Ik zit in de luxe positie dat ik in deze tijd van het jaar zóveel onderwerpen en foto’s heb, dat ik er met gemak drie per dag zou kunnen plaatsen. Daarom kies ik ervoor om meerdere onderwerpen in één bericht te bundelen.
We beginnen opnieuw in Waalenburg. Eerder schreef ik al over de zang van de veldleeuwerik, hoog in de lucht. Daar zijn ze vaak niet meer dan een stipje en door het tegenlicht lastig te fotograferen. Het mooiste moment is wanneer ze net zijn opgestegen en nog laag vliegen. Je moet dan wel snel reageren, want het opstijgen gaat in een razend tempo.
De veldleeuwerik is lastig te vinden. Ze zijn uitstekend gecamoufleerd en vallen, zeker tussen de plukken ruige mest, nauwelijks op.
Ik reed verder en zag, rijdend over de Bargerweg, vanuit de auto een fazant bovenop een tuinwal. Daar kon ik de auto goed stilzetten om een fotoserie te maken. In tegenstelling tot de veldleeuwerik is de fazant een opvallende verschijning. De fazant liep wel bij mij vandaan, maar bleef meerdere keren even zitten en drukte zich dan in het gras. Op de derde foto leek hij zich te willen verstoppen achter zijn staart.
Mooie foto’s hoor. Vooral die fazant is erg mooi.
Een mannetjes fazant springt altijd in het oog. Ik vind de tekening van het verenkleed net een schilderij.
Knappe foto’s van de veldleeuwerik in de lucht. Ze zijn mij meestal te snel en te klein.
De fazant was zo te zien lekker rustig en geduldig. In de Jan Durkspolder kon ik er vorige week net twee foto’s van maken, toen ‘mijn’ fazant wegdook in het riet.
Het is vooral een kwestie van geluk. En verder een kwestie van vaak in het veld zijn en een portie geduld om dergelijke foto’s te maken.
Wat kan jij de vogels toch mooi in beeld brengen. Echt knappe foto’s.
Dankjewel. 😊
Geweldige foto’s van de veldleeuwerik. De fazant verraadt zijn aanwezigheid soms door zijn kenmerkende roep. Het verenkleed van de mannetjes bevat bijna alle kleuren van de regenboog. Het zijn werkelijk prachtige vogels.