Rhena in het rietland

Rhena, de trouwe viervoeter van Klaas Jan en zijn gezin begroette ons hartelijk. In de regel is ze wat bangig voor vreemde mannen. Zo te zien heeft Jan haar vertrouwen gewonnen.

9J0A9925x

Rhena genoot zichtbaar van het kroelen in haar vacht.

9J0A9918x

Dit is haar favoriete plekje, aan de voeten van Klaas Jan. Stel je voor dat er een korstje brood over blijft…

9J0A9941x

Het verdwenen broekbos

Afgelopen week was mijn fotomaatje te gast in Noordwest Overijssel. We gingen naar het rietland vlakbij buurtschap Nederland. Mijn tantezegger, Klaas Jan pacht daar rietland en zorgt dat die percelen schoon worden gemaaid. Klaas Jan had ons van tevoren gewaarschuwd voor de vernieuwde aanblik van het gebied. Onlangs zijn daar rigoureuze werkzaamheden uitgevoerd en de sporen daarvan zijn nog duidelijk te zien.

9J0A9905x

De werkzaamheden bestonden uit het weghalen van grote stukken broekbos.

9J0A9906x

Klaas Jan en zijn oom Errie praatten ons bij over deze werkzaamheden die werden  uitgevoerd in opdracht van Staatsbosbeheer. Als men de natuur zijn gang laat gaan dan krijgt het bos de overhand en verdwijnen de percelen met riet en dat is niet goed voor de biodiversiteit.

9J0A9926y

Een ander gesprekonderwerp was de kwaliteit van het riet. Dat laat dit jaar te wensen over. Het maaien levert meer afval dan bruikbaar riet op. Het loont bijna niet de moeite om het riet uit te kammen. Vele bosjes gemaaid riet worden dan ook bij elkaar geschoven en in de brand gestoken.

9J0A9928x

Nadat we een tijd aan de rand van het perceel hadden staan praten drukte ik de mannen op het hart om vooral door te gaan met het werk. Jan en ik vermaken ons altijd prima met het fotograferen van die werkzaamheden. De mannen gaven echter te kennen dat het tijd was voor de lunch. Jan en ik hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook ons broodje op te eten. Het was daar gezellig en heerlijk toeven.

9J0A9934y

Voor het maken van deze post ben ik het archief ingedoken. In 2019 en 2020 maakte ik de volgende foto’s. Op onderstaande foto zie je rechts een perceel met broekbos. Op Google Maps is nog te zien dat er toen nog veel broekbos aanwezig was.

9J0A3802x

Het gebied zoals het was voor de werkzaamheden gaf wel een mooier beeld. Het doet denken aan een coulissenlandschap.

9J0A5648x

Het nadeel van een perceel riet omgeven door bos is dat er veel jonge boompjes zitten tussen het afgemaaide riet. Behalve dat deze jonge boompjes slecht zijn voor de machines moet het allemaal handmatig tussen het riet vandaan worden geplukt.

9J0A5653x

Tot slot nog een foto van het gebied toen het nog omgeven was door het bos.

9J0A5733x

Wordt vervolgd. 

Kringen in het water

Mijn doel bij een bezoek aan de observatiewand is om iets bijzonders te zien en vast te leggen. En het liefst zo snel mogelijk. Maar als dat doel zich niet zich snel aandient dan daalt er een rust over mij heen. Van haasten ga ik naar onthaasten. En zo kan ik tijden uitkijken over de plas en geniet ik…

9J0A9764x

Op die bijna windstille dag werd het gladde oppervlakte van tijd tot tijd doorbroken door onzichtbaar leven. Leven wat zich afspeelt onder het wateroppervlak.

9J0A9835x

Ik richtte mijn camera op de honderden visjes die rond de kijkhut zwommen. Als de ijsvogel hier nog was geweest dan had het vogeltje zich te goed kunnen doen aan deze rijk gevulde dis…

9J0A9819x

Soms was er een luide plons onder de kijkhkut, wellicht veroorzaakt door een snoek. Een fractie later sprongen dan honderden visjes tegelijk op uit het water. Door de springende visjes trok er een siddering door het water. Een prachtig gezicht.

Doordat de visjes de grens tussen water en lucht aanraakten ontstonden er kringen in het water. Daar heb ik een fotoserie van gemaakt. Weet je wat zo mooi is, er is niet een kring hetzelfde. Ik noem het ‘Kunst der Natuur’.

Grote zaagbek, twee mannetjes en een vrouwtje

Op die mooie en bijna windstille vrijdag zag ik wederom een paartje grote zaagbek zwemmen. Beide eenden hadden net een lekker hapje verschalkt. De meerkoet keek reikhalzend toe.

DSCN4881x

Bij de foto hierboven zwom het paartje voor de observatiewand. De foto is dan ook met tegenlicht gemaakt. Ik had het geluk dat het paartje even later ging foerageren aan de zijkant van de observatiewand. Je hebt dan meteen ander licht en andere kleuren.

DSCN4952x

Zoals ik in deze serie al schreef blijft er vaak alg hangen aan de gekartelde snavel. Tijdens mijn langdurige observatie concludeerde ik dat ze dat zelf niet prettig vinden. Ze deden er tenminste alles aan om de alg van hun snavel af te schudden en te spoelen. Jammer genoeg kan mijn bridgecamera die hele snelle beweging niet scherp  vastleggen.

Vorige keer zwom er één mannetje en één vrouwtje. Deze keer kwam er een tweede mannetje bij. Ze zwommen en foerageerden vanaf die tijd met z’n drieën. Het had er alle schijn van dat ze het samen prima konden vinden.

DSCN4984x

Het foerageren werd van tijd tot tijd onderbroken met het poetsen van de veren. Het mannetje schudde zich hier eens lekker uit.

DSCN4920x

Wordt vervolgd. 

Een paartje grote zaagbek en een nonnetje

Vorige week was ik samen met mijn fotomaatje Jan op stap in de Kop van Overijssel. Ik nam Jan mee naar een plekje waar regelmatig een ijsvogel was te zien. Uiteraard was het spannend of de ijsvogel na die winterweek met natuurijs nog aanwezig zou zijn. Vanachter de observatiewand hadden we ruim zicht over het water. Jammer genoeg  stond er een straffe wind pal op ons gezicht. Aan de horizon was het mistig van de rook. Rook die veroorzaakt werd door het verbranden van rietafval.

We tuurden en tuurden, maar er was geen ijsvogel te zien. Wel zwom er een paartje grote zaagbek. Deze eend behoort, de naam zegt het al, tot de  zaagbekken. Terwijl ik deze foto nam dook het mannetje onder water.

De grote zaagbek eet puur dierlijk materiaal. Door hun gekartelde snavel hadden ze na het duiken regelmatig alg aan hun snavel hangen. Hieronder zwemt het mannetje.

En dit is het vrouwtje. Het is net alsof ze een corona-kapsel heeft.

We hadden net naar elkaar uitgesproken dat het ons een beetje ging vervelen. Er was geen ijsvogel te zien. Ook niet in de uren voordat wij er waren, zo werd ons verteld. Het heeft er alle schijn van dat de ijsvogel het op deze plaats niet heeft overleefd.

En toen verscheen er nog een interessant onderwerp voor onze camera. Het was een nonnetje. Ook het nonnetje behoort tot de groep zaagbekken. Het nonnetje zat ver weg en daarom moesten we met de bridgecamera flink inzoomen. Het scherpstellen werd daarnaast bemoeilijkt door de golfslag.

Het nonnetje had een lekker hapje verschalkt.

Jammer genoeg zwom het nonnetje steeds verder bij ons vandaan. Het was jammer dat de golfslag het zicht op de prachtige tekening van deze eend enigszins belemmerde.

En het volgende moment ging hij op de vleugels om zijn heil elders te zoeken.

Dat was ook voor Jan en mij het moment om verder te gaan. We reden naar de Linde. Dat is de plek waar ik vorig jaar de ijsvogel meerdere keren fotografeerde. Misschien dat we daar meer geluk hadden. Wordt vervolgd.

P.s. mijn eega komt net binnen en vertelde dat hij de wulp heeft gehoord. Gelukkig is de wulp weer gearriveerd in het weiland achter ons huis. Daar wordt ik zo blij van.

Zonsondergang op natuurijs

Op zaterdag ben ik eind van de middag weer naar De Weerribben gereden. Ik had het plan opgevat om de zonsondergang vanaf het ijs te fotograferen. Omdat ik wel een eindje moest lopen op het natuurijs had ik over mijn wandelschoenen grote sokken aangetrokken. Het werkte perfect.

De zonsondergang was niet zo spectaculair als ik gehoopt had, toch heb ik er volop van genoten.

Bij het nemen van een aantal foto’s heb ik de camera op het ijs gelegd.

Het was er niet meer druk met schaatsers, toch is het gelukt om nog enkele schaatsers te fotograferen.

Deze schaatsers trok speciaal voor de fotograaf nog een paar extra baantjes.

Joke vroeg in mij vorige blog hoe het met mijn schouder gaat. Sinds de injectie in de schouder gaat het wonderbaarlijk goed. Na twee behandelingen heeft de fysiotherapeut mij ‘ontslagen’.  Als ik thuis achter de computer zit gebruik ik de linkermuis en op het werk hanteer ik de rechtermuis. Handig toch?

De eerste schaatsers op natuurijs

Op woensdag genoot ik van een prachtig besneeuwd landschap in De Weerribben.

Enkele schaatsers trokken daar hun eerste baantjes over vaarten en petgaten. Het was nog niet honderd procent vertrouwd. Vlak voordat ik daar was, was een schaatser door het ijs gezakt.

Deze mannen wonen in de buurt en als er natuurijs is dan zijn ze er als eerste bij. Dat er dan wel eens iemand door het ijs zakt dat nemen ze op de koop toe.

Vanwege schouderklachten aan de rechterkant heb ik een injectie in de schouder gehad. Het advies is om rustig aan te doen en zo min mogelijk met mijn rechterarm aan de muis te zitten. Ik heb nu ook een draadloze ergonomische muis besteld voor de linkerhand. Ik ben linkshandig dus dat gaat vast lukken. Vanwege deze klachten en in afwachting van de linkshandige muis ben ik nu even wat minder vaak in blogland.

Nog één flinke nachtvorst en dan moet het vertrouwd zijn, zo hebben de mannen mij vandaag verteld. Uiteraard geef ik jullie geen garantie. 😉

IJsvogel en ijs

Vorige week zondag was ik voor zonsopkomst in De Weerribben. Mijn eerste foto is genomen tijdens het blauwe uur. 

Ik wilde graag nog een keer de ijsvogel vastleggen. Door vroeg op pad te gaan was ik als eerste in de vogelkijkhut en koos een plekje op de eerste rang. In totaal heb ik er anderhalf uur doorgebracht voordat ik onderstaande serie bij elkaar had gesprokkeld.  Ook al zijn de vogeltjes van zichzelf wel fotogeniek, ze kiezen niet altijd het een fotogeniek plekje.

Hier zat de ijsvogel op een prachtig plekje, maar die was weer wat ver verwijderd van mijn camera.

Volgens deskundigen beleven de ijsvogels het beste seizoen in 40 jaar tijd. Dit komt door de zachte winters van de afgelopen jaren. In koude winters sterven relatief veel ijsvogels. De laatste echte periode van kou was eind februari/begin maart in 2018.

Op basis van honderden tellingen door vrijwilligers in december schat men dat er grofweg vierduizend ijsvogels in het land zijn.

De laatste keer dat het landelijk totaal aan ijsvogels werd geschat was in 2015. Dat jaar was ook een goed jaar voor ijsvogels. Ook in dat jaar schatte men het aantal ijsvogels op vierduizend.

De ijsvogel is een vogel die veel jongen kan krijgen. De ijsvogel kunnen twee tot drie nestjes per seizoen krijgen en daarbij wel zes tot zeven eieren per keer leggen.

Ook de verbeterde waterkwaliteit speelt een rol. Het water is helderder waardoor ijsvogels eenvoudiger kleine visjes kunnen vangen.

In de naam van deze vogel zit het woordje ‘ijs’. IJs en ijsvogel hebben echter niets met elkaar te maken of het moet zijn dat ijs de grootste vijand is van de ijsvogel. Onderstaande foto maakte ik in februari 2018. Op de achtergrond is de vogelkijkhut te zien waar ik bovenstaande serie maakte. Mochten we weer zo’n winter krijgen als in februari/maart 2018 dan holt de populatie ijsvogels snel achteruit.

Op internet vond ik een site met mooie foto’s van de ijsvogel. Tevens staan er op die site verschillende theorieën over de oorsprong van de Nederlandse naam van de ijsvogel. Zie deze site.