Pantserjuffer met dauwdruppels

Op een dag was ik in alle vroegte op de Dwingelderheide. Het was nog een klein beetje mistig en dat gaf een bijzondere sfeer.

Na lang speuren vond ik een juffer met een bescheiden aantal dauwdruppels. Het was een pantserjuffer, een vrouwtje.

Ik twijfel of het de gewone pantserjuffer is of de tengere pantserjuffer. Dat laat ik maar over aan de experts.

 

Ik ga vast nog wel vaker vroeg op stap om te proberen juffers met heel veel dauwdruppels te fotograferen. Als we wat verder in het jaar zijn en de nachten kouder worden dan krijgen we vaker mist in de vroege ochtend. Dan wordt de kans op juffers met veel dauwdruppels groter.

Heideblauwtje met dauwdruppels

Het is even slikken als de wekker op mijn vrije dag om 6 uur afgaat, maar als ik dan in alle vroegte in de natuur sta dan heb ik daar geen spijt van…

Tussen de dauwdruppels zat een heideblauwtje.

Ook het heideblauwtje was nog ‘gevangen’ door de dauwdruppels.

Het is heerlijk om daar nagenoeg alleen te zijn in de vroege ochtend in het mooie Dwingelderveld.

Fochteloërveen

Op 11 juli reed ik met de auto met de fiets achterop naar natuurgebied het Fochteloërveen. Nadat de laatste bui was weggetrokken stapte ik op de fiets.

Een aantal vogelaars ‘wezen’ mij de weg naar de grauwe klauwier. Het paartje was druk met het voeren van hun jongen.

Bij dit ven hoorde ik een vogel roepen. Na speuren ontdekte ik het vogeltje, het was een rietgors.

Tijdens mijn fietstocht hoorde ik de kenmerkende roep van een kraanvogel. Ik stapte van de fiets en tuurde naar boven. Twee kraanvogels cirkelden op grote hoogte boven mijn hoofd.

In dit gedeelte parkeerde ik mijn fiets en ging ik te voet verder.

Ik hoopte dat ik het veenhooibeestje zou zien vliegen. Helaas is dat niet gelukt. Desondanks heb ik wel genoten en andere mooie flora en fauna gefotografeerd. Een schorpioenvlieg, een zweefvlieg, stijve ogentroost en een oranje zandoogje.

Ondanks de dreigende wolkenluchten bleef het de rest van de fietstocht droog.

Zwarte sterns

Nadat we de boerenzwaluwen en hun jongen hadden vastgelegd volgden we het pad naar vogelkijkhut, Blaustirns. Blaustirns is Fries voor zwarte sterns. We hoopten op die dag de zwarte sterns te zien. Er waren meer fotografen in de vogelkijkhut maar er was nog voldoende ruimte voor meer mensen op anderhalve meter afstand van elkaar.

Vanuit de kijkhut hadden we zicht over een bijna rimpelloos wateroppervlakte.

Op de paaltjes voor de vogelkijkhut gingen regelmatig zwarte sterns zitten. Links zit een mannetje en rechts een vrouwtje.

Andere zwarte sterns scheerden over het wateroppervlakte op zoek naar voedsel. Het rustige wateroppervlak werkte als een spiegel en dat was wel een bijzonder gezicht.

Om de snel vliegende sterns vast te kunnen leggen koos ik voor de spiegelreflex met een 70-200 mm objectief in plaats van de bridgecamera met sterke zoom. Het is jammer dat 200 mm hier dan tekort schiet om de sterns voldoende dichtbij te halen. De andere fotografen hadden objectieven waarbij ze de vliegende vogels wel dichtbij konden halen. Die fotografen liepen dan weer tegen het probleem aan dat hun autofocus het niet altijd kon bijhouden.

De lucht werd steeds dreigender…

Na lang wachten kwam er eindelijk een jong op een paaltje zitten.

Hier hadden we op gewacht. Een jong wordt dan namelijk gevoerd door een ouder…

En wat we hadden gehoopt gebeurde inderdaad. Het jong kreeg een lekker hapje. Jammer genoeg had ik te ver ingezoomd en kreeg ik de ouder niet helemaal op de foto.

 

Jongen van boerenzwaluwen

Onlangs ging ik samen met Jan naar vogelkijkhut Blaustirns aan De Leijen. Jan was vooruit gelopen en was al druk aan het fotograferen toen ik mij bij hem voegde.

In een boompje naast het pad naar de kijkhut zaten jongen van boerenzwaluwen.

Twee jongen zaten binnen een mooie afstand van mijn camera. Als de ouders niet op zoek waren naar voedsel voor de  jongen bleven ze in de buurt van de jongen.

Landgoed De Vossenberg

Een tijdje geleden maakte ik een wandeling in landgoed De Vossenberg in Drenthe. Ik vond het een verrassend mooi gebied. Een watertje meandert door het bloemrijke landschap. Een vistrap helpt de vissen om hogerop te komen. Met de macrolens fotografeerde ik een dikkopje, een icarusblauwtje en rupsen van de sint-jacobsvlinder. Wandel maar met me mee.

 

 

 

Witte kwikstaart met een nestje in de kijkhut

Een witte kwikstaart zag ik al meerder malen met voedsel in de snavel buiten de vogelkijkhut. Het vogeltje bleef maar dralen rond de kijkhut.

Totdat ik erachter kwam dat het nestje van de kwikstaart in de kijkhut zat.

Het kwikstaartje durfde alleen binnen te komen als ik alleen in de kijkhut zat.

Niet handig om een nestkastje in een kijkhut te bezetten als je zo mensenschuw bent.

This slideshow requires JavaScript.

Waterhoen met jongen

Toen ik in de kijkhut zat te spotten naar het ijsvogeltje viel het me op dat er in het water regelmatig flinke rimpelingen waren te zien.

Ik ging er vanuit dat grote vissen vanuit de diepte naar het oppervlakte kwamen. Ik ging er er zonder meer vanuit gegaan dat het een diepe plas was…

Totdat ik inzoomde op twee nijlganzen. Toen zag ik pas dat die nijlganzen konden staan in het water. Zo zie je maar weer, schijn bedriegt. Daarmee had ik naar mijn idee ook meteen een verklaring voor die heftige rimpelingen in het water, die vissen hadden amper ruimte om te zwemmen.

Terwijl ik mijn blik over het water liet glijden en wachtte op de terugkeer van de ijsvogel hoorde ik het gepiep van een watervogel. Ik ging er vanuit dat het een meerkoet zou zijn, maar al snel werd het duidelijk dat het een waterhoen was. De waterhoen scharrelde met de jongen langs de oever aan de voet van de kijkhut. Ze bleven in de beschutting van de begroeiing en creëerden zo geen fotogeniek plekje. Toch kregen ze een plekje op mijn weblog, omdat het voor mij een niet alledaagse waarneming is.

 

Zeehonden in de Noordzee

Tijdens ons verblijf op Texel maakten we een tocht naar de zeehonden in de Noordzee. Voor deze tocht kozen we voor De Vrijheid.

We voeren de haven van Oudeschild uit. De kapitein van de Vrijheid gaf flink gas. De tocht over de Waddenzee was prachtig. Met een temperatuur van 24 graden, weinig wind, een blauwe lucht met wat sluierbewolking hadden we perfect weer voor een dergelijke tocht. Hoewel ik al tientallen keren op Texel ben geweest was dit de eerste keer in mijn leven dat ik een dergelijke tocht deed.

In de Noordzee, direct ten westen van het Marsdiep, ligt de zandplaat Noorderhaaks. Alleen bij zware storm komt de plaat helemaal onder water te staan. Noorderhaaks hoort bij de gemeente Texel. Texelaars noemen de plaat meestal ‘de Razende Bol’. Op deze zandplaat liggen wel honderden zeehonden. Bron: deze site.

Na een half uur varen kwamen we aan bij de zeehonden. Waar de mobiele telefoons tekort kwamen kon ik met de Nikon bridgecamera mooi inzoomen op de zwemmende en luierende zeehonden. Ik beloofde mijn gezinsleden dat ze mijn foto’s na de vakantie wel mochten gebruiken. 😉

Bergeenden met jongen

Tussen de oude en nieuwe Waddendijk hield zich ook een paartje bergeenden op met negen jongen. En ook hier zie je dat er altijd eentje de laatste is…

Kluten en bergeenden kunnen het schijnbaar prima met elkaar vinden. Ze scharrelden mooi samen in het slik.

De ouders pasten goed op hun kleintjes. Toen ik een paar dagen later daar weer was, waren er nog steeds negen jongen. Het lukte niet om bij het ver inzoomen ze alle negen tegelijk op de foto te krijgen, daarom doen we hieronder een groepje van vijf jongen.

Als ik uit de auto stapte en de ouders mij in het vizier kregen loodsten ze steevast de jongen naar een plek verder bij mij vandaan.