In Dwingelderveld graast aan de ene kant van de uitgestrekte heide de schaapskudde van Lhee en aan de andere kant de schaapskudde van Ruinen. Zie Google Maps.

Tijdens een van mijn fietstochten was ik rond 17 uur bij de schaapskooi van Ruinen. Ik besloot te wachten op de binnenkomst van de schaapskudde. In afwachting van de kudde maakte ik een rondgang rond de schaapskooi.

Al grazend kwam de kudde langzaam dichterbij.

Het was mooi om het samenspel te zien tussen de herder en haar honden. De honden moeten hard werken. Hoewel het op die dag niet warm was staan ze voortdurend met hun tong buiten de bek te hijgen. Een van de honden zocht verkoeling in een plasje op het fietspad.

Herder Anja had mij al verteld dat de zomer van dit jaar voor de schaapskudde en haar honden een veel betere zomer was dan de tropische zomer van vorig jaar. Tijdens een hele warme zomer hanteren ze dan ook een tropenrooster.

In dit bericht schreef ik over de mooie ontmoeting met mijn lievelingsvogel. Ik ben zo blij dat de ijsvogel weer terug is. Op een bepaald moment ging de ijsvogel uitgebreid z’n verenkleed verzorgen. Ik had dat zelf nog nooit eerder meegemaakt.

…

…

…

Vorige week bracht ik een bezoek aan schaapskooi: Achter ‘t zaant. Dat is Drents voor: achter het zand.

Ik was daar ruim voor 17.00 uur om de schaapskudde terug te zien komen bij de schaapskooi.

Het binnenkomen van de kudde geniet altijd volop belangstelling. Daar arriveerde de schaapsherder met haar kudde en haar honden. Door de zoomlens zag ik dat het schaapsherder Anja was met haar twee Hollandse Herders Finn en Sef. Anja liet de kudde nog een half uurtje grazen op het terrein in de buurt van de schaapskooi. De beide geiten maakten zich al snel los van de schaapskudde en gingen hun eigen weg.

De honden, Finn en Sef waren klaar met hun werk. Ze hadden hard gewerkt en waren moe. Terwijl de kudde rustig bleef grazen beantwoordde Anja vragen van de bezoekers.

Na een tijdje was het moment gekomen om de kudde bijeen te drijven. Normaal gesproken doet de herder dat samen met haar honden, maar in vakantietijd mogen de kinderen daarbij helpen. Voor de veiligheid bracht Anja eerst de honden naar de schuur. Finn wordt namelijk wat chagrijnig als hij moe is na een dag hard werken. Vervolgens maakte ze eerst samen met de kinderen het hek open. Nadien liep Anja samen met alle kinderen naar het verste schaap.

Vol enthousiasme dreven de kinderen de schapen voor zich uit. Het was een mooi gezicht. De volwassenen reageerden overigens minstens zo enthousiast als de kinderen. De schapen bleven op een afgesloten terrein buiten in plaats van in de schaapskooi. Nadat de hele kudde binnen de afrastering was werd het hek door de jongste telg gesloten.

Anja wierp nog een laatste blik over de kudde van 450 schapen en 2 geiten. En ze zag dat het goed was…

De korte maar zeer strenge winter in februari was desastreus voor de ijsvogels in ons land. Vrijwilligers hielden nog wel een aantal dagen een wak open bij de vogelkijkwand, maar dat bleek niet voldoende. De ijsvogel werd na dat wintertje daar niet meer gezien. Tot vorige week. De ijsvogel was daar weer gesignaleerd. Mijn man ontdekte het op social media en tipte mij. Na mijn werkdag toog ik met camera’s naar de vogelkijkwand. En ja hoor, ik had geluk.

Het decor had wat mooier gekund, maar vooruit. Ik ben al lang blij dat ik de ijsvogel daar weer zag en heb gefotografeerd.

Een Drents Heideschaap stond te smikkelen van de brandnetels.

Een schaap heeft geen last van het eten van brandnetels. Dieren hebben geen last omdat zij wel tegen het mierenzuur kunnen wat uit de haartjes komt van brandnetels. Op de huid van de mens geeft het mierenzuur een branderig en pijnlijk gevoel.

In onze vijver drijft een zilverkleurige bol. Op een dag zat de bol ‘gevangen’ in het stroompje. De bol tolde op dezelfde plek in het rond. Met een langere sluitertijd deed ik een poging om de beweging vast te leggen.

Met een korte sluitertijd ‘bevroor’ ik de bol en de spiegeling.

Dat er überhaupt heide aanwezig is hebben we o.a. te danken aan de begrazing door het Drents Heideschaap. Heide is een cultuurgewas dat is ontstaan omdat schapen en runderen tot begin twintigste eeuw de heidevelden begraasden. Als de heide niet wordt beheerd komt de oorspronkelijke vegetatie weer terug. Schapen begrazen het gras en verschralen de heidegrond. De meeste mest valt ’s nachts in de schaapskooi, dus halen schapen netto voedingsstoffen uit de grond. Hierdoor worden bijvoorbeeld bepaalde grassen teruggedrongen en gaat het gras de heide niet overheersen. Zo ontstaat er een open gevarieerd heidelandschap. Oude heidestruiken, zanderige plekken, en ruige delen krijgen meer kans.

In Drenthe zijn vele schaapskuddes met een schaapherder. Daar kom ik de komende dagen nog op terug. Er zijn echter ook gebieden waarbij de schapen grazen binnen een afrastering zonder de directe aanwezigheid van een schaapherder. Dat gold ook voor deze kleine kudde op de Havelterberg.

Het Drents Heideschaap is het oudste schapenras van het vasteland van West-Europa. Vanaf ongeveer 4000 v. Chr. komt het dier in Drenthe voor. Het aantal Drentse Heideschapen is in de afgelopen eeuw drastisch afgenomen als gevolg van vermindering van hun directe economische waarde.

Eeuwenlang stonden schapen aan de basis van de boereneconomie in Drenthe. Het belangrijkste product, de mest, werd gebruikt voor de akkerbouw op de esgronden. Daarnaast leverden de schapen wat wol, leer en vlees. Iedere regio had een type schaap dat de meeste opbrengst gaf ten opzichte van het beschikbare aanbod en het beste was aangepast aan de plaatselijke omstandigheden. Op het Drents Plateau was dat het Drentse Heideschaap. Alleen dit kleine en sobere schaap kon zich handhaven op de schrale heidevlakten.

De afrastering is voorzien van schrikdraad. Dat zal niet zozeer zijn om de schapen binnen de afrastering te houden, maar om ongewenste gasten zoals honden en wolven buiten te houden.

Na de wandeling over de bloeiende heide zijn we uitgekomen bij het andere Hunebed op de Havelterberg. Deze is groter dan het Hunebed uit het vorige bericht.

De heide bloeit dit jaar heel uitbundig. Dat zal vast komen door de relatief koude en natte zomer. Om de bloeiende heide te fotograferen gingen we naar de Havelterberg.

Havelterberg is voornamelijk bekend van de Hunebedden. Rondom de Hunnebedden was niet veel bloeiende heide en daarom wandelden we verder.

Meestal ga ik alleen op stap om te fotograferen, maar deze keer had ik mijn man en onze dochter meegetroond.

We vonden een gedeelte wat vol stond met bloeiende heide. Onze dochter wilde zich wel even omdraaien voor de fotograaf.

Het weer werkte mooi meer, we hadden er mooie wolkenluchten bij.

Zoals zo vaak deze zomer kwam er ook weer een dreigende lucht aanzetten. Gelukkig hebben we het wel droog gehouden.

Wordt vervolgd.

In de mist in Terhorsterzand fotografeerde ik juffers met dauwdruppels.

…

…

…

In de vroege morgen wandelde ik in de mist in Terhorsterzand. Door de dauw zijn de talloze spinnenwebben goed te zien.

In een van de webben hing een wespspin. Een web van een wespspin is altijd te herkennen aan de twee extra zigzag matjes die straalsgewijs vanuit het centrum zijn aangebracht. De exacte functie hiervan is niet bekend. De Wespspin hangt altijd ondersteboven in het wielweb. Op deze interessante site is alles over te lezen over deze spin, hun bijzondere ‘liefdesleven’ en voortplanting.

Doordat ik op de knieën ging zitten bracht ik per ongeluk het web in beweging. De spin ging razendsnel vanuit het centrum naar de rand van het weg.

Toen het web een aantal minuten stil bleef hangen wandelde de spin weer naar het centrum.

…

…

Terwijl ik daar gehurkt bij de spinnenwebben zat wandelde er iemand langs. Het geeft wat een mysterieus beeld.