Zwarte ruiter en andere steltlopers

Toen ik vanaf de zeehondenkijkwand via de kortste weg terugliep richting het bezoekerscentrum trof ik een paar mannen. Deze mannen wezen mij op de nieuwe vogelkijkhut en op de vogels die daar waren te vinden.

Ik had nog niet gehoord of gelezen dat daar een nieuwe vogelkijkhut is en was dan ook blij met deze tip.

Het is een degelijke en ruime vogelkijkhut. Het was druk in de plas voor de hut.

Een zwarte ruiter. Het was voor mij de eerste keer dat ik deze zag.

Dit is ook een zwarte ruiter.

Een kluut

Een kluut, een tureluur en een zwarte ruiter.

Mijn app zegt dat hieronder tureluurs staan, 100 procent zeker. Maar deze steltloper heeft gele poten en de snavel lijkt langer en is grijs gekleurd. Zou het een juveniel kunnen zijn?

Een kievit, volgens mijn nog een jong exemplaar.

En verder nog een verzameling van bovenstaande. De grauwe gans had ik nog niet genoemd. Op een gegeven moment ging bijna alles op de vleugels. Er zal wellicht een roofvogel overgekomen zijn die ik overigens niet heb kunnen ontdekken.

Een eilandje met lepelaars

Vanaf de waterlelies ben ik verder het Commissaris Cramerpad afgefietst.

In de buurt van vogelkijkhut Holtveen zag ik in de verte een eilandje met witte vogels erop.

Inzoomend zag ik dat het lepelaars waren.

De lepelaar hadden gezelschap van een grauwe gans en een nijlgans.

Aanvankelijk stonden de lepelaars te rusten met hun snavel in de veren. Dat zag er saai uit. Gelukkig kwam daar na enige tijd verandering in. Een voor een begonnen ze hun veren te verzorgen en kreeg ik mooi zicht op de kenmerkende snavel.

Een jonge kwikstaart

Onlangs was ik in alle vroegte op de fiets in Dwingelderveld. Nog voor zes uur maakte ik de eerste foto van het landschap in serene rust. Plotseling werd de stilte doorklieft door de roep van kraanvogels. Vol verwachting fietste ik verder…

Ik fietste naar de kijkhut bij de Davidsplassen. In de kijkhut kreeg ik al snel gezelschap van een paar jonge boerenzwaluwen. Ze bleven daar lange tijd zitten, net alsof ze wisten dat ze van mij niets te vrezen hadden. Tegen het dak van de hut werd een nest bewoond door piepjonge boerenzwaluwen. Wellicht was dit het tweede legsel.

Op een bepaald moment hoorde ik bij de ingang wat geluid. Ik keek om het hoekje van het schot en zag daar een jong vogeltje zitten.

De ouder zat op de trap bij de ingang met voedsel in de snavel. Het jong was dus een witte kwikstaart. Grappig om te zien dat het jong al net zo met het staartje op en neer wipt als de ouder.

Ik trok me weer terug in de kijkhut en liet ze verder met rust. Althans dat was mijn bedoeling maar het kleine ding dacht er anders over…

Dapper begon het jong de kijkhut te verkennen. Hij wandelde daarbij over mijn wandelschoen. Ik bleef rustig staan totdat het jong de ronde door de hut had afgemaakt en weer uitkwam bij de ingang.

Buiten de kijkhut zat de ouder te wachten totdat het jong weer zou verschijnen op de trap. Zolang ik in de buurt was durfde de ouder het kleine ding niet te voeren. Hoewel het mij daar nog niets verveelde ben ik toch weggegaan om ze niet langer te storen.

Ik vervolgde mijn weg langs o.a. de radiotelescoop. Daar heb ik nog een tijdje op een bankje gezeten en uitgekeken op de grote stille heide. Heerlijk zo vroeg op stap, er was nog bijna geen mens te bekennen. De kraanvogels heb ik nog wel een paar keer gehoord maar niet gezien.

Purperreiger in vlucht in De Auken

De laatste vogel uit mijn drieluik in De Auken is de purperreiger. De purperreiger is veel zeldzamer dan zijn soortgenoten, de blauwe reiger en zilverreiger.

Om te foerageren moeten ze hun nest verlaten en daar zat ik met spanning op te wachten. Ik had de spiegelreflex met 70-200 mm objectief in de aanslag. Daar vloog dan eindelijk een purperreiger langs. Te ver weg voor de 200 mm. Kroppen vond ik in dit geval jammer want dan zouden de grauwe ganzen buiten beeld vallen.

Een tijd later had ik meer geluk. Weer steeg er een purperreiger op. Deze keer vloog de grote vogel vlak over mij heen. Op de dag dat ik daar was stond er een straffe noordwesten wind. De reiger had moeite om in balans te blijven.

Op de site van vogelbescherming staat het volgende… De purperreiger is een sierlijke reiger met een fraai uiterlijk. Hij is donkerder, iets kleiner maar vooral slanker dan de bekende blauwe reiger. In vlucht vallen vooral de ver uitstekende poten met lange tenen op. De purperreiger is een moerasbewoner en broedt in kolonies in drassig, overjarig rietland en in door oud riet omgeven struweel. Het voedsel bestaat vooral uit vis en amfibiën, die in ondiep open water gevangen worden. Het zijn trekvogels, die overwinteren in West-Afrika ten zuiden van de Sahara. Purperreigers zijn een stuk zeldzamer dan de algemene blauwe reiger.

Na een tijdje genieten en fotograferen zag ik een dreigende lucht aankomen. Dat kon niet veel goeds betekenen. Ik had twee opties, of in de kijkhut de bui afwachten of op een drafje terug te gaan naar de auto. Ik koos voor de tweede optie. Theoretisch zou ik voor de bui uit kunnen rennen… Ik greep mijn spullen bij elkaar en draafde zoals gezegd richting de auto. Ik keek achterom en kon het niet laten om mijn camera te pakken en een foto te maken.

Dan weer in draf en dan weer snel een foto maken.

Ik zat precies op tijd in de auto. Het volgende moment vielen de eerste dikke regendruppels op de voorruit. Wat een timing.

Lepelaar in vlucht in De Auken

Behalve aalscholvers, zilverreigers en blauwe reigers broedden aan de overkant ook lepelaars.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef en op bovenstaande foto is te zien, zaten de genoemde vogels ver bij de kijkhut vandaan. De meeste lepelaars zaten verscholen in de bosschage. Na enig geduld kon ik eindelijk een lepelaar vastleggen die zich in volle glorie liet zien. Inclusief het verwilderde kapsel.

Na lange tijd wachten had ik geluk. Een lepelaar steeg op vanaf het nest en vloog voor mij langs.

Aalscholvers in De Auken

Ik had jullie beloofd dat ik zou inzoomen op de grote vogels aan de overkant van het water. Vandaag begin ik met de de aalscholvers.

Er broeden veel aalscholvers in De Auken. Vanuit de vogelkijkhut heb je zicht op een aantal nesten. Ze hadden jongen en die waren ze druk aan het voeren. Om ze goed vast te kunnen leggen moet je wel veel telelens hebben. Ik heb zo goed en zo kwaad ingezoomd met mijn Nikon bridgecamera.

Een aalscholver vloog in de buurt van de vogelkijkhut. Op dat moment had ik net mijn Canon spiegelreflex met 70-200 mm zoom in de hand. Met een dergelijke camera kun je in de regel net wat beter een vogel in vlucht vastleggen dan met een bridgecamera. .

Vogelkijkhut De Auken

Onlangs ben ik naar de vogelkijkhut naar De Auken geweest. Nadat ik de auto geparkeerd had en aan de wandeling begon stond ik even stil bij deze plas. Aan de horizon is de toren van de Grote of Sint-Clemenskerk in Steenwijk te zien.

De wandeling naar de uitkijktoren is al een feest op zich. Ik genoot van de mooie omgeving en van de vogelgeluiden. Vanuit de uitkijktoren……

Onderweg en vanuit de toren fotografeerde ik een fitis, een rietzanger, een pimpelmeesje, een bruine kiekendief, grauwe ganzen en zwanen.

De volgende keer zoom ik in op de grote vogels aan de overkant van het water, waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

Bij de grutto’s

Afgelopen week ben ik naar de Ryptsjerksterpolder gereden. Dit natuurgebied ligt ten noordoosten van Leeuwarden. Ieder jaar strijken daar duizenden grutto’s neer na hun lange reis vanuit het zuiden. Vanaf de parkeerplaats wandelde ik naar het bruggetje.

9J0A9844x

Vanaf het bruggetje had ik een mooi zicht op de Koaiboutfeart.

9J0A9847x

Vanuit de auto had ik gezien dat het waterpeil in dit plas-drasgebied al flink was gezakt. Dat betekende automatisch dat de grutto’s heel ver weg zouden zitten. Met de verrekijker liet ik mijn blik glijden over de duizenden vogels. Ik zag smienten, ganzen, meeuwen, grutto’s, kieviten en aalscholvers. Met de Nikon bridgecamera zoomde ik flink in. Ik had al gelijk door dat de vogels te ver weg zaten. Op de computer werd mijn vermoeden bewaarheid. Het heeft geen bruikbare foto’s opgeleverd.

9J0A9849x

In maart 2019 was ik ook in de Ryptsjerksterpolder. Toen was ik er twee weken eerder. Het water stond toen tot aan de dijk. De duizenden vogels waaronder de grutto’s zaten toen dichterbij. Dit jaar was ik dus te laat.

9J0A5155-2x

Terwijl ik met deze post bezig was zocht ik meer informatie op internet. Ik kwam toen terecht op deze site van Vroege Vogels. Daar las ik over een interessant veldonderzoek naar het trekgedrag van grutto’s. Filmer Herman Zeilstra kreeg de kans om de jonge grutto’s, van ei tot uitvliegen en de terugkeer, van zeer dichtbij te filmen. De documentaire werd uitgezonden op 13 maart bij NPO2 en op 14 maart bij Omrop Fryslân. Zie Omrop Fryslân.

Omdat het deze keer niet is gelukt om de grutto’s in de Ryptsjerksterpolder vast te leggen laat ik hier een aantal foto’s zien die ik heb gemaakt in maart 2019. *Klik op de foto voor groot formaat*

In 2019 heb ik ook een filmpje gemaakt.

Gelukkig was ik niet alleen voor de grutto’s naar het hoge noorden gereisd. Ik heb het gecombineerd met een bezoek aan mijn lieve voormalige collega. Onder het genot van een heerlijke lunch hebben we gezellig bijgepraat. Als vanouds. Toen de jongens uit school kwamen hebben we met elkaar een wandeling gemaakt in de natuur.

9J0A9897x

Vanwege het broedseizoen waren de meeste wandelroutes niet toegankelijk en stonden we meerdere keren voor een afgesloten hek. Gelukkig vonden we uiteindelijk deze route.

9J0A9898x

Deze jongens zijn echte buitenjongens. Het was dan ook heel gezellig om zo met elkaar op pad te gaan. De oudste test hier zijn onderwatercamera.

9J0A9890x

Jongens zijn geen jongens als ze niet even proberen hoe ver ze kunnen gaan. Natuurlijk stopten ze net op tijd voordat hun laarzen volliepen met water.

9J0A9901x

Ik heb dan geen acceptabele foto’s van de grutto’s kunnen maken, de dag was in ieder geval zeer geslaagd.

Rijp en ijs op zondagochtend

Op zondagochtend deed ik het gordijn open en zag een wit berijpt landschap en een mooie zonsopkomst. Binnen een kwartier zat ik in de auto. Direct wegrijden zat er niet in, want de autoramen zaten vol met ijsbloemen. (Foto is met telefoon gemaakt.)

Tegenwoordig haal ik het ijs van de autoramen door er koud water overheen te laten lopen. Als je daarna direct de auto start dan gaat dat meestal goed. Mijn eerste stop was aan de Hooiweg. De zon piepte door de wolken.

Aan de andere kant van de weg zaten in een weiland wel honderd koperwieken. Vanuit de auto maakte ik deze foto. Daarvoor moest ik wel maximaal inzoomen.

Even later parkeerde ik mijn auto bij De Meenthebrug. Op het Kanaal Steenwijk – Ossenzijl lag een mooi laagje ijs. Onderstaande foto’s maakte ik vanaf een reeëntrap.

Ik wandelde verder naar de vogelkijkhut.  Ook op dit petgat lag een laagje ijs. Na een half uurtje staren over het petgat hield ik het voor gezien. Er was geen leven te bekennen.

Ik wandelde terug naar de auto en vervolgde mijn weg over de Hogeweg. Daar maakte ik onderstaande foto’s. Een ijsvloer omzoomd door goudgeel riet dat is wat het schaatsen in de Weerribben zo fantastisch maakt. Ik hoop dat het er dit winter nog van komt.

Wordt vervolgd. 

Bruine kiekendief boven Letterberterpetten

Vorige week maakte ik een wandeling in natuurgebied de Lettelberterpetten. Het werd geen grote wandeling, want ik ging linea recta naar de vogelkijkhut.

Ik was alleen in de vogelkijkhut. Buiten de vogelkijkhut was aanvankelijk niet veel te beleven. Althans geen zichtbaar leven. Een vogeltje streek neer op een tak vlakbij de vogelkijkhut. Ik denk dat het een rietzanger is, maar ik weet het niet zeker. Wie het weet mag het zeggen.

Aan de overkant van de plas liep een kleine kudde koeien. Twee koeien gingen het water in om hun dorst te lessen.

Ik bleef nog een tijdje wachten in de vogelkijkhut in afwachting van iets spectaculairs. Het hoogtepunt werd dit keer een bruine kiekendief die aan het foerageren was.