit onderduikershol leerde ik in het jaar 1981, het jaar dat mijn man en ik verkering kregen. Mijn schoonouders kwamen uit Diever en Dieverbrug. Geert Gerhardus Koster, één van de onderduikers was een broer van onze aangetrouwde tante. Toch heeft het nog tot juli 2018 geduurd dat we voor de eerste keer een bezoek brachten aan dit hol…

In de winter van 1943-1944 vatte de groep het plan op om bij een onopvallende zandheuvel in het dennenbos van Berkenheuvel een schuilplaats te bouwen. De knokploeg groef de heuvel uit, bouwde van de dennenstammen een hol en herstelde de zandheuvel in de oude vorm. Na een paar maanden hard werken was de schuilplaats gereed en verdwenen de verzetsmannen onder de grond. Eén van de leden, Fokke Hessels, was een verwoed lezer van Indianenverhalen. Daarom kreeg het onderduikerscomplex de naam ‘de Wigwam’.

Het hol was een centrum van illegale activiteiten. Van hieruit werden tal van nachtelijke expedities ondernomen, zoals een overval op het distributiekantoor van Dwingelo of de bevrijding van dorpsgenoot Rooks uit de plaatselijke politiecel, waarin hij gevangen was gezet nadat in zijn huis een joodse onderduiker was gevonden. Ook werden de bevolkingsregisters van Diever en Dwingeloo weggehaald en in De Wigwam ondergebracht. Soms zaten in het hol wel twintig illegalen verscholen. Ook logeerden hier geregeld Amerikaanse en Engelse piloten, wier vliegtuigen waren neergehaald. Zo arriveerde op 31 augustus 1944 de Amerikaanse boordschutter Harry A. Dolph en op 17 september 1944 de Amerikaanse staartschutter Jim Moulton. De knokploeg-leden beschouwden de geallieerde piloten als welkome gasten. Vaak bleven deze gasten enige tijd om de verzetsstrijders te instrueren over het gebruik van vuurwapens.

Op een nacht meldde de Fries Tjitze Wallinga, lid van de zogenaamde ‘wilde’ groep van Heerenveen, zich bij het hol om twee piloten over te nemen. Enige tijd later, in de vroege ochtend van 25 oktober 1944, werd Wallinga in het Friese Oosterwolde door een patrouille van de Sicherheitsdienst gearresteerd met een vuurwapen op zak. In Crackstate te Heerenveen werd hij onderworpen aan een zwaar verhoor. Hoewel hij eerst weigerde namen te noemen, kon hij de druk die de Sicherheitsdienst op hem uitoefende niet trotseren. Hij noemde de namen van een aantal verzetsmensen en gaf ook de locatie van het onderduikershol in Diever prijs.

Alle arrestanten werden naar Crackstate in Heerenveen gevoerd en via Amersfoort op transport gezet naar concentratiekampen in Duitsland. Slechts één man heeft het overleefd… Het hele verhaal staat op deze site.

Laten we herdenken, laten we vieren, niet alleen op 4 en 5 mei, maar alle dagen van ons leven!

Weerzien in het Amsterdamse Bos

May 2, 2020May 3, 2020 / Jetskefotografie / 11 Comments

Sinds het begin van de intelligente lockdown vanwege de corona-crisis hadden we onze zoon niet meer in levende lijve gezien. Sterker nog het was de eerste keer dat we zijn verjaardag op 20 maart niet samen konden vieren. Afhankelijk van zijn toekomstplannen zal dat misschien wel vaker gebeuren maar vooralsnog heb ik dit jaar een lijfelijke knuffel wel gemist. Voor dit logje heb ik enkele foto’s ingescand uit de periode dat hij een mannetje van 2 jaar oud was.

Onze zoon studeert aan de VU in Amsterdam en woont daar op de campus. Dat betekent dat hij dagelijks te maken heeft met een gang vol met huisgenoten die onmogelijk anderhalve meter afstand van elkaar kunnen houden. Ze hebben om die reden met elkaar afgesproken dat ze niet naar het thuisfront reizen en dat het thuisfront niet bij hen op visite gaat. Na een periode van 6 weken ontstond er zowel bij onze zoon als bij ons de behoefte om elkaar een keer te ontmoeten. Daarvoor hadden we een creatieve oplossing voor bedacht, we ontmoetten elkaar in het Amsterdamse Bos.

Het was die dag prachtig weer. Voor Amsterdamse begrippen was het gelukkig niet druk. We besloten een wandeling te maken rond de roeibaan. Ik had mijn handzame Nikon meegenomen, zo kon ik toch enkele plaatjes schieten tijdens de wandeling. Vanwege het stralende weer was het licht wel hard, maar dat neem ik maar even op de koop toe.

Het was een feest om elkaar weer in het echt te zien. Het was daarbij wel wennen dat we elkaar geen knuffel konden geven.

Het Amsterdamse Bos is (inter-)nationaal bekend om de roeiwedstrijden die worden gehouden op de Bosbaan. In 1934 werd begonnen met het graven van deze roeibaan in het kader van de Werkverschaffing. Op 6 mei 1937 werd de eerste roeiwedstrijd gehouden op de toen 2200 meter lange en 72 meter brede baan. De Bosbaan vormde hiermee een alternatief voor de rivier de Amstel, waar tot dan toe roeiwedstrijden werden gehouden. In 1963 werd de baan verbreed tot 92 meter. In 1977 vonden hier de Wereldkampioenschappen roeien plaats. Nieuwe eisen voor een internationale wedstrijdbaan maakte in 2001 een verdere verbreding tot 118 meter noodzakelijk. In 2014 werden de Wereldkampioenschappen roeien wederom op de Bosbaan georganiseerd. Vlak naast de Bosbaan is het Olympisch Trainingscentrum van de KNRB gevestigd. De roeivereniging Okeanos heeft de Bosbaan als thuishaven. Bron is deze site.

We genoten van de wandeling, we vonden het daar verrassend mooi. Een gedeelte in het Amsterdamse Bos was zo te zien net opnieuw aangelegd. In dat gedeelte stonden een aantal kunstobjecten in de vorm van enorme stoelen op een steiger. Onze zoon had al verteld dat het Amsterdamse Bos 3 keer zo groot is dan Central Park in New York. Jaarlijks komen 6 miljoen bezoekers er ontspannen, sporten of een evenement bezoeken. In die paar uur dat wij er hebben gewandeld hebben we maar een fractie gezien van dit immense park.