Door de extreem hoge temperatuur is de natuur in onze tuin tot leven gekomen. Ik ben zo blij als ik de bijen en de wilde bijen weer zie vliegen. Hoe meer hoe beter. Het zijn immers de bestuivers van onze hoogstamfruitbomen.
Maar voordat de bloemen van de fruitbomen zover zijn moeten ze zich eerst tegoed doen aan andere bloemen zoals deze krokusjes.
Amper een week eerder fotografeerde ik de winterserie in Dwarsgracht en nu zijn we in een paar dagen tijd de lente ingerold. In onze tuin is dat goed te merken, de natuur tot leven. De vogels fluiten er lustig op los en de insecten zijn druk op zoek naar stuifmeel en nectar om weer aan te sterken. Rond de sneeuwklokjes vloog een hommel. De hommel was te zwaar voor de sneeuwklokjes, zodra de hommel op een bloem landde zakte het klokje naar de grond.
Deze hommel zat vol met mijten. Toevallig dat Nature Today net een interessant artikel publiceerde over hoe de hommel de vorst overleeft. Als de hommel wordt blootgesteld aan lage temperaturen dan produceert de hommel glycerol. Dit zorgt ervoor dat er minder snel ijskristallen in het lichaamsweefsel worden gevormd. Je kunt het eigenlijk zien als antivries.
Een roofvlieg scharrelde tussen de sneeuwklokjes.
Ook de bijen waren druk met het verzamelen van stuifmeel.
Ik kon me met de macrolens weer helemaal uitleven. Het was een feest.
Morgen gaan we naar de krokusjes en de bijen.
Vandaag laat ik de laatste serie zien van de prachtige, maar korte winter in de tweede week van februari. Op zondagmiddag reed ik naar de Dwarsgracht. Dwarsgracht is qua uitstraling te vergelijken met Giethoorn, maar dan minder bekend en dus ook minder druk. Dwarsgracht ligt in de Kop van Overijssel. Het dorp ligt midden in natuurgebied, Weerribben-Wieden. Vroeger werd daar turf gegraven. Daarnaast vormden rietteelt, veeteelt en visserij de belangrijkste bron van inkomsten.
Dwarsgracht heeft een lintbebouwing. De huizen zijn gesitueerd aan weeszijden van de vaart. Aan beide kanten van de vaart loopt een wandel/fietspad. Achter de huizen die aan de oostkant van de vaart staan loopt een weg. Dit is tevens de enige weg en loopt dood aan het eind van het dorp. De huizen aan de westkant van de vaart zijn alleen lopend, per fiets of per boot bereikbaar.
Ik had mijn auto halverwege het dorp geparkeerd en wandelde langs de vaart naar het noorden.
Aan het einde van het dorp stonden de mannen van ‘IJsclub Dwarsgracht’ met hun machines. Ik stel me zo voor dat ze al lang blij waren dat ze weer eens in actie konden komen. Een ouderwetse schaatstoertocht organiseren dat zou helemaal mooi zijn geweest, maar dat zat er dit jaar helaas niet in.
Café Restaurant De Otterskooi had een professionele koek-en-zopiekraam neergezet. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Net zoals in de rest van het dorp was ook daar de stemming opperbest. Het leek erop dat dit wintertje vele mensen goed deed.
Nadat ik het verste punt van het dorp had bereikt wandelde ik terug naar het zuiden. Onder een bruggetje halverwege het dorp lag een wak. De schaatsers moesten daar een stukje klunen.
Met deze foto neem ik afscheid van Dwarsgracht, het natuurijs en de kort maar krachtige winter. Wat mij betreft mag dit volgend jaar weer…
Zondagmiddag reed ik langs het kanaal tussen Steenwijk en Giethoorn. Het leek net of er een laagje water op het ijs lag. Zo glad.
Tot mijn verbazing zag ik een schaatser op het kanaal. In de regel is het ijs op dit kanaal niet snel sterk genoeg om op te schaatsen.
Behalve dat dit kanaal veelvuldig wordt gebruikt door pleziervaartuigen is het ook een doorgaande route voor beroepsvaart. Als er een laagje ijs op het kanaal ligt dan wordt daar op het laatste moment nog wel doorheen gevaren met alle gevolgen van dien. Zo te zien aan de kwaliteit van het ijs hebben ze dit jaar op tijd het vaarverbod ingesteld.
Het is sowieso wel een risicovol water om op te schaatsen. Er zitten in dit traject meerdere plekken die niet vertrouwd zijn. Bijvoorbeeld de plek waar het gemaal staat en het water vanuit de achtergelegen polder in het kanaal wordt gepompt.
Respect voor de mensen die dan kilometers ver schaatsen op kunstschaatsen.
Wopke Hoekstra begaf zich ook op glad ijs… Samen met Sven Kramer schaatste hij in Thialf. Bijna heel Nederland viel over Wopke heen. De kritiek was dat Wopke wel ging schaatsen in Thialf terwijl de schaatsbaan gesloten is voor recreatief schaatsen. Andere kritiek was dat Wopke en Sven geen anderhalve meter afstand hielden van elkaar. Wopke kon niet anders dan een dag later zijn spijt betuigen over deze actie. Tsja als politicus ben je nu eenmaal een hoge boom die veel wind vangt en wordt geacht dat je het goede voorbeeld geeft.
Op zaterdag ben ik eind van de middag weer naar De Weerribben gereden. Ik had het plan opgevat om de zonsondergang vanaf het ijs te fotograferen. Omdat ik wel een eindje moest lopen op het natuurijs had ik over mijn wandelschoenen grote sokken aangetrokken. Het werkte perfect.
De zonsondergang was niet zo spectaculair als ik gehoopt had, toch heb ik er volop van genoten.
Bij het nemen van een aantal foto’s heb ik de camera op het ijs gelegd.
Het was er niet meer druk met schaatsers, toch is het gelukt om nog enkele schaatsers te fotograferen.
Deze schaatsers trok speciaal voor de fotograaf nog een paar extra baantjes.
Joke vroeg in mij vorige blog hoe het met mijn schouder gaat. Sinds de injectie in de schouder gaat het wonderbaarlijk goed. Na twee behandelingen heeft de fysiotherapeut mij ‘ontslagen’. Als ik thuis achter de computer zit gebruik ik de linkermuis en op het werk hanteer ik de rechtermuis. Handig toch?
Vandaag laat ik jullie een fotoserie zien van sneeuw en natuurijs in De Weerribben.
Bij de vogelkijkwand deden een paar jonge mannen een poging om een wak voor de ijsvogels te maken. Daarvoor hadden ze een touw aan een zware steen gebonden en gooiden die steen op het ijs. Op één plek lukte dat wel, maar op andere plaatsen was het ijs al te dik.
Het was kort maar krachtig. Eigenlijk vond ik het veel te kort. Het had van mij nog wel een week langer mogen duren. Ondanks dat ik niet meer schaats heb ik zo genoten van de sneeuw, de vorst en de schaatsers op natuurijs.
Ondanks dat de dooi is ingetreden neem ik jullie nog wel een paar keer mee naar dit prachtige wintertje.
Deze fotoserie is gemaakt in de Jan Durkspolder.
Tijdens de periode van sneeuw en vorst hebben we goed voor de vogels gezorgd. Het was een feest om te zien hoe de vogels zich tegoed deden aan het vogelzaad. In die tijd waren de vinken, de mussen en de merels het beste vertegenwoordigd. Andere soorten zoals de koolmees, de pimpelmees, de tortelduif, de groene specht, het roodborstje, de kraai, de ekster, de spreeuw waren minder aanwezig. Zo nu en dan kwam er zelf een sperwer kijken of er nog wat te halen viel.
Op een dag zat er een vreemde vogel op de voedertafel. De vogel leek op een vink, maar dan net even anders. Snel pakte ik mijn Nikon bridgecamera en maakte vanachter het raam een fotoserie van deze vogel.
Toevallig had ik die dag op de site van het AD gelezen dat er in ons land grote groepen kepen waren waargenomen. Naderhand zag ik op de computer dat het inderdaad om een keep ging, een vrouwtje.
Deze keep was geringd.
Gisteren was ik te gast bij mijn fotomaatje, Jan in Fryslân. Na de koffie met wat lekkers (met dank aan Aafje) gingen we snel op stap. Het mooie weer en het natuurijs lokte ons naar buiten.
Ons eerste doel was de Hooidammen. Dat gebied is per uitstek geschikt om te schaatsen op natuurijs. Vele schaatsers gebruikten dit punt om te starten en bonden hier hun schaatsen onder.
Anderen waren elders gestart en waren op doorreis.
Om van het ene water op de andere te komen moest er soms worden gekluund.
Via de Aldheadamsleat (Oude Hooidamsloot) kon men o.a. naar Earnewâld (Eernewoude) schaatsen.
Het was mooi om te zien zoals iedereen op z’n eigen manier bezig was met het schaatsen. Dit jongetje ging heel bedachtzaam te werk.
Dit meisje ging juist voortvarend te werk. Het leek me een echt doorbijtertje.
Hier waren vele mensen aan toe. Sneeuw, natuurijs en heerlijk buiten bezig zijn. Even geen corona-perikelen. De stemming was hier in Fryslân dan ook opperbest. Dat zal mede komen omdat er in dit deel van het land voldoende ruimte is…
Sinds een dag werk ik met een ergonomische linker muis. Ondanks dat ik linkshandig ben werkt het niet zo snel als met de rechterhand. Ik kan in ieder geval nu de schouder aan de rechterkant ontzien.
Als er natuurijs is dan begint het bij menigeen te kriebelen.
Jong en oud binden de ijzers onder en genieten…
Schrijven met Licht 