De ijsvogel in vlucht en nog iets anders…

Eerder vertelde ik over mijn verblijf aan de Linde. Vol verwachting hoopte ik daar iets moois te zien…

Velen van jullie hadden het gisteren al goed geraden, het gaat inderdaad om de ijsvogel. Mijn lievelingsvogel.

De ijsvogel verraad zijn aanwezigheid door de scherpe, luide en extreem hoge pieptoon. De ijsvogel scheert razendsnel, veelal vlak boven het wateroppervlak, voorbij. De foto’s zijn geen hoogstandjes daarvoor is mijn foto-apparatuur ontoereikend. Ik ben wel blij met de waarneming.

Ik maak van deze gelegenheid gebruik om nog iets anders te vertellen en wel over de verschuiving in mijn functie. Vanaf 2013 tot voor kort had ik een combinatie van twee functies. In de ene functie  was ik verpleegkundige en in de andere functie was ik praktijkopleider. Voor de laatst genoemde functie heb ik een post-hbo opleiding gevolgd. Deze beide functies verdeelde ik over 24 uur per week.

Door het vertrek van een collega praktijkopleider kwam in een ander centrum een plekje vrij. Ik ben gevraagd of ik ook in dat centrum praktijkopleider wil worden. Ik heb het aanbod aangenomen. Doordat ik nu 150 procent meer studenten heb dan voorheen werk ik nu alleen in de functie van praktijkopleider en is mijn contract verhoogd naar 32 uur per week.

Het is niet zo dat ik nu ver van de verpleegkundige zorg en het patiëntencontact ben verwijderd. Ik werk in uniform en heb diverse werkplekken dichtbij de studenten, hun werkbegeleiders en de patiëntenzorg.

De praktijkopleider gaf bij haar vertrek een mooi cadeautje aan haar collega praktijkopleiders. We kregen een keykoord voor de personeelspas met daarop onze functie en naam. Ik ben blij met dit leuke cadeau, maar ook vooral met deze nieuwe uitdaging. Aan mijn enthousiasme zal het niet liggen. Het geeft een goed gevoel dat ik op de nieuwe werkplekken hartelijk ben ontvangen. Een van mijn nieuwe werkplekken heeft dit uitzicht…

Dit alles betekent wel dat ik minder tijd heb voor de fotografie en voor het bloggen. Mocht ik dus wat minder vaak bij jullie langskomen dat weten jullie de reden. De serie over de ijsvogel wordt vervolgd. 

Een tweespan op Aekingerzand

Op een buiige dag besloot ik om weer naar het Aekingerzand te gaan. Aekingerzand is met name mooi met spannende wolkenluchten zo werd mij verteld.

Op het pad vanaf de parkeerplaats werd ik verrast door een tweespan paarden met passagiers. De ISO van mijn camera stond nog te laag. Daardoor is de beweging nog een beetje terug te zien in de foto.

De tweespan hield halt op de kruising, op het pad was er tegemoetkomend ‘verkeer’.

Twee ruiters én een tweespan op één pad dat gaat niet lukken.

Nadat de beide ruiters waren gepasseerd rende ik in een drafje het pad op zodat ik de tweespan nog een keer van voren kon vastleggen.

Wellicht is het toch handig om op sommige paden eenrichtingsverkeer in te stellen. Een tweespan gaat nu eenmaal niet zo eenvoudig in de achteruit…

Ik wandelde verder naar de open vlakte van het Aekingerzand en werd al gelijk getrakteerd op een mooie dreigende lucht.

Wordt vervolgd. 

Schaapskudde in Dwingelderveld

Tijdens mijn fietstocht over de heide in Dwingelderveld zag ik schaapskudde, ‘Achter ‘t Zaand’. De kudde werd vergezeld door schaapsherder Anja en haar trouwe viervoeter, Finn.

Zo uit de verte leek het erop dat Anja en Finn weinig moeite hoefden te doen om de kudde de goede kant op te leiden. Het zag er ontspannend uit.

Finn week niet van haar zijde. Hij keek Anja regelmatig aan in afwachting van een eventueel commando.

Een Gazelle gaat heel lang mee…

…mits je er zuinig op bent.

Toen ik bezig was met het fotograferen van de wilde peen in Dwingelderveld stopte er een fietser. Op veilige afstand van elkaar hebben we lange tijd geanimeerd staan te praten. Via corona, politiek, chronische ziekten en boeren kwamen we uit bij zijn Gazelle fiets. De man was midden zeventig en fietste al 45 jaar op dezelfde fiets. ‘Nee, geen e-bike. Een e-bike is niet goed voor het peil houden van mijn conditie’, zo stelde de man. Ik vroeg hem of ik hem en zijn fiets op de foto mocht zetten…

Hij was een boerenzoon en vertelde dat hij zijn hele leven op klompen had gelopen. Hij was geen boer geworden maar schilder. Ik  vind het sowieso al niets om op een ladder te staan, laat staan op klompen….

Hij was zuinig op zijn spullen en dus ook zuinig op zijn fiets. Zo was hij opgevoed. De fietsenmaker heeft hem ‘beloofd’ dat de Gazelle hem gaat overleven.

Alles aan de fiets was nog origineel, inclusief de fietstassen. In mijn beleving had mijn vader vroeger ook zo’n fiets.

Daar gaat hij, op weg naar het volgende praatje…

Een sluis in de Turfroute

Op een dag kwam ik langs een sluis en een brug wat hier de grens vormt tussen Drenthe en Friesland. Dit is een van de vele sluizen in de Turfroute. Ik besloot een kijkje te nemen bij de sluis. Vroeger als kind heb ik samen met mijn ouders en zusjes een deel van de Turfroute gevaren. Ik zat toen al jong achter het stuur en kan me het passeren van al die sluisjes nog goed herinneren.

De kleine Turfroute van 105 km loopt door zowat heel zuidoost Friesland. De grote vaarroute van 190 km gaat ook door de provincies Drenthe en Overijssel. Op deze site en deze site kun je er alles over lezen. De sluis waar ik stond te fotograferen ligt in de Opsterlandse Compagnonsvaart en is de eerste sluis gerekend vanaf de Drentsche Hoofdvaart. Zie Google Maps.

Het verval bij deze sluis is ongeveer 1.50 meter. De sluis en de brug worden met de hand bediend. Dat heet nostalgie. Kijk maar mee hoe dat in zijn werk gaat…

Bij de bovenstaande serie werd de sluis geschut richting Drenthe, bij onderstaande serie was dat richting Fryslân.

Vuurtoren in het licht

Voor en na de zonsondergang op het strand aan de noordkant van Texel zoomde ik op de vuurtoren. De vuurtoren is met zijn donkerrode kleur een mooie blikvanger in het landschap.

Vanwege Corona is de vuurtoren gesloten voor publiek. Zie ook deze site.

Nadat de zon achter de wolkenband vlak boven de horizon was gezakt spreidde ze nog enigszins een rode gloed over de zee en het land.

Na de zonsondergang kwam het blauwe uurtje. De vuurtoren ontstak de lampen…

This slideshow requires JavaScript.

Op de cover

Begin mei werd ik benaderd door Gabriëlle van LBL met de vraag of ze mijn foto van de hommel op de stokroos mochten gebruiken voor het zomernummer van Staatsbosbeheer. Ze had de foto op internet gevonden.

Het was een foto die ik gepubliceerd had op mijn oude weblog in de tijd dat ik de foto’s bij Photobucket onderbracht. Klik hier voor dat logje over de stokroos en de hommel. Jarenlang kon je bij Photobucket je foto’s gratis onderbrengen om ze vervolgens via een link te hosten op sites van derden. In eerdere jaren zijn er wereldwijd miljoenen foto’s bij Photobucket ondergebracht.  In juni 2017 introduceerde Photobucket stilletjes een jaarlijkse vergoeding van $ 399 om afbeeldingen in te sluiten. De foto’s gingen ‘op zwart’ totdat men ging betalen. Photobucket kreeg met die actie de hele wereld over zich heen. Men was niet bereid om zoveel geld te gaan betalen. Door alle opspraak plaatste Photobucket de foto’s terug, maar dan wel met een watermerk dwars over de foto’s. Zie ook deze site. Ik ben nooit tot betaling overgegaan.

Maar nu weer terug naar het verzoek van Gabriëlle. Ondanks dat er een groot watermerk op de foto staat wist ze de foto wel te vinden en te waarderen. Op haar verzoek mailde ik haar de originele foto.

De foto is gebruikt voor een artikel over de wilde bij. Het artikel gaat het over het belang van de wilde bij als bestuiver. Op de rode lijst van de Nederlandse bijen staat 55 procent van het totaal aantal wilde bijensoorten en dat is enorm veel. Het artikel is te lezen in de digitale versie. Klik hier voor het digitale magazine.

Ik vind het wel een interessant blad. De foto komt op het blad niet mooi naar voren. De kleuren zijn vaal. Jammer.

 

Overstekende koe

Tijdens een fietstocht door Dwingelderveld nam ik het Commissaris Cramerpad. Dit pad is in 2017 uitgeroepen tot mooiste fietspad van Drenthe.

Dit pad loopt door Holtveen. Het fietspad voert je langs vele prachtige vennen. Het nodigde mij meerdere keren uit om af te stappen en te genieten van het uitzicht over het water.

Op een gegeven moment zag ik in de verte een koe aan de kant van het pad staan te grazen. Uit veiligheidsoverweging stapte ik van mijn fiets. Als ik door zou fietsen dan kon ik niet de geadviseerde afstand van 25 meter aanhouden. Grote grazers in de natuur zijn in de regel vredelievende dieren, maar als ze schrikken kunnen ze rare dingen doen.

Vanaf de andere kant kwamen fietsers aan. Op het moment dat ze de koe aardig dicht waren genaderd stapte de koe op het fietspad. De verwachting was dat de koe het fietspad zou oversteken naar de andere koeien. De koe liep echter eerst een stukje over het fietspad richting de fietsers. Dan sta je als fietser toch wel even bedenkelijk te kijken. Zeker gezien de grote horens.

Gelukkig kwam het goed en liep de koe vanaf het fietspad het veld in en sloot zich al grazend aan bij de kudde.

 

Vrijzinnige nestkastjes…

Tijdens mijn spontane fotosessie bij het kerkje in Wapserveen viel mijn oog op een bijzonder nestkastje. Het kastje was paars geverfd en op het kastje stonden de woorden: maandag, Gabriël en geestelijke groei. Bovenop het kastje zat een rondje met daarop een afbeelding. Mijn belangstelling was gewekt. Ik dacht als dit kastje maandag heet dan zijn er wellicht nog meer kastjes…

En ja hoor, aan verschillende bomen hingen 7 nestkastjes met op ieder kastje een andere dag van de week. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik verbaasd was over deze uitgedoste nestkastjes.

Tijdens het fotograferen van de nestkastjes viel mijn oog op een kleurrijke poster die was bevestigd aan de achterkant van het vitrinekastje aan het begin van de oprit.

Ik liep naar de poster in de hoop dat de kleuren en de tekst mij meer duidelijkheid zouden verschaffen. En dat was inderdaad het geval.

Op deze poster wordt een koppeling gemaakt tussen:
7 geestelijke zegels, 7 tekens, 7 planeten, 7 aartsengelen, 7 weekdagen, 7 menstypes, 7 valkuilen, 7 deugden, 7 kleuren, 7 metalen en 7 boomtypes

Aandachtig bestudeerde ik de poster en de tekst. Ik was verbaasd dat een dergelijke poster en tekst bij een Hervormde kerk hing. Naderhand las ik thuis op de site van deze Hervormde gemeente dat deze gemeente een, voor Drenthe bekende, vrijzinnige geloofstraditie heeft. Ik had wel eens van de term ‘vrijzinnig’ gehoord, maar ik wist eigenlijk niet goed wat dat inhield en daarom ging ik op zoek.

Vrijzinnig protestantisme is een stroming binnen het protestantisme die hun christelijke geloof sterk laten bepalen door een ondogmatische houding, waarin vrijheid van denken en geloven op basis van eigen inzichten centraal staat. In die zin vormt het vrijzinnig protestantisme de tegenpool van het orthodox-protestantisme.

Vrijzinnige kerken hanteren het principe dat de mens de Bijbel beoordeelt, terwijl men in orthodoxe kring ervan uitgaat dat de Bijbel Gods Woord is, dat de mens beoordeelt. De Schrift moet beantwoorden aan individuele behoeften in plaats van andersom: “Wat betekent dit voor mij en mijn leven, hier en nu?” Verder wijst men de traditionele verzoeningsleer af. Christus stierf niet om onze straf te dragen. Dikwijls wordt de lichamelijke opstanding van Christus in twijfel getrokken. 

Binnen de vrijzinnige stroming wordt de Bijbel niet gezien als het Woord Gods in letterlijke zin, maar veel meer als een document dat getuigt van de liefde van God. Ook probeerde men de moderne wetenschappelijke inzichten en de rationaliteit in verbinding te brengen met het geloof. Bron is deze site.

Er zitten meerdere elementen in deze stroming, waaronder de zaken die hierboven  beschreven staan, waar ik mij absoluut niet in kan vinden. Gelukkig leven we in een vrij land en mag ieder mens dat op zijn eigen manier belijden.

Waarom er in de maand mei zout op de oprit ligt dat is me niet duidelijk. Tijdens het plaatsen van deze foto schoot me wel de volgende Bijbeltekst te binnen. “Gij zijt het zout der aarde’. Deze woorden sprak Jezus tijdens de Bergrede tegen zijn volgelingen.

Een kerkje in het avondlicht

Op een avond reed ik door het dorpje Wapserveen. Aan de rechterkant van de weg zag  ik een kerkje met een mooi verlicht raam.

Ik besloot het kerkje van dichtbij te bekijken. De avondzon scheen vanaf de achterkant door de kerk en verlichtte zo het raam aan de voorkant.

Ik maakte een rondje om de kerk. Het avondlicht werkte mooi mee aan de sfeer.

Meer informatie over deze kerk vind je op deze site.

Wordt vervolgd.