Het is winter

Voor de meteorologen en klimatologen begint de winter op 1 december. Het winterseizoen duurt precies drie kalendermaanden. De winter heeft zijn eerste speldenprikken uitgedeeld. Door de nachtvorst waren de weilanden ‘s ochtends wit bevroren. De bomen zijn nog steeds in herfsttooi. Naarmate er meer dagen met vorst komen  zullen ook de laatste herfstblaadjes ter aarde vallen.

Gelukkig hebben de schapen hun warme wolletje aan.

Op het randje

Binnenin het kunstwerk, in de Deltagoot stond een fotograaf op één van de loopbruggen. Deze loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang staan haaks op de goot.

Het was voor hem geen probleem dat wij voor hem gingen staan om ook enkele plaatjes te schieten van het doorkijkje binnenin de goot. Nadat de fotograaf door de zoeker had gekeken was hij kennelijk nog niet tevreden over het standpunt. Hij schoof zijn statief en zijn opstapje naar achteren tot op het randje.

We maakten  een praatje met de fotograaf en grapten over zijn actie op het randje en een eventuele zwempartij. Hij vertelde dat hij daar in de zomer wel eens had gezwommen.

En dit is dan het uitzicht.

Toen we aan de cappuccino met kwarktaart zaten in paviljoen Het ProefLab zagen we de man achter een informatietafel van Natuurmonumenten. Hij is dus behalve fotograaf ook vrijwilliger bij Natuurmonumenten.

Met deze foto’s sluit ik mijn weblogseries over onze prachtige fotokuier in het Waterloopbos af. Mijn vriendin en ik kwamen  tot de conclusie dat een dergelijke gezamenlijke fotokuier voor herhaling vatbaar is.

 

 

Deltagoot in Waterloopbos

Vandaag vervolgen we de wandeling bij de Deltagoot. Wat als eerste opvalt is dat dit schaalmodel nog niet is ingepakt door de natuur. Eigenlijk ziet het eruit alsof dit bouwwerk nog maar enkele jaren oud is. Hoe dat komt, dat lees je hieronder.

In de periode 1978-1980 is deze Deltagoot gerealiseerd. De Deltagoot is een betonnen sleuf van zeven meter diep, vijf meter breed en ruim tweehonderdveertig meter lang, waarin met behulp van een hydraulische golfmaker het water metershoog als bij een westerstorm werd opgezweept. Hiermee zijn door ingenieurs onderzoeken verricht en testen uitgevoerd naar de pijlers in de stormvloedkering voor de Oosterschelde.

Natuurmonumenten, de huidige eigenaar van het Waterloopbos, wilde de sleuf onderdeel uit laten maken van een Deltamonument en heeft RAAAF en Atelier de Lyon gevraagd een plan te maken voor de transformatie van het testmodel naar gedenkteken ‘Deltawerk 1:1’.

De Deltagoot, destijds boven het maaiveld gebouwd waarna het terrein met zand is opgehoogd, is uitgegraven zodat de volledige omvang van het bouwwerk ervaren wordt. Daarnaast staat de goot door de afgraving volledig in een watervlak. Uit de tachtig centimeter dikke wanden van de goot zijn enorme betonplaten gezaagd die vervolgens een kwartslag zijn gedraaid en gekanteld waarmee een ritme van vallende platen is gecreëerd.

Door de vele formaten en hellingen van de uitgezaagde platen is een majestueuze ruimte ontstaan die zich naar het omliggende landschap opent en bezoekers uitdaagt tot een labyrint-achtige ontdekkingstocht met ruimtelijke ervaringen van licht, schaduw, reflectie en met verrassende doorkijkjes.

De twee betonnen, op buispalen gefundeerde, loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang die haaks op de goot zijn geprojecteerd zorgen ervoor dat het monument openbaar toegankelijk wordt. De bezoekers lopen over het water onder de kolossale blokken door en ervaren op deze wijze de zwaarte van het werk. Onzichtbaar onder water zijn, ter plaatse van de openingen tussen de bruggen en het monument in, veiligheidsroosters toegepast. Het terrein rondom het monument is voorzien van paden van betongranulaat.

Het is de bedoeling dat de hellende betonplaten in de loop der tijd, onder invloed van weer en wind, ‘gekoloniseerd’ worden door mossen. Zo wordt de Deltagoot langzaamaan steeds groener. Het sluit aan bij het karakter van het Waterloopbos, dat achteruit gaat wat betreft de schaalmodellen, maar vooruit op het gebied van natuur. Bron is deze site.

Wordt vervolgd.

 

Vies worden mag in het Waterloopbos

Na een wandeling van drie uren waarbij we hebben genoten, gefotografeerd en gepraat kwamen we aan bij het paviljoen. We hadden zin in koffie en wat lekkers. Maar voordat we ons daaraan tegoed deden maakten we een rondgang bij de Deltagoot.

Het was er gezellig druk. Vooral de kinderen vermaakten zich daar prima. Mooi om te zien dat kinderen ook nog buiten kunnen spelen en vies mogen worden.

Het was leuk om de interactie te zien tussen deze beide jongetjes.

En ook aan de waterkant was het spannend.

De volgende keer wandelen we verder bij de Deltagoot. Dan plaats ik ook meer achtergrondinformatie.

Schaalmodel omringd door kleurige blaadjes

Vandaag neem ik jullie weer mee naar het Waterloopbos. Omdat ik wat langer bij de witte kluifzwam was blijven hangen was mijn vriendin al druk aan het fotograferen bij het volgende schaalmodel.

Ik vind het een prachtig gezicht zoals de schaalmodellen zijn ‘ingepakt’ door de natuur.

 

Voor de bezoekers die de vorige logjes over het Waterloopbos niet hebben bezocht plaats ik hierbij nogmaals de linkjes met informatie over het voormalig Waterloopkundig Laboratorium. Zie deze site en deze pagina.

 

Witte kluifzwam in Waterloopbos

Vanaf het pad zagen we verscholen in het bos wederom een schaalmodel. We verlieten het pad om ook dit model vast te leggen.

Op weg daar naartoe wees mijn vriendin mij op een zwam. Ze wist zelfs de naam van deze zwam te vertellen. Het was maar goed dat ze mij erop wees, want anders was ik er zo aan voorbij gelopen. Het was een witte kluifzwam.

Een kluifzwam, met name de steel doet met een beetje fantasie denken aan een hondenkluif.

Ik heb dit ‘hondenkluifje’ maar eens van alle kanten goed bekeken en vastgelegd.

 

 

Golfmakers in het Waterloopbos

Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar een restant van de ruim 30 schaalmodellen in het Waterloopbos en wel naar de golfmakers.  In deze serie komen de  herfstkleuren weer volop naar voren. Ik vind de kleurenpracht overweldigend.

In het water staan de restanten van 7 golfmakers. De schotten die zich half boven en onder de waterlijn bevonden schoven heen en weer. Door deze beweging ontstonden er golven. Bij de huidige modellen zijn de houten planken van de schotten vergaan.

Het bekijken van de modellen aan de achterkant leverde mooie doorkijkjes op.

Jan schreef  in een antwoord dat hij op t.v. had gezien dat een aantal modellen zijn gerestaureerd, zodat de werking van de golfslag weer is te zien. Die modellen hadden we tijdens onze wandeling gemist. Ik heb op internet gezocht en kwam het verhaal tegen op deze site.

Op dit filmpje kun je mooi zien hoe de werking is van de gerestaureerde golfmakers. Hoe knap het ook allemaal is en hoe mooi het allemaal heeft gewerkt, ik hoop wel dat ze de meeste schaalmodellen met rust laten. Uit fotografisch oogpunt vind ik de half vergane modellen die in het bezit zijn genomen door de natuur vele malen mooier dan de gerestaureerde modellen.