Draaihals

Vorig weekend fietste ik even na 7 uur in Dwingelderveld. Het was even slikken toen de wekker zo vroeg af ging op mijn vrije dag, maar toen ik eenmaal in het veld was, had ik er geen spijt van.

Ochtendstond heeft goud in de mond. Met de opkomende zon en doordat het nog wat heiig was kreeg het landschap een wat mysterieuze sfeer.

Op een bepaald moment hoorde ik dit vogelgeluid. Ik had dit geluid nog niet eerder bewust opgemerkt. Ik had geluk dat er net iemand aan kwam wandelen die kennis van zaken had. Hij zag mij zoekend rondkijken en hij vertelde mij dat het de roep van een draaihals was. “De draaihals hoor je wel, maar je ziet hem niet hoor…”, vulde hij nog aan en de man wandelde verder. Ik zag echter in de verte een vogel zitten op de plek waar de roep vandaan kwam…

Met de Nikon bridgecamera moest ik flink inzoomen om de vogel in beeld te krijgen. Door de zoeker zag ik dat het de draaihals was. Ik kende deze vogel namelijk van foto’s op Twitter gemaakt door echte vogelaars.

Even later vloog de draaihals in een struik dichterbij het pad. De draaihals zat toen wel veel dichterbij, maar bleef goed verstopt tussen de takken. Meer dan onderstaande beeld kon ik er niet uitslepen.

De draaihals behoort tot de spechtenfamilie. De draaihals staat op de rode lijst als ernstig bedreigd. Ook al zijn de foto’s niet van topkwaliteit, ik ben wel blij met deze waarneming. En zo heb ik weer wat geleerd dankzij de passerende wandelaar.

Perenbloesem langs de Dokter Larijweg

Tijdens de paasdagen maakte ik een rit over de Dokter Larijweg. In deze periode bloeien daar meer dan duizend perenbomen.

In het voorjaar van 1925 werden er maar liefst 1422 diverse soorten perenbomen geplant. Het verhaal ging dat de perenbomen daar geplant zijn op initiatief van de dorpsdokter naar wie de weg is vernoemd. Zo zouden de arme gezinnen van genoeg vitamines kunnen worden voorzien. Dit geromantiseerde verhaal doet al jaren de ronde, maar klopt dat verhaal?

Nee dus. Het werkelijke verhaal is als volgt. De weg is aangelegd op initiatief van de gemeenteraad van Ruinerwold, zonder bemoeienis van dokter Larij. De perenbomen zijn geplant op advies van tuinarchitect A. Schuilenberg uit Assen. Blijkbaar werd dat meer gedaan in die tijd, ook in bijvoorbeeld Gasselte werd een weg aangelegd met fruitbomen. Bron is deze site.

Hoe dan ook, het is een feest om daar langs te rijden en dat hebben op die bewuste paasdag velen met mij gedaan.

Spreeuw op zoek naar een lekker hapje

De spreeuw zet ik nogmaals in het zonnetje. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van de kleuren die dan tevoorschijn komen.

Hierboven trof de spreeuw een lege voedertafel. Met het mooie weer en de ontluikende natuur kunnen ze prima hun kostje bij elkaar scharrelen. Om die reden heb ik het bijvoeren drastisch verminderd.

We hebben 10 meter buxushaag staan waar vorig jaar de buxusmot inzat. Hoewel de haag nu prachtig uitloopt heb ik niet de illusie dat de buxusmot is verdwenen…

Nu ik minder bijvoer zie ik de vogels vaker de buxushaag induiken…

Ik hoop dat ze vele rupsjes van de buxusmot vangen. Het zou prachtig zijn als we het op een natuurlijke manier kunnen bestrijden. Daarnaast heb ik de haag ondersteund met voeding en kalk.

De mussen richten hun appartement in

Tijdens de regenachtige en koude dagen van de afgelopen week werd er in onze tuin gewoon doorgewerkt door een paartje huismussen. Er werd allerlei tweedehands spul aangesleept om hun appartement in te richten. Vintage noemen ze dat tegenwoordig, dat is hot…

Dit paartje gingen het linker appartement bewonen van het appartementencomplex. Op bovenstaande foto staat het vrouwtje en op de foto hieronder het mannetje. Het leeuwendeel kwam neer op de schouders van het vrouwtje.

Het vrouwtje had al twee keer materiaal aangesleept en naar binnen gebracht, terwijl het mannetje maar bleef dralen.

Eindelijk was het mannetje dan zover dat hij de vlucht naar het appartement ging uitvoeren.

Maar verder dan besluiteloos rondhangen bij de ingang kwam hij niet. Dit mannetje mag wel blij zijn met een voortvarend vrouwtje anders kwam het nooit klaar… 😉

Magnolia en een datum-kouderecord

Op 27 maart maakte ik een fotoserie van de rijkbloeiende magnolia in onze tuin. Het was in de dagen dat we er heerlijk onder konden zitten om aan de rand van de vijver koffie te drinken.

Vlak voor zonsondergang maakte ik onderstaande foto.

Op 1 april viel er sneeuw en waren ook de bloemen van de magnolia bedekt met sneeuwhoedjes. De magnolia had daar niet van te lijden.

Echter, in de nacht van zaterdag op zondag heeft zich een klein drama voltrokken. Door de nachtvorst zijn de meeste magnoliabloemen bevroren.

Met -6,3 graden op meetpunt Deelen is het de koudste 3-aprilnacht ooit gemeten. Na de vele datum-warmterecords is er nu sprake van een datum-kouderecord. Daarmee is 113 jaar oud Winterswijks record verbroken. Bron is deze site.

Bij ons is het geen -6,3 graden geweest, maar wel koud genoeg om de magnoliabloemen in één nacht te veranderen van wit/roze naar bruin/wit. Terwijl ik onderstaande foto maakte zag ik een beestje op een bloem zitten.

Het bleek te gaan om een schorpioenvlieg, een mannetje. Hij had het vast ook koud…

Tuinvogels tussen sneeuwroem

Behalve dat we een border hebben die volstaat met sneeuwroem staat er ook sneeuwroem in het gras. Het leek me leuk om een fotoserie te maken van scharrelende tuinvogels tussen de sneeuwroem. Daarvoor moest ik de voorzienigheid wel een handje helpen. Ik liet de beide voederplaatsen leeg en strooide vogelvoer tussen de sneeuwroem met resultaat…

Misschien dat het zelfs nog lukt om de komende dagen vogels in de sneeuw te fotograferen. Die sneeuw had van mij niet meer gehoeven hoor, ik zie ze liever bij 18 graden tussen de sneeuwroem scharrelen…

Holwortel op landgoed Dickninge

Vanaf De Havixhorst reden onze zoon en ik naar het nabijgelegen landgoed Dickninge.

Het 175 hectare grote landgoed Dickninge in Engelse landschapsstijl heeft een bewogen geschiedenis. In 1325 werd het klooster van Ruinen naar deze plek verplaatst. Vanuit hier werden de kerken in Beilen, Blijdenstein, Ruinen en Westerbork bediend. Na 1580, waarschijnlijk als gevolg van de 80-jarige oorlog, waren de monniken verdwenen en is het klooster in 1603 opgeheven. In 1795 werd baron R.H. de Vos van Steenwijk de nieuwe eigenaar. Hij brak alle oude gebouwen af en plaatste een nieuw (het huidige) gebouw dat in 1813 werd voltooid. Bron is deze site.

Landgoed Dickninge is bekend om de holwortel die daar in maart weelderig bloeit. Maar ook de bosanemoon is daar veelvuldig te vinden.

De holwortel hoort bij de helmbloemen. Ze zijn er in het wit en in het paars. De bloemen worden vooral bezocht door bijen en hommels, ook citroenvlinders zijn in bloeiende holwortels geïnteresseerd.

Bij de landing op de bloem buigt de vergroeide onderlip van de bloem een beetje door. Zo komen de meeldraden en de stamper vrij en slaan tegen de buik van het insect. Met de buik vol stuifmeel vliegt de hommel naar een andere bloem.

De knol van de holwortel is, zoals de naam al doet vermoeden, hol van binnen. De plant groeit het liefst op luchtige humusrijke grond. Bron is deze site.

Om bij de nectar te komen prikt de insect een gaatje aan de zijkant van de bloem.

Onze zoon stond geduldig te wachten totdat ik klaar was met de macrofotografie. We volgden het pad om het landhuis.

We kwamen uit bij de brug. Ondanks de waarschuwing besloten we het er toch op te wagen…

Onze gezellige middag samen sloten we af met een lekker ijsje op een terras in Meppel…

Boomkruiper

Op zondagochtend in alle vroegte zag ik vanuit huis een boomkruiper landen op een van de appelbomen. Ik pakte snel mijn Canon met 100-400 mm zoom en sloop naar buiten. Ik was nog in ochtendjas, maar dat leek de boomkruiper niet te deren. Het vogeltje verruilde de appelboom voor de ton.

Al snel zag ik dat het twee boomkruipers waren die stelselmatig meerdere bomen in onze tuin bij langs gingen op zoek naar een lekker hapje.

Zowel de geknotte wilgen als ook de ongeknotte wilg waren erg in trek. In al die hoekjes en gaatjes zaten wellicht voldoende insecten verscholen.

Een van de boomkruipers koos voor een appelboom in het zonnetje. Dat was voor mij de eerste keer dat ik een boomkruiper fotografeerde die in het zonnetje zat. Naast deze boom staat een houtwal waar ik een aantal takken van de krulhazelaar heb ingestoken. De schaduw van die gekrulde takken is te zien op de stam. Ook in het zonnetje is de boomkruiper goed gecamoufleerd.

Boomkruipers klimmen spiraalsgewijs langs een boomstam omhoog. Ze gaan dus niet van boven naar beneden zoals boomklevers dat wel doen. Met hun spitse, omlaag gebogen snavel worden insecten uit spleten in boombast gepeuterd. Ze hebben korte poten met lange tenen en teennagels voor een goede grip op boomstammen. Met hun staart leunen ze tegen de boom.

Kennen jullie het ezelsbruggetje nog om de boomkruiper en boomklever uit elkaar te houden? Een boomkrUIper is brUIn en een boomKLEver heeft KLEur. Zo in het zonnetje is het verenkleed van de boomkruiper veel minder saai dan ik altijd had gedacht…

Het dak ging er weer op..

Op 22 februari liet ik hier een fotoserie zien van de stormschade aan het tuinhuis. Het dak werd door storm Eunice opgetild en belandde rechtop achter het tuinhuis. Afgelopen week werd het dak in z’n geheel weer teruggeplaatst op het onderstel.

Voor die operatie was een kraan nodig. Gelukkig gaf de eigenaar van het land achter ons huis toestemming om over zijn land te gaan. De akker was weer begaanbaar en nog niet klaargemaakt voor het volgende maisseizoen.

De mannen overlegden eerst hoe ze het gingen aanpakken. De perenboom achter het tuinhuis had er voor gezorgd dat het dak niet in de sloot is beland. De boom bemoeilijkte echter wel het proces, het dak stond min of meer klem tussen het tuinhuis en de boom.

Ze kwamen tot de conclusie dat het dak verticaal erachter vandaan getild moest worden en dan op het gras zou worden gelegd. Daarna zouden de kraanbanden opnieuw worden gepositioneerd zodat het dak horizontaal op het onderstel kon worden gezet. Eerst moesten de spanbanden en kraanbanden stevig worden bevestigd. Een van de mannen klom daarvoor in de boom.

Toen de banden naar ieders tevredenheid waren vastgemaakt tilde de kraan het dak voorzichtig op. De mannen zorgden ervoor dat het dak de goede koers volgde. Dit vond ik het spannendste deel van de operatie. Het dak ging rakelings langs het vlechtscherm en het kippenhok.

Tot zover ging het goed. Nu de laatste fase van het proces, het plaatsen van het dak en het goed laten aansluiten op het onderstel…

Een halve week later werden de dakgoten en de afvoer weer aangesloten op de nieuwe regenton. De oude regenton was bezweken onder het dak. Aan de binnenkant is de constructie nu zo gemaakt dat het dak er nooit weer kan afwaaien. De dakdekker is geweest om nog een paar gaatjes te dichten. Ik heb zelf het tuinhuis opnieuw gebeitst. Verder heb ik alle ‘rommel’ wat verdekt stond opgesteld achter het tuinhuis naar de stort gebracht. We zijn blij dat het dak er weer opzit en dat het zo is afgelopen. Maar ik ben nog het meest content dat het nieuwe vlechtscherm van wilgentenen het heeft overleefd…

Afscheid van het rietland

Als Klaas even niet zijn vader kan helpen dan houdt hij zich graag bezig met zijn grote vriendin, Rhena. Rhena is een lieverd en ze laat zich dan ook alles weggevallen.

Met Rhena kun je je diepste geheimen delen, ze vertelt niets door…

Toen zijn vader aanstalten maakte om een van de rietmachines te starten was Klaas er als de kippen bij.

Klaas mocht van zijn vader aan het touw trekken om proberen de machine te starten. Na een aantal verwoede pogingen nam zijn vader het van hem over. Klaas moet eerst nog wat meer pannenkoeken eten voordat hij zover is…

Klaas Jan maaide met deze kleinere machine de rand van het rietland kaal. Iedere rietstengel wordt meegepakt. Dat iedere rietstengel telt wordt van vader op zoon doorgegeven zo getuigt onderstaande fotoserie. Klaas toonde zich een volwaardige assistent van zijn vader…

Het verveelde ons nog niet, maar de tijd tikte wel door. Dan was daar toch het moment om afscheid te nemen. De beide rietsnijders zwaaiden ons vrolijk uit. Wat mij betreft is deze gezellige middag voor herhaling vatbaar…