Hommels bij de Pieris japonica

Naast de vijver staat een Pieris japonica. De hommels maken dankbaar gebruik van de bloemen van deze grote struik. Het valt nog niet mee om acceptabele foto’s te krijgen van de foeragerende hommels. De drukke hommels kunnen zich prima verschuilen tussen de ontelbare bloemetjes.

Meestal zie je alleen de achterkant van de hommel. Slechts een enkele keer lukte het om ze in z’n geheel vast te leggen.

De grootste uitdaging was om ze vliegend vast te leggen.

Voor deze serie gebruikte ik mijn macro-objectief. De Canon body die ik daarvoor gebruik is de 80D. Deze body heb ik onlangs over kunnen nemen van mijn zus. Waar ik haar heel dankbaar voor ben.

Bij deze 80D kan ik ‘ongestraft’ een hogere ISO instellen zodat ik een hele korte sluitertijd kan bewerkstelligen. Dat laatste is een voorwaarde om een vliegende hommel vast te leggen. Daarnaast heeft de 80D meer voordelen ten opzichte van de 50D. Dat is de camera die ik eerst hiervoor gebruikte.

Allen een goed en zonnig weekend gewenst.

Een knipoog van de ransuil

Een paar dagen geleden liet ik de eerste serie zien van de ransuil. De ransuil zat verscholen tussen het groen van de conifeer. Nadat ik die foto’s had gemaakt liep ik naar de andere kant van de conifeer en koos een plekje verder weg van de boom zodat ik vrij zicht had op de uil.

De ransuil knipoogde tegen mij. Althans zo leek het.

Toen deze knipoog wel heel lang duurde moest ik bekennen dat de knipoog niet persoonlijk bedoeld was…

Op deze leuke en interessante site las ik de reden waarom de uil leek te knipogen. De uilen moeten overdag hun ogen tegen het licht beschermen en dat doen ze door de pupillen te vernauwen en de oogleden dicht te knijpen. Dit lezende denk ik dat het andersom is. De uil heeft normaal gesproken vast twee ogen dicht, maar omdat de uil mij in de gaten wilde houden, deed de uil één oog open.

Wordt vervolgd.

De kikkers op de film

Vandaag laat ik jullie het derde en laatste deel zien van de kikkers en het kikkerdril in onze vijver. Ooit was dit een zitkuil, aangelegd door de vorige eigenaar. In 2006 hebben we van de zitkuil een vijver gemaakt. Het bleek een gouden greep. We genieten enorm van het leven in en rond het water. 

9J0A0036x

Van een collega kregen we een kunststof kikker. Foeilelijk vond ik de kikker. Omdat het plateautje wel handig is voor dorstlessende vogeltjes mocht de kikker toch blijven. Zo door de jaren heen is de kikker begroeid met mos en nu vind ik de kikker een stuk mooier.

Ik heb me heerlijk uitgeleefd tijdens het maken van de fotoseries. Het was echter ook leuk om de kikkers en hun geluid vast te leggen op de film.

Kikkers net boven de waterlijn

Zoals ik in het vorige bericht al schreef maakte ik die fotoserie met de Nikon bridgecamera. Voor de tweede fotosessie koos ik voor de Canon spiegelreflex met de 70-200 mm Canon zoomlens.

IMG_3266x

Bij die fotoserie hield ik de camera en objectief vlak boven de waterlijn. Dat was zwaar werk, want deze combinatie weegt ruim 1600 gram. 

IMG_3257x

Vanachter het raam zagen we de vele kopjes van de kikkers boven de waterlijn. Op het moment dat we dan naar buiten stapten verdwenen de kikkers onder water. Ik paste daarom de volgende tactiek toe. Ik liep voorzichtig met een grote boog naar de hoek van de vijver. Daar zat ik dan gehurkt met mijn hoofd verstopt onder een donkere capuchon doodstil te wachten.

Na een paar minuten kwamen de koppies van de kikkers een voor een weer boven water. Behoedzaam en ‘verstopt’ achter de camera begon ik dan te fotograferen. Op die manier bleven de kikkers voor me poseren.  

De rode kleur van het water wordt veroorzaakt door de weerspiegeling van de achtergevel van het huis.

Wordt vervolgd.

Kikkers en kikkerdril

In onze vijver verblijven een paar kikkers. Reikhalzend keken we uit naar de eerste kikkerdril. Want door het koude weer voor de tijd van het jaar liet de kikkerdril langer op zich wachten. Op 26 maart was het dan eindelijk zover. Een dag later maakte ik met de Nikon bridgecamera een fotoserie.

Aanvankelijk dachten we dat het om één paartje ging.

Al snel bleek dat het er veel meer waren. Op het hoogtepunt heb ik 13 kikkers geteld. Dat is ook terug te zien in de hoeveelheid kikkerdril.

Het is net alsof al die ‘oogjes’ in de kikkerdril ons aankijken.

Het was dus een gezellig boel in de vijver.

Wordt vervolgd.

De groenling is terug

Vorige week ontdekte ik een paartje groenling in onze voortuin. Ze waren de hele winter niet te zien in onze tuin, dus ga ik er vanuit dat ze hebben overwinterd in warmere oorden. Ze deden zich tegoed aan de zonnebloempitten. 

Het mannetje staat op de voorgrond en het vrouwtje op de achtergrond.

Het vrouwtje in beeld.

Rhena en Kelev en het liefdesspel

Halverwege onze lunch in het rietland kregen we bezoek van mijn zwager, Klaas en zijn trouwe vriend, Kelev. Rhena en Kelev kunnen het altijd prima samen vinden. Ook nu begroetten ze elkaar enthousiast.

9J0A9942x

Ze dolden om elkaar heen en besnuffelden elkaar uitgebreid.

9J0A9959x

Rhena was op in die periode loops en dat bleef niet ongemerkt. Kelev deed verwoede pogingen om Rhena te dekken. Kelev is ‘geholpen’ dus de baasjes hoefden niet bang te zijn voor rare kruisingen.

9J0A9963x

Behalve dat Kelev als reu niets meer kan presteren was hij het spoor ook wat bijster hoe het ook alweer moest. 😉

Rhena in het rietland

Rhena, de trouwe viervoeter van Klaas Jan en zijn gezin begroette ons hartelijk. In de regel is ze wat bangig voor vreemde mannen. Zo te zien heeft Jan haar vertrouwen gewonnen.

9J0A9925x

Rhena genoot zichtbaar van het kroelen in haar vacht.

9J0A9918x

Dit is haar favoriete plekje, aan de voeten van Klaas Jan. Stel je voor dat er een korstje brood over blijft…

9J0A9941x