Een tweespan op Aekingerzand

Op een buiige dag besloot ik om weer naar het Aekingerzand te gaan. Aekingerzand is met name mooi met spannende wolkenluchten zo werd mij verteld.

Op het pad vanaf de parkeerplaats werd ik verrast door een tweespan paarden met passagiers. De ISO van mijn camera stond nog te laag. Daardoor is de beweging nog een beetje terug te zien in de foto.

De tweespan hield halt op de kruising, op het pad was er tegemoetkomend ‘verkeer’.

Twee ruiters én een tweespan op één pad dat gaat niet lukken.

Nadat de beide ruiters waren gepasseerd rende ik in een drafje het pad op zodat ik de tweespan nog een keer van voren kon vastleggen.

Wellicht is het toch handig om op sommige paden eenrichtingsverkeer in te stellen. Een tweespan gaat nu eenmaal niet zo eenvoudig in de achteruit…

Ik wandelde verder naar de open vlakte van het Aekingerzand en werd al gelijk getrakteerd op een mooie dreigende lucht.

Wordt vervolgd. 

Een Gazelle gaat heel lang mee…

…mits je er zuinig op bent.

Toen ik bezig was met het fotograferen van de wilde peen in Dwingelderveld stopte er een fietser. Op veilige afstand van elkaar hebben we lange tijd geanimeerd staan te praten. Via corona, politiek, chronische ziekten en boeren kwamen we uit bij zijn Gazelle fiets. De man was midden zeventig en fietste al 45 jaar op dezelfde fiets. ‘Nee, geen e-bike. Een e-bike is niet goed voor het peil houden van mijn conditie’, zo stelde de man. Ik vroeg hem of ik hem en zijn fiets op de foto mocht zetten…

Hij was een boerenzoon en vertelde dat hij zijn hele leven op klompen had gelopen. Hij was geen boer geworden maar schilder. Ik  vind het sowieso al niets om op een ladder te staan, laat staan op klompen….

Hij was zuinig op zijn spullen en dus ook zuinig op zijn fiets. Zo was hij opgevoed. De fietsenmaker heeft hem ‘beloofd’ dat de Gazelle hem gaat overleven.

Alles aan de fiets was nog origineel, inclusief de fietstassen. In mijn beleving had mijn vader vroeger ook zo’n fiets.

Daar gaat hij, op weg naar het volgende praatje…

Een sluis in de Turfroute

Op een dag kwam ik langs een sluis en een brug wat hier de grens vormt tussen Drenthe en Friesland. Dit is een van de vele sluizen in de Turfroute. Ik besloot een kijkje te nemen bij de sluis. Vroeger als kind heb ik samen met mijn ouders en zusjes een deel van de Turfroute gevaren. Ik zat toen al jong achter het stuur en kan me het passeren van al die sluisjes nog goed herinneren.

De kleine Turfroute van 105 km loopt door zowat heel zuidoost Friesland. De grote vaarroute van 190 km gaat ook door de provincies Drenthe en Overijssel. Op deze site en deze site kun je er alles over lezen. De sluis waar ik stond te fotograferen ligt in de Opsterlandse Compagnonsvaart en is de eerste sluis gerekend vanaf de Drentsche Hoofdvaart. Zie Google Maps.

Het verval bij deze sluis is ongeveer 1.50 meter. De sluis en de brug worden met de hand bediend. Dat heet nostalgie. Kijk maar mee hoe dat in zijn werk gaat…

Bij de bovenstaande serie werd de sluis geschut richting Drenthe, bij onderstaande serie was dat richting Fryslân.

Gastersche Duinen en Drentsche Aa

Vorige week maakte ik een fietstocht en wandeling door de Gastersche Duinen en de Drentsche Aa.

De Gastersche Duinen behoren tot de mooiste stuifzandgebieden van Drenthe. Uniek is de ligging tussen verschillende armen van de Drentsche Aa, het Gastersche Diep, het Oudemolensche Diep en het Anloërdiepje. De forse stuifduinen zijn grotendeels bedekt met heide. Begrazing door Schoonebeker heideschapen en Schotse Hooglanders houdt het open heidelandschap in stand.

Over de hooggelegen Gastersche Duinen liep in de Middeleeuwen de route tussen de belangrijke handelssteden Groningen en Coevorden. De paardenkarren volgden het spoor van hun voorganger en als dat niet meer ging, maakten ze er een nieuw spoor naast. De brede bundel diep uitgesleten karrensporen is nog altijd duidelijk herkenbaar. De talloze wielen en paardenhoeven zullen bijgedragen hebben aan het ontstaan van de zandverstuivingen.

Het stroomgebied van de Drentsche Aa is een van de mooiste beekdallandschappen van West-Europa. Een waaier van stroompjes die uiteindelijk samenkomen in één beek. Bijna al deze stroompjes hebben nog hun natuurlijke, kronkelende loop. Met de beek is ook het kenmerkende esdorpenlandschap bewaard gebleven: de boerderijen rond de brink, de akkers op de essen en de graslanden in het beekdal.

In tegenstelling tot andere Nationale Parken in Nederland is het Nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa geen aaneengesloten natuurgebied. Landbouwgronden en dorpen maken er deel van uit. Daarom is gekozen voor een verbrede doelstelling. Naast natuur en cultuurhistorie zijn landbouw en leefbaarheid in de dorpen belangrijke thema’s in dit levende cultuurlandschap.

Natuurlijke omstandigheden en het eeuwenlange gebruik door de mens hebben geleid tot een gevarieerd cultuurlandschap met een rijke natuur. Langs de beek liggen bloemrijke hooilanden en houtwallen. Hogerop wisselen landbouwgrond, heide, vennen en bos elkaar af.

Duizenden jaren geleden woonden hier al mensen en hun sporen zijn nog altijd zichtbaar. Geen ander gebied is ons land is zo rijk aan prehistorische monumenten, zoals hunebedden en grafheuvel. Op onderstaande foto is Hunebed D10 te zien.

Terwijl ik daar stond te fotograferen kwam er een jongen en een meisje aanfietsen. Ze groetten me enthousiast. Ze waren met z’n tweeën op avontuur. Ik vond dit leuk, ik kan dit meer waarderen dan dat ze de hele dag achter de computer zitten te gamen. Dat ze op de grafheuvels klommen heb ik dan ook maar voor lief genomen. Ik hoef ook niet ‘de hele wereld’ op te voeden…

De Gastersche Duinen zijn waarschijnlijk genoemd naar het woord ‘geest’ dat ‘hoge zandrug’ betekent. De zandrug, waarover het wandelpad loopt,  is ontstaan in het Pleistoceen door de inwerking van landijs, smeltwaterstromen, sneeuwstormen en rivieren.

Tussen de zandruggen vindt men natte veenkommen en een dichtgestoven oude loop van de Drentsche Aa.

De molen bij Oudemolen.

Bij dit bruggetje wachtte mij een aangename verrassing, maar daarover de volgende keer.

 

 

Vuurtoren in het licht

Voor en na de zonsondergang op het strand aan de noordkant van Texel zoomde ik op de vuurtoren. De vuurtoren is met zijn donkerrode kleur een mooie blikvanger in het landschap.

Vanwege Corona is de vuurtoren gesloten voor publiek. Zie ook deze site.

Nadat de zon achter de wolkenband vlak boven de horizon was gezakt spreidde ze nog enigszins een rode gloed over de zee en het land.

Na de zonsondergang kwam het blauwe uurtje. De vuurtoren ontstak de lampen…

This slideshow requires JavaScript.

Vrijzinnige nestkastjes…

Tijdens mijn spontane fotosessie bij het kerkje in Wapserveen viel mijn oog op een bijzonder nestkastje. Het kastje was paars geverfd en op het kastje stonden de woorden: maandag, Gabriël en geestelijke groei. Bovenop het kastje zat een rondje met daarop een afbeelding. Mijn belangstelling was gewekt. Ik dacht als dit kastje maandag heet dan zijn er wellicht nog meer kastjes…

En ja hoor, aan verschillende bomen hingen 7 nestkastjes met op ieder kastje een andere dag van de week. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik verbaasd was over deze uitgedoste nestkastjes.

Tijdens het fotograferen van de nestkastjes viel mijn oog op een kleurrijke poster die was bevestigd aan de achterkant van het vitrinekastje aan het begin van de oprit.

Ik liep naar de poster in de hoop dat de kleuren en de tekst mij meer duidelijkheid zouden verschaffen. En dat was inderdaad het geval.

Op deze poster wordt een koppeling gemaakt tussen:
7 geestelijke zegels, 7 tekens, 7 planeten, 7 aartsengelen, 7 weekdagen, 7 menstypes, 7 valkuilen, 7 deugden, 7 kleuren, 7 metalen en 7 boomtypes

Aandachtig bestudeerde ik de poster en de tekst. Ik was verbaasd dat een dergelijke poster en tekst bij een Hervormde kerk hing. Naderhand las ik thuis op de site van deze Hervormde gemeente dat deze gemeente een, voor Drenthe bekende, vrijzinnige geloofstraditie heeft. Ik had wel eens van de term ‘vrijzinnig’ gehoord, maar ik wist eigenlijk niet goed wat dat inhield en daarom ging ik op zoek.

Vrijzinnig protestantisme is een stroming binnen het protestantisme die hun christelijke geloof sterk laten bepalen door een ondogmatische houding, waarin vrijheid van denken en geloven op basis van eigen inzichten centraal staat. In die zin vormt het vrijzinnig protestantisme de tegenpool van het orthodox-protestantisme.

Vrijzinnige kerken hanteren het principe dat de mens de Bijbel beoordeelt, terwijl men in orthodoxe kring ervan uitgaat dat de Bijbel Gods Woord is, dat de mens beoordeelt. De Schrift moet beantwoorden aan individuele behoeften in plaats van andersom: “Wat betekent dit voor mij en mijn leven, hier en nu?” Verder wijst men de traditionele verzoeningsleer af. Christus stierf niet om onze straf te dragen. Dikwijls wordt de lichamelijke opstanding van Christus in twijfel getrokken. 

Binnen de vrijzinnige stroming wordt de Bijbel niet gezien als het Woord Gods in letterlijke zin, maar veel meer als een document dat getuigt van de liefde van God. Ook probeerde men de moderne wetenschappelijke inzichten en de rationaliteit in verbinding te brengen met het geloof. Bron is deze site.

Er zitten meerdere elementen in deze stroming, waaronder de zaken die hierboven  beschreven staan, waar ik mij absoluut niet in kan vinden. Gelukkig leven we in een vrij land en mag ieder mens dat op zijn eigen manier belijden.

Waarom er in de maand mei zout op de oprit ligt dat is me niet duidelijk. Tijdens het plaatsen van deze foto schoot me wel de volgende Bijbeltekst te binnen. “Gij zijt het zout der aarde’. Deze woorden sprak Jezus tijdens de Bergrede tegen zijn volgelingen.

Varen door de Dorpsgracht in Giethoorn

En als je dan aan de oever van de Bovenwiede staat en de bootjes ziet varen en de geur van het water ruikt dan lokt het om ook zelf te gaan varen…

En die mogelijkheid was er. Bij  het vakantiehuis was er een boot met aanhangmotor en twee kano’s aanwezig. Mijn vriendin vindt varen ook geweldig, maar kan de boot met aanhangmotor niet zelfstandig bedienen. Ik ben aan het water opgegroeid en van jongs af aan met boten in de weer geweest, dus nam ik de rol van schipper op mij. We voeren eerst over het Bovenwiede.

Vanaf het Bovenwiede voeren we naar de Dorpsgracht. Normaal gesproken is de Dorpsgracht vol met huurboten met toeristen en dan met name toeristen uit Aziatische landen. Nu, tijdens de corona-crisis was het er heerlijk rustig.

Het is voor de middenstand niet goed, maar ik vond het genieten zo. Het voelde weer net als vroeger…

We werden verwend met een heerlijk maaltijd. Bij het afscheid blijft het onwennig dat je dit heerlijk samenzijn niet kunt afsluiten met een omhelzing…

Bruine kiekendief, purperreiger, roerdomp en tafeleend

De afgelopen weken ben ik meerdere keren met de camera naar mijn geboorteplaats gereden. Tussen 2012 en 2015 realiseerde men daar een natuurgebied van circa 324 hectare. Tevens dient dit gebied als waterberging. In dat gebied hebben vele water- en moerasvogels een plekje gevonden. Het is dan ook een el dorado voor vogelaars. Vanuit hun mobiele kijkhutten verstopt achter enorme lenzen turen ze over het gebied op zoek naar vogels. Ik moet het doen met mijn bescheiden Nikon bridgecamera, maar dan wel één met sterke zoom. Hieronder heb ik een compilatie geplaatst van vogels die ik daar heb vastgelegd. De kwaliteit van de foto’s laat hier en daar wat afweten, maar het gaat om de bijzondere waarnemingen…

In dat gebied huizen meerdere bruine kiekendieven. Tijdens het foerageren zweven ze laag over het rietland. Zo nu en dan rustig flappend, schommelend, biddend en draaiend om vervolgens op hun prooi te duiken…

Een andere indrukwekkende verschijning in dat gebied is de purperreiger. Toen ik mijn auto liet uitrollen vloog er een purperreiger op uit het riet om vervolgens een eindje verderop weer neer te strijken. Een andere keer vloog er een purperreiger over. Om een goed beeld te krijgen van de purperreiger heb ik een foto uit het archief toegevoegd…

Een roerdomp hoor je wel, maar zie je niet zo snel. Het is een schuwe vogel die zich met zijn schutkleuren ook nog eens prima kan verstoppen tussen het riet. Soms heb je geluk dat ze opgeschrikt opvliegen…

Op dit moment zwemmen daar meerdere tafeleenden rond. Tafeleenden zijn duikeenden die vooral in de herfst, winter en het vroege voorjaar in Nederland te zien zijn. Opvallend is dat het mannetje van de tafeleend al in juni wegtrekt, als het vrouwtje nog aan het broeden is. De vrouwtjes en de jongen volgen later. Zie ook deze site.

Brede orchis in het Weinterper Skar

Afgelopen week stond er weer een fotokuier gepland met mijn fotomaatje. Deze keer stond een bezoek aan de brede orchis in het Weinterper Skar op het programma. Het was even zoeken om een mooi exemplaar te vinden. Toen ik deze had gevonden ben ik er met de macrolens eens goed voor gaan liggen. Die foto’s zijn te zien op de site van Jan.

En dit is het resultaat.

De macrofotografie heb ik via Jan en ontdekt. Jan is een meester in de macrofotografie met name zijn foto’s van druppels zijn werkelijk pareltjes.  Hieronder staat een foto uit het jaar 2007 waarbij Jan bezig is met de macrofotografie. Dat was in de tijd dat Jan nog vrij soepel door de knieën kon en ook weer kon opstaan.

Vanwege het voortschrijden van de MS lukt dat tegenwoordig niet meer. Maar Jan is niet voor één gat te vangen en heeft een goede oplossing bedacht. Tegenwoordig gebruikt hij een vissersstoeltje. Op de linkerfoto is Jan bezig met het fotograferen van de brede orchis. Op de rechter foto maakte hij een fotoserie van de uitgebloeide paardenbloemen. Die serie is hier te bekijken.

Wordt vervolgd.