In het rietland

Op de prachtige lentedag waarop ik de bijen en de blauwe druifjes had vastgelegd reed ik ‘s middags naar het rietland van Klaas Jan. Dit rietland is gelegen tussen de buurtschappen Nederland en Kalenberg in natuurreservaat De Weerribben. Toen ik daar aankwam was Klaas Jan in geen velden of wegen te bekennen. Zijn auto stond er wel dus hij moest er wel zijn.

Na een mooie wandeling in het zonnetje, onderwijl genietend van de prachtige natuur, zag ik in de verte de keet van Klaas Jan.

In de buurt van de keet was Sander bezig met het snijden van het riet met behulp van een snit.

Vroeger sneed men alle riet met het snit. Nu worden alleen nog de hoekjes met het snit gesneden waar de rietmachine niet kan komen, zoals hier langs het slootje. Het snijden met snit gaat op de volgende manier. De rietsnijder harkt met het snit de rietstengels naar zich toe. Vervolgens pakt hij die stengels in zijn linkerhand om ze daarna door te snijden met het vlijmscherpe snit. Als zijn hand vol is legt hij het riet op een hoopje vlak achter hem. Ik vertelde aan Sander dat ik vroeger vaak met mijn vader mee ging naar het rietland en dat ik dit werk dan ook deed.

Op mijn vraag hoe Sander in het rietland verzeild was geraakt, vertelde Sander zijn verhaal. Hij zag een rietdekker aan het werk en vroeg zich toen af waar het riet vandaan kwam. Zijn interesse was gewekt. Op een dag fietste hij van school naar huis en toen zag hij ter hoogte van Muggenbeet een rietsnijder bezig met het snijden van het riet. Hij stapte naar die rietsnijder toe en vroeg of hij wel een keer mocht helpen. Dat vond die rietsnijder goed. Die rietsnijder was mijn zwager, Klaas. Toen mijn zwager besloot te stoppen met het snijden van het riet vroeg Sander aan Klaas Jan of hij hem dan mocht helpen. En zo is  Sander regelmatig aan de zijde van Klaas Jan te vinden.

Ook in de rietteelt deed de mechanisatie zijn intrede. Na het snit kwam de rietmaaier (links) en vervolgens de zelfbinder (rechts).  Het meeste riet wordt gemaaid met de zelfbinder. De lichtere rietmaaiers worden ingezet op  stukken die te zwaar zijn voor de zelfbinder. Het woord ‘zelfbinder’ suggereert dat het allemaal vanzelf gaat. Niets is minder waar, riet snijden is arbeidsintensief en zwaar werk. Jan heeft het gehele proces ooit mooi vastgelegd in een film, waarvan hier de trailer is te zien.

Vanaf de plaats waar Sander aan het werk was vervolgde ik mijn weg richting Klaas Jan. Tussendoor genoot ik van het uitzicht. Deze rietstengel stond te ver uit de oever en was ontsnapt aan de rietsnijders.

Wordt vervolgd. 

Bijen en blauwe druifjes

In onze tuin hebben we naast het terras een verhoogde border. In deze tijd van het jaar bloeien daar de blauwe druifjes. Terwijl ik daar heerlijk in het zonnetje lekker zat ‘af te schalen’ (in ziekenhuis zijn we aan het opschalen) zag ik dat de blauwe druifjes druk werden bezocht door de bijen. Ik haalde mijn camera met het macro-objectief op en ging er eens lekker voor zitten. Een bij streek neer op, de door de zon verwarmde, muurtje. Op de computer zag ik dat het arme beestje onder de mijten zat.

De bijen gingen nauwgezet ieder bloemetje bij langs om nectar te verzamelen. Ik koos deze keer voor een iets grotere scherpte/diepte en een korte sluitertijd. Ik wilde namelijk de bijen al vliegend vastleggen en dat lukt beter met de bovengenoemde instellingen. In de serie na onderstaande foto laat ik de bijen in vlucht zien.

Het was vandaag bij uitstek een prachtige dag om samen met mijn fotomaatje eropuit te gaan, bijvoorbeeld naar het rietland van Klaas Jan.  Maar helaas zit dat er vanwege Covid-19 niet in. Gezamenlijke fotokuiers zijn op dit moment niet verantwoord.  Omdat ik door mijn werk in de zorg veelal niet meer dan 50 cm verwijderd ben van mijn patiënten is de kans op besmetting groter. Ook al heb ik zelf nog geen ziekteverschijnselen ik kan het virus al wel bij mij dragen. Ik moet er dan ook niet aandenken dat Jan met zijn MS door mij besmet zou raken…

Jan heeft op zijn weblog treffend en mooi omschreven hoe onze gezamenlijke fotokuiers tot stand is gekomen en hoe de fotokuiers zijn uitgegroeid tot een mooie vriendschap. Deze vriendschap is er niet alleen tussen Jan en mij, ook met Aafje is er een warme vriendschap ontstaan. Met enige regelmaat praten we dan ook met z’n drieën gezellig bij.

En inderdaad… de liefde voor de macro-fotografie heb ik van Jan geleerd. Toen ik dat ontdekte ging er een wereld voor mij open.

 

Kikkerdril

Zoals ik in een eerdere post al schreef, de natuur laat zich niet tegenhouden. Niet door oorlogen, niet door ziekte, niet door sterven en niet door een Corona-crisis.

In onze vijver liggen sinds gisteren drie  hoopjes kikkerdril. Te schitteren in het lentezonnetje.

Vandaag heb ik het vijvernet opgetild en er enkele foto’s van gemaakt.

Fijn idee  hé dat de natuur toch gewoon z’n gang gaat en zich niet laat leiden door angst….

Op kraambezoek bij de lammetjes

Nederland is in de ban van Covid-19. Dagelijks worden er nieuwe maatregelen genomen om grootschalige verspreiding tegen te gaan. Of dat gaat lukken is afwachten. Op mijn werk, in de zorg heb ik er volop mee te maken. We moeten in ons ziekenhuis alle zeilen bijzetten om het logistiek voor elkaar te krijgen en te houden. De reis naar het werk is al vreemd, op de weg is het enorm rustig. Omdat bijna alle polikliniek-bezoeken zijn geannuleerd is er volop ruimte op de parkeerplaats. Bij de ingang zitten ‘poortwachters’ die iedere bezoeker bevragen en zonodig temperaturen. Ook de gangen van het ziekenhuis zijn leeg. Ik moet extra dagen werken en de werkdagen zijn regelmatig langer dan de gebruikelijke 8 uren.  Dat het werken in de zorg gewaardeerd wordt dat is hartverwarmend. Toen ik gisteravond een app kreeg van onze zoon met een filmpje met klappende studenten op zijn campus kreeg ik kippenvel en tranen in mijn ogen. Een ander mooi voorbeeld daarvan is dit filmpje. Verder luiden vanavond zoveel mogelijk kerken in Nederland hun klokken. Dit als teken van troost en hoop in tijden van crisis.

Naast de perikelen rond de uitbraak van Covid-19 gaat het leven ook gewoon door… Zo werden er vorige week bij mijn nichtje en haar gezin vier lammetjes geboren. Ik ben vorige week maar even op kraambezoek geweest in de schapenstal.

Deze twee broertjes werden bijgevoerd, omdat de moeder een uierontsteking had.

Omdat de heer des huizes op dat moment druk was in het riet was voor mijn nichtje de schone taak weggelegd om de lammetjes de fles te geven.

Twee lammetjes die de de avond daarvoor waren geboren moesten in de gaten worden gehouden of ze wel goed dronken bij hun moeder. Zonodig werden ze een handje geholpen.

Tijdens het voeden van de lammetjes keek de jongste telg van het gezin vanuit de buggy toe.

Wat een schatje.

Na het voeden en de fotosessie bij de lammetjes maakte ik nog een kleine wandeling. Ze is de jongste van mijn drie oogappeltjes. Ze is een heel lief en gemakkelijk meisje. Ze vond die ‘zwaaiende’ narcissen veel leuker dan mijn camera.

Een regenboog en Covid-19

Via de dijk langs het Zwarte Water kwamen we uit op het industrieterrein in Genemuiden. Een groot industrieterrein waar we aanvankelijk verdwaalden. Genemuiden is bekend om zijn tapijtindustrie en om de productie van kunstgras. Na een omzwerving over het grote industrieterrein kwamen we uiteindelijk uit in het haventje van Genemuiden.

Genemuiden staat ook bekend om de vele kerken en behoort dan ook tot de zogenaamde Biblebelt.

Afgelopen woensdag was het Biddag voor Gewas en Arbeid. De zorgen om Covid-19 klonken van diverse kansels. En dat dit verschillende manieren werd vormgegeven daarvan getuige onderstaande voorbeelden. In de Hersteld Hervormde gemeente (een streng-orthodoxe gemeente) in Genemuiden riep dominee De Groot zijn gemeente op om van de biddag ook een boetedag te maken. ‘Vanwege onze zond’en schuld’, zo donderde hij van de preekstoel…

Dominee en radiopresentator Elsbeth Gruteke uit Zeewolde moet niets weten van  het idee van een God die mensen met ziektes om de oren slaat. ‘Ik geloof in een God van liefde’, licht ze toe. In haar biddagpreek staat zij deze woensdagavond stil bij de oproep van Jezus om je geen zorgen te maken.  ‘God zorgt voor ons, ook als er een coronavirus over de wereld gaat. Zo mogen wij er in staan, met de vrede van God. Niet als opgejaagde, angstige mensen.’ Bron is deze site.

Vanwege Covid-19 hebben de kerken in Genemuiden ook maatregelen genomen. Die maatregelen lopen nogal uiteen zo las ik op deze site.  Een aantal kerken laat de bijeenkomsten vervallen. Bij een aantal kerken is de dienst zonder samenkomst te beluisteren via internet. Een aantal streng-orthodoxe kerken houdt echter wel samenkomsten maar zorgen ervoor dat er niet meer dan 100 personen verenigd zijn. Ik vind dit persoonlijk geen verstandig besluit. Covid-19 houdt echt geen rekening met de grens van 100 personen.

Persoonlijk geloof ik in een God van liefde en niet in een God die ons met ziektes en dood om de oren slaat. Geloof is geen garantie dat je in het leven niets overkomt. Zeker niet. Maar als je in het leven verschrikkelijke dingen overkomen kun je dit beter dragen mét God dan zonder. Je krijgt kracht naar kruis. Op die manier ben ik opgevoed en daar ben ik dankbaar voor.

Vanwege Covid-19 hebben wij vandaag en de komende zondagen geen kerkdiensten. Ook als de kerkenraad dit besluit niet had genomen dan was ik niet naar de kerkdiensten toegegaan. Als werker in de zorg neem ik mijn verantwoordelijkheid.

In ons ziekenhuis worden verregaande maatregelen genomen om voorbereid te zijn op een grote uitbraak. Ik mag zo op mijn vrije zondag naar het ziekenhuis komen voor een briefing. Ik laat me niet leiden door angst, want dan wordt het lijden. Ik wacht af wat er aan de overkant is en hoeveel tol we moeten betalen…

Elsbeth Gruteke citeerde deze bijbeltekst: ‘Kan iemand door zich zorgen te maken maar één el aan zijn levensduur toevoegen?’ Dat is de uitspraak die met ons meegaat. Ook als de corona nog dichterbij gaat komen.

Reeën aan het Zwarte Water

Terwijl mijn zus en ik over de dijk langs het Zwarte Water van Hasselt naar Genemuiden reden zag ik in het weiland een grote groep reeën staan. Op mijn verzoek parkeerde mijn zus de auto.

Later zag ik op de computer dat de groep uit 13 reeën bestond.

Met de Nikon bridgecamera zoomde ik in op drie reeën. Wij stonden in de straffe wind bovenwinds. Terwijl wij foto’s maakten gingen de reeën rustig door met grazen.

Totdat de reebok plotseling zijn kop optilde en wellicht in de gaten had dat er toeschouwers waren.

Hij zag er waarschijnlijk geen kwaad in, want hij liep in alle rust weg om een eindje verderop verder te gaan grazen.

De twee reegeiten bleven nog wat langer staan kijken of het wel echt vertrouwd was.

Wordt vervolgd. 

Een regenboog boven het Zwarte Water

Mijn zus en ik vervolgden onze rit over de dijk langs het Zwarte Water. We maakten een stop bij een volgend fotogeniek plekje. Een houten hek in een decor van riet stond in het hoge water. De dreigende lucht erboven maakte het plaatje compleet.

De dreigende lucht kwam snel dichterbij. Het hek kreeg nog net een streepje zonlicht mee.

En toen ontstond er voor ons oog een prachtige regenboog.

Een regenboog vind ik iedere keer weer zo bijzonder en als dat ook nog eens in een dergelijk decor is dan ervaar ik dat als een groot feest.

Een boog in de wolken als teken van trouw, staat boven mijn leven, zegt: ‘Ik ben bij jou! In tijden van vreugde, maar ook van verdriet, ben ik bij U veilig, U die mij ziet. Tijdens het schrijven van dit log klonk dit lied door de kamer. Het is een van mijn lievelingsliederen.

Om stil van te worden.

En toen was het voorbij en vervolgden we onze weg in de wetenschap dat we nooit alleen gaan…

Wordt vervolgd. 

Ondergelopen land bij het Zwarte Water

Vorige week zondagmiddag maakten mijn zus en ik een fotowandeling bij het Zwarte Water. Een dag eerder was mijn zus langs het Zwarte Water gereden en zag dat de weilanden langs het Zwarte Water volledig waren ondergelopen. Ze had toen geen camera mee en daarom wilde ze nog een keer terug en dan met camera. We parkeerden de auto nabij het gemaal Kloosterzijl aan de Sluizerdijk. Zie  Google Maps. Op de onderstaande foto is het zicht op Hasselt.

Over de Sluizerdijk loopt de N331, dat is een drukke weg tussen Zwartsluis en Hasselt. Wij volgden het weggetje onderaan de dijk. Getuige de rommel op het weggetje zou je denken dat het waterpeil nog hoger is geweest dan op het moment dat wij er waren.

We trotseerden de straffe wind en maakten een fikse wandeling langs het water. We zoomen in op de elementen die nog boven het hoge water uitsteken.

In het water stond een hekwerk voor het bijeendrijven van het vee en er lag nog een afgedekte bult.

Misschien is het een kuilbult, of een bult met aardappelen of suikerbieten, wie zal het zeggen. Het lijkt me in ieder geval dat het als verloren kan worden beschouwd. Aan de horizon is het industrieterrein van Genemuiden te zien. Genemuiden is bekend om de tapijtindustrie.

De dreigende lucht kwam steeds dichterbij. Het werd nog spannend of de volle laag zouden krijgen of dat het net bij ons langs zou trekken. We hebben wel een beetje regen gehad, maar gelukkig konden we net op dat moment schuilen onder de boom…

Dit was ongeveer het verste punt. Vanaf dit punt wandelden we weer terug naar de auto. Even later vervolgden we onze reis naar Hasselt. Op onderstaande foto is een toren en de brug van Hasselt te zien.

Wordt vervolgd. 

De restauratie van een skûtsje (2)

Vandaag neem ik jullie weer mee naar de scheepswerf van Han. Han is daar o.a. bezig met de restauratie van een skûtsje. Het is een vervolg op deze serie. Vandaag zoom ik in op het lassen.

Han controleert iedere vierkante centimeter van de romp op dunne en/of zwakke plekken. Daarbij maakt hij o.a. gebruik van een apparaatje om de dikte van het staal te meten. Deze plekken worden eerst bewerkt met een mechanische staalborstel om vervolgens te worden gelast.

Han gebruikt voor het lassen beklede elektrodes.

Bij het lassen met een beklede elektrode ontstaat een slak. De slak is een rest- of afvalproduct. Er zijn lasprocessen waarbij men opzettelijk een slak produceert om de las te beschermen tegen invloeden van buitenaf.

Net als bij zonlicht is er ook bij lassen sprake van felle UV-straling. Een paar seconden in fel UV-licht kijken kan beschadiging geven aan en pijnlijke gevolgen hebben voor de ogen. Bij het lassen is het dus heel belangrijk dat de ogen beschermd worden.

Naast het beschermen van de ogen is er nog een reden om met beleid om te gaan met het fotograferen van het lassen. Op deze site wordt de volgende vraag gesteld: ‘Is direct, fel zonlicht ( dus fel UV-licht) schadelijk voor een camera-sensor? Op de genoemde site staan de volgende antwoorden…

Het lassen levert wel bijzondere foto’s op.

Ik vind het maar wat knap dat Han dit allemaal kan en ik vind het ook leuk dat ik dit mag volgen. En stiekem hoop ik natuurlijk wel dat hij wel een beetje doorwerkt, want het lijkt me geweldig om een keer mee te varen op een skûtsje. Zeilen met een skûtsje is vast nog weer een ander belevenis dan een zeiltochtje op de Beulakerwiede. 

Naschrift: ik kreeg van Han een foto van het skûtsje toen het nog in het water lag en voordat Han begon met de restauratie.

De restauratie van een skûtsje

Han, een vriend van ons heeft een scheepswerf. Op die scheepswerf kijk je je ogen uit.  Ik vind het dan ook interessant en gezellig om van tijd tot tijd een bezoek te brengen aan Han op de scheepswerf. Een van de werkzaamheden van Han is het restaureren van schepen. Op dit moment is hij bezig met de restauratie van een kotter en met het  restaureren van een skûtsje. Onlangs maakte ik een fotoserie van de werkzaamheden aan het skûtsje.

Bijna alle betimmering is verwijderd. Alle onderdelen worden bewaard en zoveel mogelijk hergebruikt. Alle oude verflagen zijn van het casco verwijderd en alle spanten zijn vervangen. Dit was een immense klus. Het is belangrijk werk waar je later niets van terugziet. Klik op de foto’s voor groot formaat.

Het loodzware granieten aanrechtblad staat nu tijdelijk in het midden van het ruim. Het fungeert nu als werkblad voor het gereedschap en andere hulpmiddelen.

Terwijl Han doorging met zijn werkzaamheden scharrelde ik met de camera door het ruim. Achter het deurtje bevindt zich in het vooronder de ketting van het anker.

Van Han kreeg ik de volgende informatie over het skûtsje. Het skûtsje is in 1898 gebouwd in Drachten…

Bouwjaar: 1898 Ontwerper: Haike Pieters van der Werff
Werf: Haike Pieters van der Werff Werf plaats: Drachten
Motor: Inbouw Motor type:
Materiaal romp: Staal Materiaal kajuit: Staal
Materiaal zeil:
Onderwaterschip: Kiel:

De afmetingen van het skûtsje zijn:

Lengte stevens: 12,46 m Breedte berghout: 3,20 m
Diepgang: 0,75 m Masthoogte water: 11,00 m
Oppervlakte grootzeil: 0,00 m2 Oppervlakte fok: 0,00 m2
Oppervlakte botterfok: 0,00 m2 Oppervlakte kluiver: 0,00 m2
Oppervlakte totaal: 0,00 m2 Oppervlakte overig: 0,00 m2

De tot nu toe bekende eigenaren en namen van het schip zijn:

1898 – 1920 A. Linstra & U. Linstra, De Wilp ( De Volharding)
1920 – onbekend S. van der Wal, Haulerwijk ( De Volharding)
rond 1933 – 1938 R. Pronk, Groningen ( Jonge Jan III)
1938 – 1941 H. Brouwer, Briltil ( Jonge Jan III)
1941 – 1952 Gerard Anjewierden, Usquert ( UQ5 )
1952 – 1959 (voor de sloop) Pieter Westra, Zoutkamp ( ZK9 ‘Drie Gebroeders’)
1959 – 1959 H. Hargwoude, Meppel ( ZK9 ‘Drie Gebroeders’)
1959 – 1971 J. Boerwinkel, Amersfoort ( De Vrouwe Magdalena)
1974 – 1990 D. Lockhorst, ‘s Gravenhage ( Anna Hendrika)
1997 – 2005 J.S.M. van der Heide, Haulerwijk ( Nostra Vota)
2005 – 2014 L.C. van der Veer, Giethoorn ( De Waardman)
2014 – (Eigenaar, nu geen relatie met het Stamboek) C.J. Boekwijt , Onna (Steenwijkerland) ( Jantje)

Bovenstaande informatie komt van deze site, met dank aan Han. Han heeft het skûtsje naar zijn moeder genoemd.

De betimmering ligt bovendeks.

Han weet precies wat waar teruggeplaatst moet worden.

Op deze site kun je alles lezen over de historie van skûtsjes. Tevens zijn daar mooie historische foto’s te bekijken.

De fraai gedecoreerde helmstok ligt nu op schragen onder het schip. Iedere vierkante centimeter wordt door Han grondig gecontroleerd en waar nodig gerestaureerd.

Wordt vervolgd.