Schaalmodellen in Waterloopbos

In het Waterloopbos vind je de schaalmodellen van zo’n dertig grote waterwerken uit de hele wereld. De Deltawerken zijn hier ontworpen, maar ook de havens van Rotterdam, Lagos, IJmuiden, Istanbul en Bangkok.

Het Waterloopkundig Laboratorium deed jarenlang onderzoek in het Waterloopbos en bootste met water, stuwen, dammen en golfslagmachines de werkelijkheid na.

De natuur heeft langzaam weer bezit genomen van de waterloopkundige modellen in het bos.

Oude watergoten, stuwen en sluizen zijn begroeid met struiken en planten. Sterrenmos bedekt oevers, varens omringen de contouren van oude havens en in het water groeien zilvergrijze wilgen.

Dieren zoals de ijsvogel en libellen voelen zich met al dat stromende water prima thuis in het Waterloopbos. Een uniek bos door de wisselwerking van natuur en techniek. Bron is deze site.

Waterloopbos

In het Waterloopbos ‘loopt’ het water door het bos …

De komende tijd neem ik jullie mee naar een prachtige herfstdag in het Waterloopbos.

Het was op zondag 10 november. De parkeerplaats stond bomvol. Velen dachten er net zo over als wij, deze zonnige en kleurrijke herfstdag moest meegepakt worden.

Waarom het water daar zijn lus neemt dat vertel ik later.

Een kleurrijke gast

Sinds drie weken hebben we een kleurrijke gast in onze tuin. Op een dag was hij er en is hij niet meer weggegaan.

Hij scharrelt door onze tuin, maar blijft het liefst in de buurt van de kippenren.

Er zijn in onze tuin voldoende rommel- en schuilhoekjes. De gevallen appels en peren laten we altijd liggen voor de dieren en daar maken ze dankbaar gebruik van.

De fazant kan prima vliegen en zoekt regelmatig een hoger punt in onze tuin waardoor hij alles goed kan overzien. Dat gaf mij de gelegenheid om in te zoomen op zijn mooie kop.

In verband met predatoren hebben we onze grote buitenren volledig omheind en overkapt. Ook de vele huiskatten uit het dorp weten onze tuin te vinden. Deze fazant scharrelt los door onze tuin. We hopen dat deze fazant goed op zichzelf kan passen.

 

 

Filmopname in het theater

Toen ik het theater in Efeze betrad zag ik al snel dat er iets bijzonders aan de hand was.

Men was daar bezig met een filmopname. 

Het jongetje leek de hoofdrol te spelen. Hij moest op een drafje naar boven lopen. 

Deze vrouw bekommerde zich om de kleine hoofdrolspeler. 

Ik zat inmiddels bovenin het theater. Vandaar had ik mooi zicht op de filmset. De set was afgezet met een lint en met waarschuwingsbordjes, met het doel dat de toeristen niet door het beeld zouden lopen.

De mannen met de reflectieborden waren er maar druk mee. Beneden stonden de andere acteurs te wachten totdat zij hun rol moesten spelen.

Ik concludeerde dat het jongetje ging vertrekken en dat hij uitgezwaaid werd door zijn vader en moeder, door zijn opa en oma en door zijn broertjes.

Van het geheel heb ik een filmpje gemaakt. Door het filmpje krijg je beter een indruk hoe het in zijn werk ging.

 

 

Romeinse Efeze

We brachten tijdens onze vakantie een bezoek aan het Romeinse Efeze. Ook in 2017 en in 2018 waren we daar. Ik schreef daarover op mijn weblog,  zie hier en hier

Ook deze keer heb ik geprobeerd om een ​​andere fotoserie te maken dan de voorgaande jaren.   

Er werd driftig gefotografeerd en geschreven. 

De meeste toeristen worden in groepen rondgeleid met een gids. De gidsen hebben een herkenningsteken aan een stokje. Op deze manier is de gids in de mensenmenigte gedwongen terug te vinden door de afgedwaalde toeristen die bij hem horen. Deze gids ‘betrapte’ mij op  het maken van een portretfoto. 

Efeze is de meest bezochte bezienswaardigheid van het land. Op sommige momenten kon je dat wel merken. Op andere momenten was de straat uitgestorven, zoals in de Marmeren Straat. 

De Bibliotheek van Celsus wordt geroemd als een van de mooiste en bekendste gebouwen die zijn overgebleven uit de oude Grieks-Romeinse tijd. De bibliotheek werd gebouwd op het oosten geproduceerd het ochtendlicht de bibliotheek in zou vallen. De leeszaal zelf was bekleed met marmer en in nissen in de muren werden ongeveer 12.000 perkamentrollen bewaard. In 2017 hadden we een informatieboekje gekocht over deze opgraving. In het boekje zitten een aantal doorzichtige bladzijden die je over het huidige gebouw kunt leggen. Op die manier krijg je een indruk hoe het er ooit heeft uitgezien. 

Er is in de toekomst nog genoeg werk te verzetten.

Dit jaar klom ik voor het eerst naar het hoogste punt in het Groot Theater. Dit theater is een van de grootste bouwwerken uit de antieke tijd. Vanaf dit punt had ik een prachtig uitzicht Op de achtergrond ligt de Havenstraat. 

Een priester en een kat keken uit over de straat.

 

 

Fotograferen of genieten?

Op het resort waar we onze vakantie vierden kwamen ook veel gasten die op doorreis waren. Op een namiddag arriveerde een groep Aziaten die Efeze hadden bezocht. Kenmerkend voor toeristen uit een Aziatisch land is wel het continu fotograferen van zichzelf.

Als ik ze zo bezig zie dan heb ik sterk de indruk dat ze meer bezig zijn met het fotograferen dan met het genieten van de omgeving.

De man nam de meest bijzondere poses aan en de vrouw maar fotograferen. Dit ging zo tijden door.

Na enige tijd verscheen er nog een Aziatische vrouw ten tonele. Zij had haar mobiel op een statief geplaatst. Ze activeerde haar zelfontspanner…

en nam haar positief in. Dan liep ze weer naar haar mobiel, activeerde de zelfontspanner en nam weer haar positie in. Dit herhaalde zich tientallen keren.

In aanvang controleerde de man op de telefoon of de foto’s van hem waren gelukt. Hij leek niet tevreden.

De andere fotograaf werd om hulp gevraagd. Zij mocht nu proberen goede foto’s te maken van de springende man.

En gaat het bij deze mensen nu om het fotograferen of om het genieten, vraag ik me dan af. Nadat ik de verrichtingen van deze toeristen had vastgelegd liep er een klein kereltje door mijn beeld. Geef mij maar zo ‘n spontaan fotomodelletje. Het rood van de ondergaande zon scheen op zijn krullen. Dat vind ik genieten !

Byzantijnse Efeze

Tijdens deze vakantie brachten we wederom een bezoek aan het Byzantijnse Efeze. Het Byzantijnse Efeze is van een recentere datum dan het Romeinse Efeze en ligt dieper het binnenland in en wel op de heuvel Ayasoluk (Selçuk). Dit Efeze heeft als centrum de restanten van de Johannesbasiliek. De apostel Johannes is hier begraven. Bij de poort werden we opgewacht door een landschildpad.

Men neemt aan dat apostel Johannes begraven is in een kleine kerk op de top van het lage plateau van de huidige burchtheuvel van Selçuk. Zijn graf is al heel gauw een pelgrimsoord geworden. In de vierde eeuw is de genoemde kerk vervangen door een grote basiliek met een houten dak.

In de zesde eeuw heeft keizer Justinianus deze kerk verwijderd en bouwde hij daar een kolossaal grote Kruiskoepelkerk. Daarvan zijn nog steeds ruïnes over, die door duizenden toeristen bezocht worden. Bron: klik hier. Tussen de restanten staat een miniatuur reconstructie van de Johannesbasiliek. Op onderstaande foto staat dit miniatuur links op de achtergrond.

Men gaat er vanuit dat apostel Johannes ergens tussen 37 en 48 na Christus naar Efeze kwam. Men vermoedt dat Maria, de moeder van Jezus met hem is meegereisd. Johannes had immers aan Jezus beloofd dat hij na de dood van Jezus voor Maria zou zorgen. Johannes heeft in die periode ook nog een tijd op Patmos gewoond en wel tussen 81 tot 95 na Christus. Op het eiland Patmos kreeg hij visioenen waarover hij schrijft in het Bijbelboek ‘Openbaring van Johannes’. Vanaf 95 na Christus woonde Johannes tot aan zijn dood in Efeze.

Ook zou Maria tot aan haar dood in Efeze hebben gewoond. Voor de gemiddelde Bijbelkenner is Efeze bekend vanwege de reizen van de apostel Paulus. Eigenlijk heeft apostel Johannes in Efeze een grotere rol gespeeld dan apostel Paulus. Paulus kwam naar Efeze tussen 55 en 58 na Christus. Paulus heeft daar maar korte tijd gewoond.

Na een tijdje ronddwalen tussen de ruïnes kwamen we aan bij het doophuis, het Baptisterium. In het midden van het doophuis bevindt zich zich in de grond het doopvont. In die jaren ging het als volgt. De dopeling daalde in een wit gewaad vanaf de westkant in het doopvont. Aan beide zijden stond de assistenten van de voorganger. De gaten waarin de assistenten stonden zijn nog duidelijk te zien evenals de gaten waardoor het stromende water (levend water) het doopbassin binnenstroomde. De dopeling werd vervolgens in het water ondergedompeld en klom aan de oostkant weer uit het water.

Een struik met bijzondere bloemen.

Moeder poes kwam al eerder voorbij in deze serie. Dit was een van haar jongen.

Modellen bij zonsondergang

Een zonsondergang lokte iedere dag fotografen en modellen naar het strand. De meeste modellen probeerden de ondergaande zon te vangen in hun handen net zoals deze ‘flamingo’.

Deze modellen wisten niet dat ik de fotograaf was.

De fotograaf van het resort koos steevast de zonsondergang voor de fotoshoot.

Ik vond het grappig om te zien zoals de mensen bezig waren met het vastleggen van zichzelf bij zonsondergang.

Toen ik mijn spullen bij elkaar pakte om naar de kamer te gaan kwam deze visser over het strand aanrijden. Ik kon nog net op tijd mijn camera grijpen en er een foto van maken. Dit was mijn laatste model van deze dag.