Bij de Leijen

Een paar weken geleden gingen mijn fotomaatje en ik naar de Leijen bij De Tike.

Het pad naar de vogelkijkhut was modderig. Gelukkig waren we qua schoeisel goed voorbereid.

Halverwege het pad genoten we van het uitzicht op het zilverkleurige riet.

Het laatste deel van de wandeling gaat via een vlonder. Dat loopt net wat comfortabeler.

We hadden de hoop uitgesproken dat we misschien daar baltsende futen zouden treffen, maar helaas. Naast het mooie uitzicht was er weinig leven te bekennen.

Door het zijluik hadden we onderstaand uitzicht.

Achter het riet zwom een groepje smienten. Ze hadden het druk met elkaar. Jan dacht dat ze voorjaar in hun kop hadden. Toen het er op leek dat de smienten niet van plan waren om voorlangs te zwemmen en er verder ook niets spannends gebeurde besloten we weer terug te wandelen.

Onderweg naar de parkeerplaats maakte Jan een aantal detailfoto’s van diverse soorten mos. Die fotoserie is te zien op zijn weblog.

Terwijl Jan bezig was met het maken van bovenstaande fotoserie richtte ik mijn blik op het kunstwerk naast de parkeerplaats.

Naast het kunstwerk is een nieuwe picknicktafel geplaatst. Op een warmere dag is het daar vast goed toeven.

Ik was van plan om een apart log te maken over het kunstwerk, maar daar zie ik toch vanaf. Voor een mooie beschrijving en fotoserie verwijs ik gewoon naar het weblog van mijn fotomaatje.

Kunstwerk ‘Fuik’

Op een avond maakte ik nog een ritje langs de Waddendijk. Ik kwam uit bij de passantenhaven van Oudeschild. Daar zag ik een nieuw kunstwerk.

Ik trof het wat betreft het tijdstip, de avondzon scheen namelijk heel mooi op het kunstwerk. Op deze manier kwam het roest ‘tot leven’.

Het kunstwerk is gemaakt door Paulien Valk. De fuik is een oud vangnet die werd gebruikt bij het vissen. Zo verwijst de vorm naar het dorp en haar inwoners. In dit kunstwerk is de vorm geabstraheerd en voorzien van acrylglas. In deze hoedanigheid staat het ook symbool voor het vangen van ruimte, lucht, dromen, ideeën, wind en zee.

Ik heb me daar met de camera heerlijk uitgeleefd.

Op het randje

Binnenin het kunstwerk, in de Deltagoot stond een fotograaf op één van de loopbruggen. Deze loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang staan haaks op de goot.

Het was voor hem geen probleem dat wij voor hem gingen staan om ook enkele plaatjes te schieten van het doorkijkje binnenin de goot. Nadat de fotograaf door de zoeker had gekeken was hij kennelijk nog niet tevreden over het standpunt. Hij schoof zijn statief en zijn opstapje naar achteren tot op het randje.

We maakten  een praatje met de fotograaf en grapten over zijn actie op het randje en een eventuele zwempartij. Hij vertelde dat hij daar in de zomer wel eens had gezwommen.

En dit is dan het uitzicht.

Toen we aan de cappuccino met kwarktaart zaten in paviljoen Het ProefLab zagen we de man achter een informatietafel van Natuurmonumenten. Hij is dus behalve fotograaf ook vrijwilliger bij Natuurmonumenten.

Met deze foto’s sluit ik mijn weblogseries over onze prachtige fotokuier in het Waterloopbos af. Mijn vriendin en ik kwamen  tot de conclusie dat een dergelijke gezamenlijke fotokuier voor herhaling vatbaar is.