Month: April 2022

Spreeuw op zoek naar een lekker hapje

/ Jetskefotografie / 16 Comments

De spreeuw zet ik nogmaals in het zonnetje. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van de kleuren die dan tevoorschijn komen.

Hierboven trof de spreeuw een lege voedertafel. Met het mooie weer en de ontluikende natuur kunnen ze prima hun kostje bij elkaar scharrelen. Om die reden heb ik het bijvoeren drastisch verminderd.

We hebben 10 meter buxushaag staan waar vorig jaar de buxusmot inzat. Hoewel de haag nu prachtig uitloopt heb ik niet de illusie dat de buxusmot is verdwenen…

Nu ik minder bijvoer zie ik de vogels vaker de buxushaag induiken…

Ik hoop dat ze vele rupsjes van de buxusmot vangen. Het zou prachtig zijn als we het op een natuurlijke manier kunnen bestrijden. Daarnaast heb ik de haag ondersteund met voeding en kalk.

Het Kiersche Wijdepad

/ Jetskefotografie / 21 Comments

Op maandag 11 april besloot ik het Kiersche Wijdepad te volgen. Over deze route had ik gelezen in het blad van Natuurmonumenten. Zie ook deze site.

Ik was nog maar net aan de wandeling begonnen en toen kwam er een torenvalk aangevlogen en die bleef ‘bidden’ in mijn buurt.

Wandel maar met mij mee over het Kiersche Wijdepad. Klik op de foto voor groot formaat.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een afstand van 5 kilometer wandelde inclusief twee spiegelreflexcamera’s met zware objectieven. Daarbij droeg ik ook nog een rugtas. Deze combinatie viel mij dan ook vies tegen. Bij iedere kilometer leek het net alsof de fotoapparatuur steeds zwaarder begon te wegen. Er was ook geen mogelijkheid om halverwege een kortere route te nemen, het landschap wordt namelijk doorsneden door watertjes.

Net op het moment dat mijn moraal was gezakt tot een dieptepunt werd ik aangenaam verrast, een graspieper landde op een routepaaltje vlak voor mij.

Dat was het cadeautje en de oppepper wat ik net even nodig had om mij de laatste kilometer door te helpen…

Ik wens jullie allemaal fijne paasdagen toe.

Groene specht

/ Jetskefotografie / 13 Comments

Ze hebben een nest in een populier op het perceel naast onze tuin. We horen ze meerdere keren per dag ‘lachend’ langs vliegen. Met enige regelmaat wordt de perenboom in onze voortuin bezocht…

Maar dat wil niet zeggen dat ze dan eenvoudig zijn te fotograferen. Als ze ook maar enigszins het idee hebben dat ze worden bespied dan draaien ze om de stam heen, uit het zicht.

Op een dag had ik geluk, een vrouwtje, groene specht bleef voorbeeldig zitten. Ze liet mij zelfs nog even de achterkant van haar rode ‘petje’ zien.

Kikkerdril en kikkervisjes

/ Jetskefotografie / 12 Comments

Evenals voorgaande jaren hebben we weer kikkerdril in onze vijver. Het eerste klompje werd gelegd tijdens de mooie dagen in maart. In die periode lieten de kikkers zich ook wel eens zien en hoorden we regelmatig hun gekwaak.

Na die mooie voorjaarsweken kregen we een periode met koud en regenachtig weer. Tussen de buien door heb ik ingezoomd op de ‘oogjes’ in het dril. Ook al was het koud en regenachtig, het proces binnen de kikkerdril ging gewoon door.

Tijdens de week met slecht weer hebben we geen kikker meer gezien en gehoord, toch werd er dagelijks nieuwe kikkerdril bijgelegd. Helaas hebben we dit jaar niet zo’n kikkerorgie in onze tuin zoals vorig jaar. Ik liet daarvan drie series zien op mijn weblog. Die series zijn hier, hier en hier te zien.

Met het macro-objectief zoomde ik in op de vers gelegde kikkerdril. Op de computer zag ik pas dat er geen kikkereitjes in beeld waren gekomen, maar allemaal mini Jetskes. Dat moest dus anders.

Om te laten zien dat de stipjes waren veranderd in kikkervisjes heb ik met een stokje de kikkerdril een beetje opgetild. Je kunt aan de eerst gelegde kikkerdril wel zien dat we last hebben gehad van alg in de vijver. De alg werd gevorm tijdens de dagen van teveel zonlicht wat in de vijver scheen in combinatie met te weinig zuurstofplanten in de vijver.

De alg wordt inmiddels bestreden met een drukfilter en een UV-lamp. Het resultaat is te zien in de later gelegde kikkerdril op onderstaande foto. Het was nog een hele kunst om dit te fotograferen. Ik zat op de hurken op het randje van de vijver met in de linkerhand het stokje en in de rechterhand de enigszins zware spiegelreflexcamera met macro-objectief. Het lastige was dat het kikkerdril steeds van het stokje gleed. Maar het is gelukt.

Ik vind de ontwikkeling van kikkerdril naar kikkervisjes en vervolgens naar kikkers een van de bijzondere verschijnselen in de natuur. Ieder jaar kan ik me daar weer over verwonderen.

De mussen richten hun appartement in

/ Jetskefotografie / 12 Comments

Tijdens de regenachtige en koude dagen van de afgelopen week werd er in onze tuin gewoon doorgewerkt door een paartje huismussen. Er werd allerlei tweedehands spul aangesleept om hun appartement in te richten. Vintage noemen ze dat tegenwoordig, dat is hot…

Dit paartje gingen het linker appartement bewonen van het appartementencomplex. Op bovenstaande foto staat het vrouwtje en op de foto hieronder het mannetje. Het leeuwendeel kwam neer op de schouders van het vrouwtje.

Het vrouwtje had al twee keer materiaal aangesleept en naar binnen gebracht, terwijl het mannetje maar bleef dralen.

Eindelijk was het mannetje dan zover dat hij de vlucht naar het appartement ging uitvoeren.

Maar verder dan besluiteloos rondhangen bij de ingang kwam hij niet. Dit mannetje mag wel blij zijn met een voortvarend vrouwtje anders kwam het nooit klaar… 😉

Specht roffelt erop los

/ Jetskefotografie / 11 Comments

Vanuit onze woonkamer zag ik een specht roffelen op een boomstronk. Deze stronk staat in het perceel naast onze tuin en is blijven staan na het kappen van een grote kerstboom. Ik vond het zo’n bijzonder gezicht dat ik snel met mijn camera en telelens naar buiten ging.

Door me verdekt op te stellen achter een grote laurier had de specht mij niet in de gaten. Deze grote bonte specht zat wel ver weg. Met het 100-400 objectief zoomde ik maximaal in. Om de specht nog wat dichterbij te halen heb ik de foto’s gekropt.

De specht had uiteraard niet de intentie om hier een spechtengat te maken. Dit timmeren dient een ander doel, het is bedoeld om vrouwtjes te lokken en om het territorium af te bakenen. De zangvogels gebruiken hun prachtige zang om de vrouwtjes te lokken, de specht moet het hebben van zijn geroffel. Het verschil tussen een fanfare en een drumband…

De Bazuin bestaat 100 jaar

/ Jetskefotografie / 18 Comments

50 jaar geleden werd ik samen met mijn zus, Anna lid van muziekvereniging De Bazuin. Anna was toen 10 jaar en ik was 8 jaar.

Mijn eerste instrument was een alt. Later vond ik meer uitdaging in het bespelen van een bugel. Op de linker groepsfoto zit ik achter het jongetje met het rode haar.

Na de HAVO ging ik de verpleging in. Op mijn 18e startte ik met de inservice opleiding in het Sophia ziekenhuis in Zwolle. Ik ging toen in de personeelsflat wonen. Dat was het moment dat ik besloot De Bazuin te verlaten.

In 2010 bestond muziekvereniging 90 jaar. Voor die gelegenheid werd een reünieorkest opgericht. Ik gaf mij daar ook voor op. Op onderstaande foto speel ik op een bugel, de muzikant in een witte trui. Tijdens het jubileumconcert konden we als reünieorkest een verdienstelijk toontje meeblazen.

In 2020 bestond De Bazuin 100 jaar. Vanwege COVID-19 was het in 2020 en 2021 niet mogelijk om een jubileumconcert te geven. Dit jaar is dan toch eindelijk zover, het jubileum kan groots worden gevierd. Ook dit jaar is er een reünieorkest gevormd. Wederom heb ik mij opgegeven. Halverwege maart werd ‘mijn’ bugel gebracht.

Het bespelen van de bugel lukte wonderwel weer direct. De noten en de grepen kende ik allemaal nog, maar dat wilde nog niet zeggen dat ik ook werkelijk musiceerde…

Wat betreft de conditie of beter gezegd qua longinhoud gaat het ook goed. Het belangrijkste waar ik aan moet werken is de embouchure. De embouchure is gerelateerd aan een combinatie van factoren zoals winddruk (ademsteun), mond- en lipstand ten opzichte van het instrument, spierspanning (buikspieren, middenrif, kaak, mond, lippen, tong), de grootte van de luchtdoorstroomopening en de richting waarin de speler de lucht het mondstuk van het instrument instuurt.

Ik oefen bijna iedere dag en er zit zeker progressie in, maar naar mijn zin nog niet voldoende. Als ik iets doe dan wil ik het goed doen en goed kunnen. Daarin concessies doen vind ik lastig…

Mijn zus speelt nog steeds bij De Bazuin. Ze is een goede muzikant en ze heeft een uitstekende embouchure. Maandag j.l. hebben we gezellig samen geoefend. Ze geeft mij tips hoe ik mijn embouchure kan verbeteren en hoe ik moet musiceren.

Nu ben ik wel zover dat ik mijn eigen partij ken. Echter, je eigen partij kennen is een eerste, maar samenspelen is een tweede. Om het samenspelen te oefenen was je vroeger afhankelijk van de wekelijkse repetitieavond, tegenwoordig kan dat heel handig met behulp van YouTube.

Tijdens de repetitieavond hebben we wel veel plezier met elkaar. Daarbij mogen we gewoon accepteren dat het gaat om het gezellig samen musiceren en niet om de perfectie. Een deukje en een valse toon moet kunnen…

Magnolia en een datum-kouderecord

/ Jetskefotografie / 18 Comments

Op 27 maart maakte ik een fotoserie van de rijkbloeiende magnolia in onze tuin. Het was in de dagen dat we er heerlijk onder konden zitten om aan de rand van de vijver koffie te drinken.

Vlak voor zonsondergang maakte ik onderstaande foto.

Op 1 april viel er sneeuw en waren ook de bloemen van de magnolia bedekt met sneeuwhoedjes. De magnolia had daar niet van te lijden.

Echter, in de nacht van zaterdag op zondag heeft zich een klein drama voltrokken. Door de nachtvorst zijn de meeste magnoliabloemen bevroren.

Met -6,3 graden op meetpunt Deelen is het de koudste 3-aprilnacht ooit gemeten. Na de vele datum-warmterecords is er nu sprake van een datum-kouderecord. Daarmee is 113 jaar oud Winterswijks record verbroken. Bron is deze site.

Bij ons is het geen -6,3 graden geweest, maar wel koud genoeg om de magnoliabloemen in één nacht te veranderen van wit/roze naar bruin/wit. Terwijl ik onderstaande foto maakte zag ik een beestje op een bloem zitten.

Het bleek te gaan om een schorpioenvlieg, een mannetje. Hij had het vast ook koud…

De holwortel en de vliegende hommels

/ Jetskefotografie / 16 Comments

Terwijl Jan op zijn weblog nog meerdere mooie series van de ooievaars bij De Lokkerij laat zien ga ik alvast met grote stappen vooruit en zijn we aanbeland bij Landgoed Dickninge. Ik wilde Jan heel graag kennis laten maken met de zeldzame holwortel. Door de wandeling naar de ooievaars had Jan onvoldoende kracht in zijn benen om de afstand over dit zandpad te overbruggen.

In overleg bracht ik hem bij het hek dichtbij de holwortel. In principe is dit pad verboden voor auto’s, maar voor een fotomaatje met MS had ik er geen moeite mee om dit verbod te overtreden. Nadat ik Jan had afgezet bracht ik de auto netjes terug naar de parkeerplaats. Vanaf de parkeerplaats wandelde ik vervolgens in een vlot tempo naar Jan. Hij had ondertussen een prima plekje gevonden…

We hadden geen 2 weken moeten wachten, de holwortel heeft namelijk z’n mooiste tijd gehad.

Het visstoeltje is een mooi hulpmiddel voor Jan voor zijn macrofotografie.

Het lukt mij nog om de macro-opnames te maken terwijl ik op de knieën zit. Inmiddels gebruik ik daarvoor wel mijn kniebeschermers.

Toen ik met onze zoon bij de holwortel was heb ik niet veel tijd genomen voor de macrofotografie. Ook zal onze zoon daar wellicht anders over denken. Nu ik samen met mijn fotomaatje was kon ik daar voldoende tijd voor nemen. Ik heb mijn macro-objectief deze keer gericht op de vliegende hommels.

Nadat we waren uitgekeken en voldoende foto’s hadden genomen wandelden we samen weer terug naar de auto. Tijdens de wandeling richtten we onze camera’s op enkele gebouwen op het landgoed. Op de parkeerplaats troffen we een man en een vrouw. De vrouw was gekleed in klederdracht uit Staphorst-Rouveen.