Vorige week zondagochtend was het gras mooi berijpt door de nachtvorst. Ik besloot om af te reizen naar de Ecokathedraal in Mildam voor wat winterse plaatjes. Daar aangekomen viel het wat betreft de rijp wat tegen.
Desondanks heb ik genoten van de rondgang door de Ecokathedraal.
Wordt vervolgd.
Vorige week zondag was ik voor zonsopkomst in De Weerribben. Mijn eerste foto is genomen tijdens het blauwe uur.
Ik wilde graag nog een keer de ijsvogel vastleggen. Door vroeg op pad te gaan was ik als eerste in de vogelkijkhut en koos een plekje op de eerste rang. In totaal heb ik er anderhalf uur doorgebracht voordat ik onderstaande serie bij elkaar had gesprokkeld. Ook al zijn de vogeltjes van zichzelf wel fotogeniek, ze kiezen niet altijd het een fotogeniek plekje.
Hier zat de ijsvogel op een prachtig plekje, maar die was weer wat ver verwijderd van mijn camera.
Volgens deskundigen beleven de ijsvogels het beste seizoen in 40 jaar tijd. Dit komt door de zachte winters van de afgelopen jaren. In koude winters sterven relatief veel ijsvogels. De laatste echte periode van kou was eind februari/begin maart in 2018.
Op basis van honderden tellingen door vrijwilligers in december schat men dat er grofweg vierduizend ijsvogels in het land zijn.
De laatste keer dat het landelijk totaal aan ijsvogels werd geschat was in 2015. Dat jaar was ook een goed jaar voor ijsvogels. Ook in dat jaar schatte men het aantal ijsvogels op vierduizend.
De ijsvogel is een vogel die veel jongen kan krijgen. De ijsvogel kunnen twee tot drie nestjes per seizoen krijgen en daarbij wel zes tot zeven eieren per keer leggen.
Ook de verbeterde waterkwaliteit speelt een rol. Het water is helderder waardoor ijsvogels eenvoudiger kleine visjes kunnen vangen.
In de naam van deze vogel zit het woordje ‘ijs’. IJs en ijsvogel hebben echter niets met elkaar te maken of het moet zijn dat ijs de grootste vijand is van de ijsvogel. Onderstaande foto maakte ik in februari 2018. Op de achtergrond is de vogelkijkhut te zien waar ik bovenstaande serie maakte. Mochten we weer zo’n winter krijgen als in februari/maart 2018 dan holt de populatie ijsvogels snel achteruit.
Op internet vond ik een site met mooie foto’s van de ijsvogel. Tevens staan er op die site verschillende theorieën over de oorsprong van de Nederlandse naam van de ijsvogel. Zie deze site.
Een zonsondergang op de oever van het Belterwiede.
Het hoeft niet altijd spectaculair te zijn, gewoon mooi is al goed genoeg.
Dit jaar was het de vierde keer dat de hoogstambrigade bij ons aan het werk ging. In onze tuin staan 16 hoogstamfruitbomen. Het vakkundig snoeien van dergelijke bomen kan alleen uitgevoerd worden door deskundigen. Hoogstamfruitbomen zijn van landschappelijke waarde en het is dan ook belangrijk dat ze blijven behouden. Om die reden is in 1997 een groep vrijwilligers gestart om te gaan snoeien bij particulieren. De groep vrijwilligers werkt samen met Landschap Overijssel.
Er wordt gesnoeid in de maanden januari tot april. Een voorwaarde is dat het niet overdag vriest en dat het niet giet van de regen. Het was nog even spannend of het vorige week vrijdag zou doorgaan, want er werd vorst en sneeuw voorspeld. Gelukkig voor ons kwamen deze voorspellingen niet uit. Het kleine beetje sneeuw dat er lag was geen beletsel voor het snoeien.
Omdat wij veel fruitbomen hebben zijn er in de regel bij ons 5 vrijwilligers aan het werk. Vanwege de coronamaatregelen kwamen er dit jaar 2 mensen op bezoek. Een van de mannen ging in de achtertuin aan het werk en de ander startte in de voortuin. Een gedeelte van de tijd zit in het observeren vanaf de grond en in het goed positioneren van de ladder.
De perenboom in de voortuin geeft ieder jaar enorm veel peren. Deze boom is daardoor een el dorado voor de vogels. Buiten dat is ook de stam enorm in trek bij de vogels. Dagelijks komen boomkruipers, boomklevers en spechten foerageren op de stam. En dit alle kunnen we mooi zien vanuit onze luie stoel.
In februari 2019 hebben we voor het snoeien een hoogwerker gehuurd. Op die dag kregen met name de bomen aan de zijkant van het huis een goede snoeibeurt. De fotoserie van die sessie is te zien in deze post.
Vanwege mijn werk kon ik dit jaar zelf niet meehelpen om de takken weg te slepen. Ik was wel thuis aan het werk en zo kon ik tijdens mijn koffiepauze een paar foto’s maken. Mijn eega heeft verder alle honneurs waargenomen en zeker wat betreft de lunch is hem dat heel goed toevertrouwd.
We hebben geluk gehad, want de coronamaatregelen zijn nog verder aangescherpt. Omdat er nu nog maar één persoon op bezoek mag komen heeft de hoogstambrigade besloten om het snoeien voor een aantal weken stil te leggen.
Ik had het mij zo mooi voorgesteld. Een wandeling in de vroege zondagochtend in de sneeuw. Mijn plannen werden echter gedwarsboomd door de aanvoer van zachte lucht vóór zonsopkomst. Het werd wel een ochtendwandeling, maar dan in een landschap met smeltende sneeuw. Vanwege de historische uitstraling door o.a. aanwezigheid van gebouwen met rieten daken koos ik voor Landgoed De Eese.
Wandel maar met mij mee…
Nadat ik de fotoserie had gemaakt van de ijsvogels op de oever van de Linde wandelde ik verder. Het pad was nog wit en daardoor glad door de nachtvorst. Het was dan ook veiliger om naast het pad te gaan lopen.
In het weiland rechts van het pad liepen verschrikkelijk veel ganzen. Het waren voornamelijk kolganzen en een enkele brandgans. De boer is zeker niet blij met zoveel ganzen in het weiland.
Even later kwam ik bij een hek met een veerooster. Links achter het hek bevond zich een klein strandje. Volgens het blauwe bordje op het hek is dat “Wiegers straantien”, oftewel het strandje van Wieger.
In de zomer zal het er vast gezellig druk zijn, nu viel er niets te beleven.
De lucht begon er dreigend uit te zien, daarom leek het me wijs om weer terug naar de auto te wandelen.
Toen ik die ochtend vroeg de eerste foto maakte was het -1 graad en voelde het als vrieskou. Toen ik aan het eind van de ochtend in de auto stapte was +1 en voelde het als waterkoud. De kou van de vroege ochtend voelde veel prettiger aan dan de kou aan het eind van de ochtend.
Op zondagochtend deed ik het gordijn open en zag een wit berijpt landschap en een mooie zonsopkomst. Binnen een kwartier zat ik in de auto. Direct wegrijden zat er niet in, want de autoramen zaten vol met ijsbloemen. (Foto is met telefoon gemaakt.)
Tegenwoordig haal ik het ijs van de autoramen door er koud water overheen te laten lopen. Als je daarna direct de auto start dan gaat dat meestal goed. Mijn eerste stop was aan de Hooiweg. De zon piepte door de wolken.
Aan de andere kant van de weg zaten in een weiland wel honderd koperwieken. Vanuit de auto maakte ik deze foto. Daarvoor moest ik wel maximaal inzoomen.
Even later parkeerde ik mijn auto bij De Meenthebrug. Op het Kanaal Steenwijk – Ossenzijl lag een mooi laagje ijs. Onderstaande foto’s maakte ik vanaf een reeëntrap.
Ik wandelde terug naar de auto en vervolgde mijn weg over de Hogeweg. Daar maakte ik onderstaande foto’s. Een ijsvloer omzoomd door goudgeel riet dat is wat het schaatsen in de Weerribben zo fantastisch maakt. Ik hoop dat het er dit winter nog van komt.
Op een mooie middag in december maakte ik een wandeling in buurtschap Dwarsgracht. De meeste inwoners van Dwarsgracht kunnen niet met de auto bij hun huis komen. Ze moeten gebruik maken van een boot, de fiets of de benenwagen.
Vanaf het bruggetje, te zien op bovenstaande foto, richtte ik mijn blik naar het oosten. Een kleine rimpeling trok door de Cornelisgracht.
Nadat ik ook een foto had gemaakt richting het westen vervolgde ik het pad wat leidt naar buurtschap, Jonen.
Terwijl ik daar wandelde voer er een bekende voorbij. Een eindje verderop legde hij de boot aan de wal en maakte aanstalten om aan de slag te gaan met een bosmaaier. Maar voordat het zover was praatten we eerst bij.
Ik wandelde verder en kwam langs een paartje zwanen, langs goudgeel riet en langs een tjasker.
De fijne en zonnige middag eindigde met een mooie zonsondergang.
In het jaar 2020 stond de wereld op op z’n kop. COVID-19 regeerde de wereld. Ik hoop toch van harte dat de vooruitzichten voor het jaar 2021 beter zijn. Ik wens jullie dan ook allen een gezegend, gezond en vooral een coronavrij jaar toe! 💖
Nadat ik een fotoserie had gemaakt van het karakteristieke gebouw in verval in het centrum van Steenwijk wandelde ik naar de passantenhaven. Er lagen geen boten en het was bladstil. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om weerspiegelingen te fotograferen.
Twee jonge mannen waren aan het vissen op snoek. Ik heb een tijdje met hen staan praten over de visstand, over de klimaatverandering en over hun hobby. Voor het vissen op snoek heb je regenachtig weer nodig en daarom vingen ze niets. Even leek het erop dat de visser wat aan de haak had geslagen, maar al snel bleek dat het vissnoer vastzat.
Gisteravond zat ik samen met onze zoon in de woonkamer toen dit kerstnummer van Wham voorbij kwam. Onze zoon refereerde toen aan een filmpje wat ik in 2009 heb opgenomen en wat hij heeft gemonteerd en op YouTube heeft geplaatst. Hij was toen 11 jaar. Na de aha-erlebnis van gisteravond doken we vandaag in mijn rijk gevulde fotoarchief. Met plezier, maar ook met enige weemoed haalden we ‘oude’ herinneringen op.
Op 22 december 2009 was er veel sneeuw gevallen. Zoveel sneeuw dat onze zoon ‘s avonds nog bedacht om een glijbaan te gaan maken. Toen was het al een avondmens. Behalve een filmopname maakte ik uiteraard ook een fotoserie.
Hieronder staat het filmpje wat onze zoon in die tijd zelf monteerde.
Onze kinderen vinden het leuk om van tijd tot tijd de foto’s te bekijken en de verhalen terug te lezen op mijn oude weblog. Jammer dat de foto’s zijn geconfisqueerd door Photobucket. Zie: deze post. Maar gelukkig kunnen ze dan terugvallen op mijn archief.
Schrijven met Licht 