Een paartje grote zaagbek en een nonnetje

Vorige week was ik samen met mijn fotomaatje Jan op stap in de Kop van Overijssel. Ik nam Jan mee naar een plekje waar regelmatig een ijsvogel was te zien. Uiteraard was het spannend of de ijsvogel na die winterweek met natuurijs nog aanwezig zou zijn. Vanachter de observatiewand hadden we ruim zicht over het water. Jammer genoeg  stond er een straffe wind pal op ons gezicht. Aan de horizon was het mistig van de rook. Rook die veroorzaakt werd door het verbranden van rietafval.

We tuurden en tuurden, maar er was geen ijsvogel te zien. Wel zwom er een paartje grote zaagbek. Deze eend behoort, de naam zegt het al, tot de  zaagbekken. Terwijl ik deze foto nam dook het mannetje onder water.

De grote zaagbek eet puur dierlijk materiaal. Door hun gekartelde snavel hadden ze na het duiken regelmatig alg aan hun snavel hangen. Hieronder zwemt het mannetje.

En dit is het vrouwtje. Het is net alsof ze een corona-kapsel heeft.

We hadden net naar elkaar uitgesproken dat het ons een beetje ging vervelen. Er was geen ijsvogel te zien. Ook niet in de uren voordat wij er waren, zo werd ons verteld. Het heeft er alle schijn van dat de ijsvogel het op deze plaats niet heeft overleefd.

En toen verscheen er nog een interessant onderwerp voor onze camera. Het was een nonnetje. Ook het nonnetje behoort tot de groep zaagbekken. Het nonnetje zat ver weg en daarom moesten we met de bridgecamera flink inzoomen. Het scherpstellen werd daarnaast bemoeilijkt door de golfslag.

Het nonnetje had een lekker hapje verschalkt.

Jammer genoeg zwom het nonnetje steeds verder bij ons vandaan. Het was jammer dat de golfslag het zicht op de prachtige tekening van deze eend enigszins belemmerde.

En het volgende moment ging hij op de vleugels om zijn heil elders te zoeken.

Dat was ook voor Jan en mij het moment om verder te gaan. We reden naar de Linde. Dat is de plek waar ik vorig jaar de ijsvogel meerdere keren fotografeerde. Misschien dat we daar meer geluk hadden. Wordt vervolgd.

P.s. mijn eega komt net binnen en vertelde dat hij de wulp heeft gehoord. Gelukkig is de wulp weer gearriveerd in het weiland achter ons huis. Daar wordt ik zo blij van.

Een biologische lunch

Van het spelen kregen we trek. Gelukkig was er een kokkin die een heerlijke lunch voor ons klaarmaakte.

De lunch bestond o.a. uit een overheerlijke soep bereid van verse biologische modder. Net als tweesterrenkok Jonnie Boer haalt deze kokkin haar ingrediënten uit de natuur in Giethoorn.

Aan de soep werd vers geknipte groente toegevoegd. Het knippen van groente met een kartelschaar is een nieuwe en moeilijke techniek die alleen wordt gehanteerd  door sterrenkoks.

We lieten ons deze lunch heerlijk smaken.

 

Op de glijbaan

Of je nu peuter bent of een twintiger, spelen blijft leuk.

Onze zoon speelde hier samen met zijn achternichtje.

Het was leuk om de interactie tussen hen te zien en vast te leggen.

Ze konden het goed met elkaar vinden.

De glijbaan is te smal of beter gezegd zijn heupen zijn te breed…

De fles geven

Of het nu om baby’s gaat of om lammetjes, de fles geven vinden de meeste mensen leuk. Toen onze volwassen kinderen ter ore kwam dat er flessenlammetjes waren bij hun nicht en haar gezin wilden ze daar graag heen. In verband met de corona-maatregelen moest er even gepuzzeld worden hoe we dat konden organiseren, maar het is gelukt. Maar voordat we toe waren aan het geven van de fles kregen we eerst een lesje hoe je een lammetje moet optillen en vasthouden.

Voor het geven van de fles was er eerst een kort knuffelmomentje.

Het is verstandig om te knuffelen en te spelen als ze hun buikje nog niet vol hebben, zo leerden we van de boer.

En dan is het tijd voor de fles. De verpleegkundige in actie.

De student biologie in actie.

Voor mij was het dubbel feest, samen met mijn achternichtje gaf ik het lammetje de fles.

Een gezellige boel

Het leek ons leuk om een foto te maken van de kinderen met de drie flessenlammetjes en met Rhena.

Hun vader regisseerde de setting en hun moeder stond achter mij om hun aandacht te trekken.

Het was nog een hele kunst om ze allemaal goed op de foto te krijgen. Het ene moment keek een van de kinderen de andere kant opkeek, dan weer keek er eentje verontwaardigd vanwege het gedrag van de ander. Kortom, precies zoals broertjes en zusjes zich gedragen.

Het ‘Perfecte plaatje’ heb ik dan ook niet kunnen maken. Maar het was wel een gezellige boel.