Wilde zwanen

Vanochtend ging ik vroeg in de ochtend een fotokuier maken in de Catspoolder. Ik was bewust heel vroeg gegaan, omdat ik daar in de vroege ochtend op zondag enkele overvliegende wilde zwanen had gespot. Die foto’s zijn vanwege het bewolkte weer en de instelling op één van de camera’s niet goed gelukt…

Vanochtend hoopte ik dat ik de wilde zwanen weer zou treffen.  Mijn eerste stop was wederom bij de plas tussen De Blesse en Wolvega.

Na bovenstaande korte stop reed ik verder naar de nieuwe vogelkijkhut in de Catspoolder. Ik liep onderaan de dijk naar de vogelkijkhut. De vogelkijkhut zet ik een volgende keer in de kijker.

Vanuit de kijkhut zag ik een groep wilde zwanen. Ze zwommen mooi in het ochtendrood. Helaas zaten ze op flinke afstand van de vogelkijkhut en tot overmaat van ramp zwommen ze nog verder bij de hut vandaan. Gelukkig had ik op het laatste moment mijn Nikon met sterke zoom in mijn fototas gestopt en dat kwam nu goed van pas.

De wilde zwaan is een wintergast in Nederland. Ze broeden in Fenno-Scandinavië en Rusland en overwinteren op Nederlandse weiden en op wateren in het duingebied. Wilde zwanen zijn slanker dan knobbelzwanen en groter dan kleine zwanen. De wilde heeft een grote, driehoekige gele plek op de snavel. Sinds 2005 broedt de vogel in Nederland. Sindsdien werden enkele jongen in ons land groot. Bron: site van de vogelbescherming.

En deze portie buitenlucht van anderhalf uur had ik maar mooi te pakken voordat mijn werkdag in het ziekenhuis begon. Dit is voor herhaling vatbaar.

Komkommerkruid

Op zondagochtend was ik al vroeg op stap. Ik hoopte op een mooie zonsopkomst met de Steenwijker toren op de achtergrond. Mijn eerste stop was bij deze plas. Daar had ik al een keer eerder een spectaculaire zonsopkomst vastgelegd. De donkere wolk beloofde echter niet veel goeds. Ik vervolgde mijn weg en parkeerde de auto aan de rand van de Catspoolder en wandelde over het Catspolderpad. Zie Google Maps.

Om een lang verhaal kort te maken, mijn vroege ochtendwandeling viel in het water. Natgeregend en zonder goede foto’s kwam ik weer thuis. Ik laat vandaag daarom een fotoserie zien die ik op zondag maakte in onze tuin.

In onze tuin bloeit nog steeds het komkommerkruid. Deze plant is een overblijfsel uit een zaaimengsel wat we vorig jaar in de tuin strooiden. Tijdens de droge zomer kwam er niet veel terecht van dit bloemenmengsel. Tijdens deze warme en natte winter doen het komkommerkruid en de goudsbloemen het goed.

‘Komkommerkruid is een eenjarig gewas. Het is oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied waar het ook wel bernagie genoemd werd. Vooral bij de Grieken en Romeinen was dit kruid erg populair. Zij gebruikten het om zichzelf moed te geven.

Het kruid behoord tot de familie van de ruwbladigen en heeft dan ook ruwe en zilverkleurige bladeren. Komkommerkruid heeft zijn Nederlandse naam te danken aan het feit dat de geur en het aroma ons doen denken aan de komkommer. De plant siert je moestuin met stervormige blauwe bloemen en er komen veel bijen, hommels en andere insecten op af.’

‘Hoewel wij komkommerkruid vooral gebruiken in de keuken, kennen ze het ook geneeskrachtige werkingen toe. Het helpt tegen zwaarmoedigheid en werkt ontspannend. Daarnaast is het goed voor de reiniging van je bloed en werkt het koortsverlagend.’

En ik ga zeker nog een keer op herhaling naar de Catspoolder. Ik ontdekte daar ook een vogelkijkhut die in 2018 is geplaatst en waar ik het bestaan niet van wist.

Rijp

Zolang we in de wintermaanden zitten en er geen sprake is van winterweer plaats ik hier een winterfoto uit het archief. Op 4 december in 2016 was alles bedekt met rijp. Het was een schitterende ochtend. Deze foto is gemaakt nabij de Hunebedden in Havelte.

Spiegelen

Zo aan het einde van het jaar kijken we vaak achterom. We maken de balans op en vragen ons daarbij af wat het afgelopen jaar ons heeft gebracht. We kunnen het ook omkeren en ons afvragen wat wij hebben gebracht in het afgelopen jaar… Wanneer zijn we goed bezig geweest en waarin zijn we tekortgeschoten? Zelfreflectie en spiegelen zijn goede hulpmiddelen, maar nog beter is het om andere mensen te vragen om jou een spiegel voor te houden. Voor mij is het effectief wanneer mijn kinderen mij een spiegel voorhouden. In het kader van bovenstaand verhaal laat ik een serie laten zien waarbij het spiegelen voorop staat.

Begin december nam ik mijn fotomaatje, Jan mee naar de Deltagoot in het Waterloopbos. Op een mooie herfstdag in november had ik ook al een fotoserie van de Deltagoot gemaakt en geplaatst op mijn weblog. Zie deel 1, deel 2 en deel 3

Toen ik er samen met Jan was heb ik meer ingezoomd op de weerspiegelingen en op die manier getracht een andere fotoserie te maken dan de vorige keer.

Dit vind ik zo’n mooi gezicht, het plantje die dapper een plekje weet te veroveren tussen die enorme betonplaten.

Jan heeft een prachtige fotoserie geplaatst over dit onderwerp. Die serie is hier te zien.

In zwart/wit.

Zelfreflectie.

Dank jullie wel voor jullie bezoekjes en reacties op mijn weblog. Ik hoop dat we ook in 2020 elkaar hier weer treffen. Ik wens jullie een goed, gezond en zonnig 2020 toe!

Een vlammende zonsondergang en zonsopkomst

We kunnen momenteel genieten van de mooiste zonsondergangen en zonsopkomsten. Gisteren hadden we mijn fotomaatje, Jan en zijn vrouw, Aafje op visite. terwijl Jan, Aafje en ik gezellig bij de houtkachel zaten te kletsen, bereidde mijn eega de maaltijd. Op een bepaald moment kwam mijn eega vanuit het achterhuis in de woonkamer met de tip dat er vanuit de achtertuin een prachtige zonsondergang was te zien. Jan en ik snelden met onze fotocamera’s naar buiten en maakten een fotoserie. Dit was de kers op de taart tijdens dit gezellig samenzijn.

Vanuit de woonkamer had ik al een paar ochtenden een vlammende zonsopkomst gezien. De zonsopkomst kun je echter niet mooi vastleggen vanuit onze tuin, daarvoor is er aan de voorkant van ons huis teveel bebouwing. Op het moment dat je de mooiste kleuren ziet en je stapt dan nog in de auto om een fotoserie te maken in het open veld dan ben je te laat. Vanochtend was ik zo wijs om te zorgen dat ik op het juiste moment in het open veld stond.

Klik op de foto voor groot formaat.

Op een bepaald moment begonnen ook de tegenoverliggende wolken mooi te kleuren.

360 graden uitzicht over Zutphen

Eind november was ik samen met mijn zus en nicht op bezoek bij onze nicht in Zutphen.  De beide nichtjes zijn ook zussen van elkaar. De nicht die in Zutphen woont heeft een aantal jaren geleden de drukke Randstad verruild voor het rustigere oosten . Samen met haar man woont ze daar met veel plezier. Onlangs heeft ze haar diploma stadsgids van Zutphen gehaald en dat kwam ook deze keer goed van pas. We maakten een prachtige wandeling door de stad en we kregen van onze privé-gids interessante informatie over Zutphen.

Na de wandeling door een deel van de stad trakteerde ze ons op een heerlijke lunch in het Wijnhuis. Na de lunch stond er een gids op ons te wachten voor een rondleiding en om ons alles te vertellen over het Wijnhuis en de Wijnhuistoren.

We beklommen de toren. Eenmaal boven hadden we vanaf de omloop mooi een 360 graden uitzicht over Zutphen. We hebben alle vier min of meer last van hoogtevrees, een nicht zag er zelfs vanaf om de toren te beklimmen. Toen ik boven stond en naar beneden keek moest ik wel even slikken. Het werkt voor mij dan het beste om in de verte te blijven kijken.

Dit is het uitzicht naar het noordoosten.

Vanaf dit punt keken we naar het oosten. In de verte stroomt de Berkel.

Hier keken we naar het westen en wel op de IJssel. Een trein passeerde net de spoorbrug over de IJssel.

We hadden geluk. In het noorden was er een regenboog te zien.

Het was een geslaagde en gezellige dag. Ik spreek de beide nichten niet zo vaak maar toch voelde het meteen vertrouwd. Wellicht dat het komt doordat we genetisch nogal dichtbij elkaar liggen. Onze vaders waren broers en onze moeders waren zussen.

De foto’s zijn gemaakt met de Nikon Coolpix B700.

Een hut

Tijdens  mijn fotosessie over de loop van de Wheer en de Reune stuitte ik op een hut.

De hut staat in een boomsingel en vanuit de hut heb je een weids uitzicht over de landerijen.

De hut is mooi gebouwd en ziet er degelijk uit. Ik vind het prachtig om te zien dat er nog dergelijke hutten gebouwd worden door buitenspelende kinderen.

In de zomer zal de hut wellicht aan het oog ontrokken worden door het struweel, nu is het een opvallend object in het landschap. De hut is vernuftig gecamoufleerd.

Nadat ik op de deur had geklopt kwam ik tot de conclusie dat er niemand thuis was. Ik ben niet naar binnen gegaan, want het is immers een hut van iemand anders.