Spiegelen

Zo aan het einde van het jaar kijken we vaak achterom. We maken de balans op en vragen ons daarbij af wat het afgelopen jaar ons heeft gebracht. We kunnen het ook omkeren en ons afvragen wat wij hebben gebracht in het afgelopen jaar… Wanneer zijn we goed bezig geweest en waarin zijn we tekortgeschoten? Zelfreflectie en spiegelen zijn goede hulpmiddelen, maar nog beter is het om andere mensen te vragen om jou een spiegel voor te houden. Voor mij is het effectief wanneer mijn kinderen mij een spiegel voorhouden. In het kader van bovenstaand verhaal laat ik een serie laten zien waarbij het spiegelen voorop staat.

Begin december nam ik mijn fotomaatje, Jan mee naar de Deltagoot in het Waterloopbos. Op een mooie herfstdag in november had ik ook al een fotoserie van de Deltagoot gemaakt en geplaatst op mijn weblog. Zie deel 1, deel 2 en deel 3

Toen ik er samen met Jan was heb ik meer ingezoomd op de weerspiegelingen en op die manier getracht een andere fotoserie te maken dan de vorige keer.

Dit vind ik zo’n mooi gezicht, het plantje die dapper een plekje weet te veroveren tussen die enorme betonplaten.

Jan heeft een prachtige fotoserie geplaatst over dit onderwerp. Die serie is hier te zien.

In zwart/wit.

Zelfreflectie.

Dank jullie wel voor jullie bezoekjes en reacties op mijn weblog. Ik hoop dat we ook in 2020 elkaar hier weer treffen. Ik wens jullie een goed, gezond en zonnig 2020 toe!

Op het randje

Binnenin het kunstwerk, in de Deltagoot stond een fotograaf op één van de loopbruggen. Deze loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang staan haaks op de goot.

Het was voor hem geen probleem dat wij voor hem gingen staan om ook enkele plaatjes te schieten van het doorkijkje binnenin de goot. Nadat de fotograaf door de zoeker had gekeken was hij kennelijk nog niet tevreden over het standpunt. Hij schoof zijn statief en zijn opstapje naar achteren tot op het randje.

We maakten  een praatje met de fotograaf en grapten over zijn actie op het randje en een eventuele zwempartij. Hij vertelde dat hij daar in de zomer wel eens had gezwommen.

En dit is dan het uitzicht.

Toen we aan de cappuccino met kwarktaart zaten in paviljoen Het ProefLab zagen we de man achter een informatietafel van Natuurmonumenten. Hij is dus behalve fotograaf ook vrijwilliger bij Natuurmonumenten.

Met deze foto’s sluit ik mijn weblogseries over onze prachtige fotokuier in het Waterloopbos af. Mijn vriendin en ik kwamen  tot de conclusie dat een dergelijke gezamenlijke fotokuier voor herhaling vatbaar is.

 

 

Deltagoot in Waterloopbos

Vandaag vervolgen we de wandeling bij de Deltagoot. Wat als eerste opvalt is dat dit schaalmodel nog niet is ingepakt door de natuur. Eigenlijk ziet het eruit alsof dit bouwwerk nog maar enkele jaren oud is. Hoe dat komt, dat lees je hieronder.

In de periode 1978-1980 is deze Deltagoot gerealiseerd. De Deltagoot is een betonnen sleuf van zeven meter diep, vijf meter breed en ruim tweehonderdveertig meter lang, waarin met behulp van een hydraulische golfmaker het water metershoog als bij een westerstorm werd opgezweept. Hiermee zijn door ingenieurs onderzoeken verricht en testen uitgevoerd naar de pijlers in de stormvloedkering voor de Oosterschelde.

Natuurmonumenten, de huidige eigenaar van het Waterloopbos, wilde de sleuf onderdeel uit laten maken van een Deltamonument en heeft RAAAF en Atelier de Lyon gevraagd een plan te maken voor de transformatie van het testmodel naar gedenkteken ‘Deltawerk 1:1’.

De Deltagoot, destijds boven het maaiveld gebouwd waarna het terrein met zand is opgehoogd, is uitgegraven zodat de volledige omvang van het bouwwerk ervaren wordt. Daarnaast staat de goot door de afgraving volledig in een watervlak. Uit de tachtig centimeter dikke wanden van de goot zijn enorme betonplaten gezaagd die vervolgens een kwartslag zijn gedraaid en gekanteld waarmee een ritme van vallende platen is gecreëerd.

Door de vele formaten en hellingen van de uitgezaagde platen is een majestueuze ruimte ontstaan die zich naar het omliggende landschap opent en bezoekers uitdaagt tot een labyrint-achtige ontdekkingstocht met ruimtelijke ervaringen van licht, schaduw, reflectie en met verrassende doorkijkjes.

De twee betonnen, op buispalen gefundeerde, loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang die haaks op de goot zijn geprojecteerd zorgen ervoor dat het monument openbaar toegankelijk wordt. De bezoekers lopen over het water onder de kolossale blokken door en ervaren op deze wijze de zwaarte van het werk. Onzichtbaar onder water zijn, ter plaatse van de openingen tussen de bruggen en het monument in, veiligheidsroosters toegepast. Het terrein rondom het monument is voorzien van paden van betongranulaat.

Het is de bedoeling dat de hellende betonplaten in de loop der tijd, onder invloed van weer en wind, ‘gekoloniseerd’ worden door mossen. Zo wordt de Deltagoot langzaamaan steeds groener. Het sluit aan bij het karakter van het Waterloopbos, dat achteruit gaat wat betreft de schaalmodellen, maar vooruit op het gebied van natuur. Bron is deze site.

Wordt vervolgd.

 

Vies worden mag in het Waterloopbos

Na een wandeling van drie uren waarbij we hebben genoten, gefotografeerd en gepraat kwamen we aan bij het paviljoen. We hadden zin in koffie en wat lekkers. Maar voordat we ons daaraan tegoed deden maakten we een rondgang bij de Deltagoot.

Het was er gezellig druk. Vooral de kinderen vermaakten zich daar prima. Mooi om te zien dat kinderen ook nog buiten kunnen spelen en vies mogen worden.

Het was leuk om de interactie te zien tussen deze beide jongetjes.

En ook aan de waterkant was het spannend.

De volgende keer wandelen we verder bij de Deltagoot. Dan plaats ik ook meer achtergrondinformatie.